Archiwum autora: pracedyplomowe

Strategie rozwoju małych i średnich przedsiębiorstw w branży budowlanej

Wstęp 2

Rozdział I Strategia organizacji – charakterystyka pojęcia 4
1.1. Istota strategii i jej elementy 4
1.2. Misja i wizja 12
1.3. Domena działania 16
1.4. Przewaga strategiczna 17
1.5. Funkcjonalne programy działania 18
1.6. Cele strategiczne 23

Rozdział II Małe i średnie przedsiębiorstwa w Polsce 26
2.1. Pojęcie MSP 26
2.2. Rodzaje MSP 30
2.3. Funkcje MSP w gospodarce rynkowej 33
2.4. Szanse i zagrożenia rozwoju MSP w Polsce 35

Rozdział III Strategie rozwoju małych i średnich przedsiębiorstw w branży budowlanej 38
3.1. Charakterystyka branży budowlanej 38
3.2. Konkurencyjność usług branży budowlanej 40
3.3. Strategie przedsiębiorstw budowlanych w Polsce 41
3.4. Szanse i bariery rozwoju branży budowlanej 46

Zakończenie 54
Bibliografia 57
Spis tabel 60
Spis wykresów 61
Spis rysunków 62

Wstęp

Innowacyjne modele działania, kluczowe kompetencje, organizacja wirtualna, alianse strategiczne, dekonstrukcja przedsiębiorstwa, strategia globalna, organizacja ucząca się, teoria chaosu, wartość dla akcjonariusza — fala za falą przez świat biznesu przetaczają się wciąż nowe koncepcje zarządzania, wprawiając w oszołomienie wielu menedżerów. Niektórzy usiłują dzielnie dotrzymywać kroku najnowszym trendom, żywiąc nadzieję, że wraz z kolejną falą wysforują się ze swoją firmą przed konkurentów. Inni czują się, jakby mieli zaraz utonąć pochłonięci przez rwący potok nowych, wspaniałych recept na rynkowy sukces. Wszystkich zaś gnębi ta sama myśl: że nasza wiedza z zakresu strategii i zarządzania jest fragmentaryczna, nieuporządkowana, niespójna, a nawet wewnętrznie sprzeczna. W pełni ich rozumiemy. W dziedzinie strategii roi się od rozmaitych teorii, podejść i filozofii przedstawianych każdorazowo jako klucz do skutecznego zarządzania przedsiębiorstwem. Przypomina to wielkie targowisko, na którym liczni sprzedawcy zachwalają klientom swoje pomysły. Podaż koncepcji dotyczących strategii z każdym rokiem gwałtownie wzrasta, czyniąc coraz trudniejszym uzyskanie pełnego oglądu sytuacji. Poza tym proponowane teorie niejednokrotnie się ze sobą rozmijają — bywa, że zalecają zupełnie przeciwstawne podejście do tego samego zagadnienia. Wygląda na to, że tylko nieliczne zasady odnoszące się do strategii cieszą się powszechną akceptacją, a badacze, jak dotąd, nie zdołali ustalić, które teorie są najbliższe prawdy. Nic więc dziwnego, że wielu menedżerów chętnie słucha rozmaitych guru oferujących jasne i proste przepisy na sukces. Inni natomiast przestają wierzyć w użyteczność jakichkolwiek teorii i skłaniają się ku „zdroworozsądkowemu” podejściu do kierowania przedsiębiorstwem – także w branży budowlanej.

W pracy podjęto próbę ukazania istoty strategii rozwoju małych i średnich przedsiębiorstw w branży budowlanej właśnie. Rozdział pierwszy dotyczy strategii organizacji. Wskazano tu na istotę i zakres pojęcia: strategii organizacji. Omówiono i szczegółowo scharakteryzowano definicję, funkcje i rolę strategii w rozwoju organizacji, elementy strategii organizacji.

Rozdział drugi odnosi się do małych i średnich przedsiębiorstw w Polsce. Dokonano wyjaśnienia pojęcia MSP, rodzajów MSP, funkcji MSP w gospodarce rynkowej, szans i zagrożeń rozwoju MSP w Polsce. Przedstawiono też pojęcie MSP w obliczu internacjonalizacji gospodarek europejskich.

Rozdział trzeci traktuje o strategiach rozwoju małych i średnich przedsiębiorstw w branży budowlanej: polska branża budowlana, rynek przedsiębiorstw budowlanych w Polsce, podsumowanie i wnioski.

Jako materiał źródłowy wykorzystano literaturę fachową z zakresu zarządzania w MSP. Korzystano też z badań naukowych innych autorów, artykułów prasowych, aktów prawnych oraz źródeł ze stron WWW. Pozwoliło to na opracowanie charakterystyki szans i zagrożeń w rozwoju budownictwa w Polsce. Nakreśliło tym samym perspektywy dalszego rozwoju MSP w branży budowlanej.

Strategie logistyczne współczesnych przedsiębiorstw

Wstęp 3

Rozdział I. Logistyka w strategii działania przedsiębiorstwa 5
1. Istota, cele, zadania i funkcje logistyki w przedsiębiorstwie 5
1.1. Istota, cele logistyki 5
1.2. Rola logistyki w działalności przedsiębiorstwa 8
2. Ogólne strategie firm 10
2.1. Definicje strategii 10
2.2. Klasyfikacja strategii firm 11
2.3. Strategia jako najważniejszy element procesu zarządzania strategicznego 16
3. Strategie logistyczne przedsiębiorstw 17
3.1. Pojęcie strategii logistycznej przedsiębiorstwa 17
3.2. Ogólna klasyfikacja strategii logistycznych 21
3.3. Reguły strategii logistycznych 23

Rozdział II. Analiza strategii logistycznej badanego przedsiębiorstwa 31
1. Ogólna analiza stosowanych w praktyce przedsiębiorstwa handlowego strategii logistycznych 31
1.1. Konkurencyjne strategie logistyczne 31
1.2. Strategie obsługi klientów w łańcuchu dostaw 32
1.3. Strategie logistyczne w handlu 34
2. Analiza realizowanej strategii logistycznej w badanym przedsiębiorstwie 35
2.1. Strategia logistyczna, a strategia działania firmy 35
2.2. Analiza strategii logistycznej w produkcji, zaopatrzeniu i dystrybucji 40
2.3. Analiza możliwości zastosowania koncepcji KAN BAN i JUST IN TIME w badanym przedsiębiorstwie 45
3. Analiza realizowanych funkcji zarządzania 47
3.1. Analiza realizowanych funkcji zarządzania strategicznego 47
3.2. Analiza realizowanych funkcji zarządzania taktycznego 50
3.3. Analiza realizowanych funkcji zarządzania operacyjnego 54

Rozdział III. Koncepcja zmodyfikowanej strategii logistycznej dla potrzeb badanego przedsiębiorstwa 58
3.1. Uwarunkowania proponowanej strategii logistycznej 58
3.2. Koncepcja zmodyfikowanej strategii logistycznej 63
3.3. Wykorzystanie koncepcji outsourcingu w strategii logistycznej badanego przedsiębiorstwa 65
3.4. Perspektywiczne koncepcje zmian w strategiach logistycznych w przedsiębiorstwach produkcyjno-handlowych 71

Zakończenie 72
Bibliografia 74
Spis tabel 76
Spis rysunków 77

Wstęp

Spojrzenie na rozwój międzynarodowego biznesu pozwala stwierdzić, iż przejście od rynku producenta do rynku konsumenta spowodowało zmianę warunków, w jakich przedsiębiorstwa muszą wytwarzać i sprzedawać swoje produkty i usługi. Zmniejszona żywotność produktów spowodowana ich szybkim moralnym starzeniem się, konieczność skracania cykli produkcyjnych, wzrastający popyt na towary wysokojakościowe o dobrej jakości, wymagają przejścia do rynku rządzonego przez odbiorcę. Zmusza to podmioty rynku nie tylko do zbadania i poznania potrzeb klienta, ale także do przewidywania jego przyszłych potrzeb, tak w odniesieniu do towarów, jak i usług oraz sposobu organizacji łańcucha dostaw .

Logistyka jest kluczem do sukcesu. Doskonały system logistyczny będzie w przyszłości rozstrzygającym atutem we współzawodnictwie podmiotów gospodarczych. Firmy, które zaniedbają zarządzanie logistyczne zostaną wyparte z rynku. Aby stawić czoła temu wyzwaniu, trzeba nic tylko utworzyć nowe podejście do klientów i dostawców oraz zmienić metody i procedury zarządzania operatywnego. Przede wszystkim trzeba umieścić logistykę w centrum zarządzania strategicznego. Musi to być traktowane jako strategiczna szansa firmy. Uczestniczący w przemianach gospodarczych w naszym kraju, ich skutki odczuwam) dwojako. Z jednej strony jako konsumenci jesteśmy zadowoleni coraz bogatszej oferty rynkowej oraz lepszej jakości produktów i związanych z nimi usług. Z. drugiej zaś strony dostrzegamy wzrost wymagań stawianych pracownikom, głębokie przewartościowanie i redukcje zatrudnienia oraz coraz większe znaczenie czasu i efektywności a tym samym kwalifikacji. Przekonują nas podwyższone wymagania wobec dyscypliny i staranności pracy, gdy dostrzegamy, że dzięki nim rozwija się firma, a my w konsekwencji więcej zarabiamy.

W niniejszej pracy podjęto próbę ukazania istoty strategii logistycznych współczesnych przedsiębiorstw produkcyjno-handlowych. Taki też był zasadniczy cel opracowania.

Praca składa się z trzech rozdziałów:

Rozdział pierwszy to logistyka w strategii działania przedsiębiorstwa: istota, cele, zadania i funkcje logistyki w przedsiębiorstwie, ogólne strategie firm, strategie logistyczne przedsiębiorstw.

Rozdział drugi to analiza strategii logistycznej badanego przedsiębiorstwa, ogólna analiza stosowanych w praktyce przedsiębiorstwa produkcyjno-handlowego strategii logistycznych, analiza realizowanej strategii logistycznej w badanym przedsiębiorstwie oraz analiza realizowanych funkcji zarządzania.

Rozdział trzeci to koncepcja zmodyfikowanej strategii logistycznej dla potrzeb badanego przedsiębiorstwa: uwarunkowania proponowanej strategii logistycznej, koncepcja zmodyfikowanej strategii logistycznej, wykorzystanie koncepcji outsourcingu w strategii logistycznej badanego przedsiębiorstwa, perspektywiczne koncepcje zmian w strategiach logistycznych w przedsiębiorstwach produkcyjno-handlowych.

Całość opracowania powstała w oparciu o literaturę fachowa, artykuły prasowe, akty prawne oraz źródła ze stron WWW i materiały własne Firmy X.

Strategie inwestycyjne na rynku papierów wartościowych

Wstęp 3

Rozdział I. Ogólna charakterystyka papierów wartościowych 5
1.1. Pojęcie i rodzaj papierów wartościowych 5
1.2. Rynek papierów wartościowych i jego miejsce w gospodarce narodowej 12
1.3. Oferta publiczna i niepubliczna papierów wartościowych 20

Rozdział II. Strategie inwestowania wykorzystujące instrumenty pochodne 32
2.1. Transakcje hedgingowe, arbitrażowe oraz spekulacyjne 32
2.2. Strategie inwestowania wykorzystujące kontrakty futures i forward 40
2.3. Strategie inwestowania wykorzystujące opcje 46

Rozdział III. Ryzyko inwestycyjne na rynku papierów wartościowych 57
3.1. Pojęcie i rodzaje ryzyka inwestycyjnego 57
3.2. Największe katastrofy finansowe w latach 1993-2002 62
3.3. Przyczyny kryzysów oraz wskazania zmian 68

Zakończenie 72
Bibliografia 74
Spis tabel 76

Wstęp

Rynek finansowy stał się w Polsce miejscem pracy tysięcy specjalistów, pracujących w bankach, funduszach emerytalnych i ubezpieczeniowych, inwestycyjnych, firmach doradczych, instytucjach nadzoru itd. Wiedza o jego elementach staje się ważnym atrybutem dla poszukujących pracy w tym, wielce przecież interesującym, obszarze gospodarki. Przedmiotem obrotu na rynku finansowym są waluty oraz instrumenty finansowe zwane także tradycyjnie papierami wartościowymi.

Papierem wartościowym w klasycznym ujęciu jest papier, który ma odzwierciedlenie w bilansie emitenta – zgromadzony za pomocą emisji papierów wartościowych kapitał jest źródłem finansowania składników majątkowych zgromadzonych przez emitenta. Tak rozumiane papiery wartościowe mają zatem zabezpieczenie w aktywach emitenta. Inaczej mówiąc, papier wartościowy jest dokumentem potwierdzającym roszczenie jego posiadacza do określonych aktywów oraz dochodów generowanych przez te aktywa. Warunki emisji niektórych papierów wartościowych (obligacji) mogą wprost wskazywać, które aktywa stanowią ich zabezpieczenie, co z reguły jest także potwierdzone odpowiednim wpisem w księgach wieczystych.

Warto podkreślić, że zaczynając inwestowanie na giełdzie papierów wartościowych, lub kupując jednostki funduszy inwestycyjnych, inwestor staje przed wyborem odpowiedniej strategii inwestycyjnej. Opracowanie odpowiedniej strategii nie jest wcale takie proste, gdyż inwestor musi mieć na uwadze, że nieumiejętne dobranie strategii inwestycyjnej wiąże się z ryzykiem poniesienia straty. Problematyka opracowania odpowiedniej strategii wydaje się zatem być tematem bardzo na czasie, w związku z tym celem niniejszej pracy było omówienie ryzyka inwestycyjnego oraz analiza rożnych strategii inwestycyjnych na rynku papierów wartościowych.

Rozważania zawarto w trzech rozdziałach.

W rozdziale pierwszym dokonano ogólnej charakterystyki papierów wartościowych. Na wstępie rozdziału zdefiniowano pojęcie oraz przedstawiono rodzaje papierów wartościowych. Omówiono także rynek papierów wartościowych oraz wskazano jego miejsce w gospodarce narodowej. Pod koniec rozdziału dokonano prezentacji oferty publicznej i niepublicznej papierów wartościowych.

W rozdziale drugim ukazano strategie inwestowania wykorzystujące instrumenty pochodne. W rozdziale tym omówiono transakcje hedgingowe, arbitrażowe oraz spekulacyjne. Przedstawiono także strategie inwestowania wykorzystujące kontrakty futures i forward oraz strategie wykorzystujące opcje.

W rozdziale trzecim omówiono istotę ryzyka inwestycyjnego na rynku papierów wartościowych. Rozważania rozpoczęto od zdefiniowania pojęcia ryzyka inwestycyjnego oraz dokonania prezentacji podstawowych rodzajów. Następnie omówiono najpoważniejsze katastrofy finansowe w latach 1993-2002. Pod koniec rozdziału trzeciego ukazano przyczyny kryzysów oraz przedstawiono wskazania zmian.

Wszelkie rozważania, analizy i badania przeprowadzone w niniejszej pracy opierały się o dostępną literaturę przedmiotu, artykuły prasowe oraz raporty zamieszczone w Internecie oraz aktualne akty prawne i normatywne.

Strategia rozwoju przedsiębiorstwa na przykładzie X Sp. z o.o.

Wstęp 3

Rozdział I. Charakterystyka strategii zarządzania przedsiębiorstwem 5
1.1. Istota strategii i jej elementy 5
1.2. Prezentacja strategii w obszarach ogólnych działalności przedsiębiorstwa 10
1.3. Podział strategii zarządzania 14
1.3.1. Strategie podstawowe 16
1.3.2. Strategie dziedzin gospodarowania 18
1.3.3. Strategie konkurencji a strategie marketingowe 20
1.3.4. Strategie funkcjonalne 21
1.4. Szczególna rola strategii marketingowej w zarządzaniu przedsiębiorstwem 25
1.5. Etapy procesu tworzenia i wdrażania strategii 27

Rozdział II. Zarządzanie strategiczne w przedsiębiorstwie 35
2.1. Pojęcie i geneza zarządzania strategicznego 35
2.2. Etapy zarządzania strategicznego 46
2.2.1. Ogólne ujęcie etapów zarządzania strategicznego 46
2.2.2. Praktyczne aspekty zarządzania strategicznego 49
2.3. Analiza strategiczna 50
2.4. Obszary analizy strategicznej 61

Rozdział III. Analiza realizowanej strategii firmy „X” Sp. z o.o. 66
3.1. Charakterystyka firmy „X” 66
3.2. Analiza rozwoju przedsiębiorstwa w latach ubiegłych 67
3.3. Analiza SWOT 71
3.4. Misja i wizja rozwoju 78
3.5. Cele i strategia rozwoju przedsiębiorstwa 80
3.6. Rozwój, a wzrost wartości przedsiębiorstwa 81

Zakończenie 84
Bibliografia 85
Spis tabel 87
Spis wykresów 88
Spis rysunków 89

Wstęp

Zarządzanie strategiczne to kierowanie rozwojem organizacji nastawione na wykorzystanie szans i unikanie zagrożeń pojawiających się w jej otoczeniu. Cechą szczególną zarządzania strategicznego jest nie tyle długi horyzont planów, co koncentracja zainteresowania kadry menedżerskiej na otoczeniu przedsiębiorstwa, na stałym badaniu zmian w procesach makroekonomicznych, technologii, prawie, zachowaniu się konsumentów, konkurentów i dostawców.

Menedżer myślący strategicznie jest otwarty na informacje z otoczenia i bez uprzedzeń podchodzi do nowych zjawisk i sytuacji. Wie, że wszystko może się zdarzyć i do każdej sytuacji zewnętrznej przedsiębiorstwo musi się dostosować, jeśli nie może jej zmienić. Menedżer strategiczny akceptuje fakt zmienności i nieprzewidywalności otoczenia. W sytuacji, w jakiej funkcjonują współcześnie przedsiębiorstwa, gdzie z dnia na dzień zmienia się sytuacja polityczna, pojawiają się nowe technologie, a mody nie trwają nawet sezonu, układanie jednego planu strategicznego opartego na jednej wizji przyszłości byłoby logicznym błędem. Planowanie strategiczne zakłada budowanie wielu wersji planów strategicznych dla różnych scenariuszy przyszłości.

Strateg, czyli menedżer myślący i zarządzający strategicznie, to człowiek koncentrujący się na zasadach działania, tworzący wizje przyszłych stanów otoczenia i szukający najlepszych pomysłów na przeżycie i rozwój firmy. Dopracowanie szczegółów tych planów pozostawia komórkom sztabowym, nie dążąc do ich uszczegółowiania i formalizacji. Im bardziej ogólny jest plan strategiczny, tym łatwiej będzie go zmienić w miarę zmian otoczenia. Szczegółowe plany strategiczne powinno układać się w miarę skracania horyzontu planowania, kiedy maleje niepewność, a zwiększa się ilość szczegółowych informacji Strategię definiuje się jako program działania określający główne cele organizacji i sposoby ich osiągania. Strategię można też rozumieć jako proces zarządzania złożony z trzech etapów.

Etap pierwszy to analiza strategiczna przedsiębiorstwa. Jest to etap działań diagnostycznych, których celem jest określenie aktualnych i przyszłych szans i zagrożeń, czyli zewnętrznych warunków rozwoju, a także ocena potencjału przedsiębiorstwa, jego zdolności do wykorzystania szans i przeciwdziałania zagrożeniom. Końcowym etapem analizy strategicznej jest określenie i ocena pozycji strategicznej przedsiębiorstwa. Analiza strategiczna daje nam odpowiedź na pytanie: w jakich warunkach będzie działała firma w przyszłości i jakie ma możliwości dostosowania się do nich.

Etap drugi to planowanie strategiczne czyli rozważanie opcji strategicznych dotyczących tempa i kierunku wzrostu firmy, sposobu prowadzenia walki konkurencyjnej, podziału środków finansowych na poszczególne przedsięwzięcia i rynki. Wybór konkretnych rozwiązań wynika z jednej strony z ich przewidywanej atrakcyjności dla przedsiębiorstwa, z drugiej strony wybór ogranicza ocena pozycji strategicznej przedsiębiorstwa. Jest to zatem poszukiwanie kompromisu między strategią atrakcyjną dla kadry menedżerskiej a strategią możliwą do realizacji. Etap planowania powinien zakończyć się opracowaniem kilku wersji planu strategicznego opartych na scenariuszach przyszłości o różnym stopniu optymizmu.

Etap trzeci to realizacja strategii, czyli ciąg decyzji na poziomie taktycznym i operacyjnym rozstrzygających kluczowe problemy z zakresu inwestycji, marketingu, struktur, procedur, finansów, których celem jest stworzenie warunków do realizacji wybranego wariantu strategii i czuwanie nad sprawnym przebiegiem jego realizacji.

W niniejszej pracy podjęto próbę ukazania istoty strategii rozwoju przedsiębiorstwa na przykładzie „X” Sp. z o.o.. Taki też był zasadniczy cel opracowania.

Praca składa się z trzech rozdziałów:

Rozdział pierwszy to charakterystyka strategii zarządzania przedsiębiorstwem: istota strategii i jej elementy, prezentacja strategii w obszarach ogólnych działalności przedsiębiorstwa, podział strategii zarządzania, szczególna rola strategii marketingowej w zarządzaniu przedsiębiorstwem, etapy procesu tworzenia i wdrażania strategii.

Rozdział drugi to zarządzanie strategiczne w przedsiębiorstwie: pojęcie i geneza zarządzania strategicznego, etapy zarządzania strategicznego, analiza strategiczna, obszary analizy strategicznej.

Rozdział trzeci to analiza realizowanej strategii firmy „X” Sp. z o.o.: charakterystyka firmy „X”, analiza rozwoju przedsiębiorstwa, analiza SWOT, misja i wizja rozwoju, cele i strategia rozwoju przedsiębiorstwa, rozwój, a wzrost wartości przedsiębiorstwa.

Całość opracowania powstała w oparciu o literaturę fachową, artykuły prasowe, akty prawne oraz źródła ze stron WWW.

Strategia rozwoju marki własnej przedsiębiorstwa

Wstęp 2

Rozdział I. Budowa i utrwalenie marki własnej 4
1.1. Definicja marki 4
1.2. Istota i funkcje marki 9
1.3. Tożsamość marki 13

Rozdział II. Metody wprowadzania na rynek marek własnych 18
2.1. Kształtowanie marki 18
2.2. Wprowadzanie marki na rynek 22
2.3. Rebranding czyli rewitalizacji starej marki 24
2.4. Utrwalanie siły marki 27

Rozdział III. Formy promocji marki własnej Black Rose 35
3.1. Prezentacja firmy Graal s.a. 35
3.2. Marka Black Rose 39
3.3. Promocja marki własnej Black Rose 42

Rozdział IV. Strategia dystrybucji 54
4.1. Uwarunkowania strategii dystrybucji 54
4.2. Zmiany w strategii dystrybucji 62
4.3. Transport jako element strategii dystrybucji 67

Zakończenie 75
Bibliografia 77
Spis rysunków 78
Spis zdjęć 79
Spis tabel 80
Spis wykresów 81

Wstęp

Marka i strategie jej rozwoju są narzędziami marketingu i dlatego wymagają interdyscyplinarnego podejścia. Niewiele marke­tingowych narzędzi potrzebuje tak szerokiego uwzględnienia aspektów ekonomicznych, socjologicznych, psychologicznych, prawnych, lingwistycznych i plastycznych. Marka jest uznawana za jedno z podstawowych narzędzi marketingowych. Dobra marka pomaga zdobywać i utrzy­mywać rynki oraz staje się wyznacznikiem wartości firmy. Markowe firmy i produkty odgrywają podstawową rolę w rozwijaniu międzynarodowej kooperacji oraz wymiany. Okres dominacji centralnie zarządzanej gospodarki spo­wodował upadek wielu znanych polskich marek i zanik strategii marki. W warunkach gospodarki niedoborów sztu­ka sprzedaży ustąpiła sztuce kupowania tego, co akurat „rzucono” na rynek. Marka jako środek identyfikacji, gwa­rancji jakości i promocji produktu stała się mało ważna zarówno dla sprzedających, jak i kupujących.

Celem pracy jest zaprezentowanie strategii rozwoju marki własnej Black Rose firmy Graal s.a.

Praca składa się z czterech rozdziałów.

W pierwszym rozdziale opisana jest budowa i utrwalenie marki własnej, a więc: definicja marki, istota i funkcje marki oraz tożsamość marki.

W drugim rozdziale zawarte są metody wprowadzania na rynek marek własnych, a więc: kształtowanie marki, wprowadzanie marki na rynek, rebranding czyli rewitalizacja starej marki oraz utrwalanie siły marki.

W trzecim rozdziale zaprezentowane są formy promocji marki własnej Black Rose, a więc: prezentacja firmy Graal s.a., marka Black Rose oraz promocja marki własnej Black Rose.

Czwarty rozdział zawiera strategię dystrybucji, a więc: uwarunkowania strategii dystrybucji, zmiany w strategii dystrybucji oraz transport jako element dystrybucji.

Renesans strategii marki datuje się w Polsce od niedawna, a jej znaczenie podkreśliły nowe warunki ekonomiczne. W świetle sukcesów odnoszonych przez wkraczające na polski rynek renomowane firmy zagraniczne coraz liczniejsi krajowi przedsiębiorcy uznają, iż marka jest niezbędnym narzędziem skutecznego zdobywania rynków, utrzymywania zdobytej pozycji i międzynarodowej rywalizacji.

Dzisiejsze środowisko jest pełne sprzecz­ności. Marki są podmiotami złożonymi, jednak mogą zostać uproszczone do pozio­mu, w którym zostają uznane za wiązki wartości funkcjonalnych i emocjonalnych. Utrzymanie przewagi danej marki nad markami, które z nią konkurują, jest jed­nym z celów stawianych menedżerom, ale wobec szybkiego rozwoju technologii co­raz trudniej jest zachować unikatowe war­tości funkcjonalne marki. W konsekwencji większą wagę przywiązuje się do starań związanych z wymyślaniem i zachowaniem wartości emocjonalnych. Jednak dla orga­nizacji stosujących tradycyjny sposób my­ślenia przyoblekanie propozycji w warto­ści emocjonalne i ich komunikowanie staje się coraz bardziej kosztowne z powodu wciąż rosnących wydatków, które trzeba ponosić, by zaprezentować owe wartości emocjonalne w mediach. Uniknięcie tych paradoksów stało się możliwe dzięki przyjęciu nowego sposobu myślenia o zarządzaniu marką. Dzieje się tak, ponieważ -oprócz innych przyczyn – organizacje uznały, że ich personel stanowi ucieleśnie­nie marki, zapewniając w ten sposób pożą­dane zróżnicowanie nie tylko tego, co klient otrzymuje (wartości funkcjonalne), ale i tego, w jaki sposób to otrzymuje (war­tości emocjonalne).

Długotrwała przewaga konkurencyjna jest więc przewagą polegają­cą na odpowiedniej kulturze organizacyjnej, odzwierciedlającej sumę wartości uznawa­nych przez wszystkich pracowników. Do­szło więc do zmiany sposobu myślenia o za­rządzaniu marką, które koncentruje się nie tylko na definiowaniu skierowanej na ze­wnątrz obietnicy, ale które także bierze pod uwagę to, w jaki sposób można kierować personelem działającym wewnątrz organi­zacji, aby zapewnić jego zaangażowanie w spełnienie tej obietnicy. Nowe modele zarządzania marką prze­widują, że jednym z największych wyzwań jest koordynacja wszystkich działań dodają­cych wartość w celu uzyskania marki zinte­growanej. Pracowników już się nie rekrutuje tylko ze względu na ich walory intelektual­ne i wiedzę funkcjonalną. Obecnie podczas rekrutowania pracowników bierze się także pod uwagę zbieżność cenionych przez nich wartości z wartościami marki, której zaple­cze będą stanowić. Klienci są teraz bardziej wyrafinowani i mogą przejrzeć zamiary pra­cowników, którzy poza wygłaszaniem pięk­nych słów o wartościach marki robią niewie­le więcej niż odgrywanie roli przewidzianej dla nich w brandingu. Teraz klienci chętnie nawiązują kontakty z członkami personelu, którzy szczerze wierzą we wszystko, co marka oznacza, i są zaangażowani w jej kre­owanie. Koordynowanie działań poszczegól­nych pracowników jest mniej pracochłonne, gdy nadzorowani pracownicy cenią wartości zgodne z wartościami ich marek. Zarządzanie marką przesunęło się z za­rządzania nastawionego wyłącznie na klientów w stronę bardziej zrównoważo­nego podejścia, polegającego na zadowala­niu interesariuszy (stakeholders).

Stopa zwrotu i ryzyko w inwestycjach finansowych

Wstęp 2

Rozdział I. Ogólna charakterystyka rynku finansowego 5
1.1. Pojęcie i rodzaje inwestycji finansowych 5
1.2. Specyfika inwestowania w akcje 8

Rozdział II. Systemowe i metodyczne aspekty inwestowania w akcje polskich spółek 10
2.1. Podstawy prawne inwestowania na GPW 10
2.2. Zasady funkcjonowania GPW 16
2.3. Kryteria oceny opłacalności inwestowania w akcje 22
2.4. Ryzyko i stopa zwrotu w inwestowaniu 26

Rozdział III. Bezpieczeństwo inwestowania w akcje spółek WIG20 notowanych na Giełdzie Papierów Wartościowych 35
3.1. Charakterystyka spółek WIG20 35
3.2. Analiza porównawcza stóp zwrotu spółek WIG20 38
3.3. Opłacalność inwestowania w akcje spółek WIG20 44
3.4. Bezpieczeństwo inwestycji i ich wpływ na stopę zwrotu 48

Zakończenie 53
Bibliografia 55
Spis rysunków 59
Spis tabel 60

Wstęp

Mechanizm giełdowy z samej swej istoty stwarza dzisiaj szerokie możliwości inwestowania w papiery wartościowe. Jednak wymaga on oceny ryzyka, zwłaszcza jeśli weźmiemy pod uwagę inne formy lokowania kapitału, ponieważ ryzyko inwestowania jest tu dużo większe. Co prawda inwestycje na giełdzie są najbardziej ryzykowną formą lokowania swoich oszczędności, to też mogą przynieść nadzwyczajne zyski.

Ludzie już w starożytności handlowali na tzw. jarmarkach, na których rozpowszechniały się pewne zwyczaje i standaryzacje towaru. W XIV w. władze Antwerpii przyznały zagranicznym kupcom prawo wolnego handlu nie tylko w czasie jarmarku, ale w ciągu całego roku. Oznacza, to powstanie pierwszej giełdy towarowej. Giełda pieniężna powstała nieco później. Początek giełdzie dał handel wekslami i pośrednictwo w wymianie pieniężnej w krajach śródziemnomorskich. Tak zwani wekslarze, czyli pośrednicy w sprzedaży weksli mieli swoje miejsca pracy we włoskich miastach, mogły to być miejsca np. na placu miejskim, a nieraz były to loggie domów, i od tej to nazwy zaczęto nazywać pierwowzór giełd pieniężnych. Były to również miejsca spotkań kupców, bankierów i kapitanów statków.

Tam zaczęto handlować państwowymi papierami dłużnymi. Były to listy podpisane przez ówczesnych „ministrów skarbu”, czyli podskarbich albo np. w Anglii kanclerza skarbu na rachunek ich rządów. Dziś to by się nazywało obligacje. W Antwerpii handlowano między innymi naszymi polskimi listami podskarbińskimi. Z powyższego wynika, iż obligacje były pierwszymi papierami wartościowymi. Jednak w ówczesnym czasie nie było podziału na obligacje i bony skarbowe, tak jak teraz. Państwo emitowało dług, jaki wdanej chwili był potrzebny i tym się handlowało. Akcje i handel nimi rozwinął się w połowie XIX wieku. Ponieważ rozwój tego rynku wiązał się z budową linii kolejowych, które były bardzo dużymi przedsięwzięciami, na które nie było stać pojedynczych ludzi, nawet bogatych.

By sfinansować takie działania tworzono spółki kolejowe, by kapitał zebrać na giełdzie. Na akcjach spółek kolejowych również spekulowano. W Anglii, w 1847 r. taka spekulacja zakończyła się kryzysem. Były wielkie plany, pomysły, a potem niewiele z tego wyszło. Zresztą na tej fali pojawiło się mnóstwo różnych oszustów, którzy zbierali pieniądze, a potem w ogóle nie inwestowali. Twierdzili, że nie mogą powiedzieć, na co potrzebne są pieniądze, że to tajemnica, ale interes jest naprawdę świetny. Przykładem wielkiej spekulacji byk) to, co zrobił we Francji John Law na początku XVIII wieku. Law był szkockim awanturnikiem, który znalazł się we Francji i założył tam Kompanię Missisipi. Do Francuzów należały wówczas tereny nad Missisipi. Law zaczął sprzedawać Francuzom przyszłe majątki w tamtej okolicy. A żeby klienci mieli, za co kupować te majątki, założył Bank Generalny. Ten bank zaczął wypuszczać papierowe pieniądze, za które ludzie kupowali akcje kompanii mórz południowych. Oczywiście takie możliwości działania zapewniała Lawowi przychylność ówczesnego regenta Francji. W pewnym momencie ci, którzy zorientowali się w porę i wymienili to wszystko na złoto, dobrze na tym wyszli. Reszta straciła dorobek całego życia.

Ciekawe w historii transakcji giełdowych jest to, że prawie wszystko, z czym mamy do czynienia dziś na giełdach, istniało tak naprawdę od bardzo dawna. Akcje, obligacje, a nawet kontrakty terminowe – futures. W Amsterdamie w XVII handlowano przyszłymi dostawami towarów, co określano jako wind-handel, czyli „handel wiatrem”. Różne wyrafinowane instrumenty finansowe znane dzisiejszej giełdzie to zazwyczaj kombinacje tego, co bywało już w przeszłości. W Polsce rynek kapitałowy jest jednym z systemów umożliwiających lokowanie kapitału w atrakcyjnych dla nas samych instrumentach finansowych, tak by przynosiły nam korzyści finansowe. Ważnym elementem tego rynku jest rynek pieniężny i rynek walutowy. W przypadku rynku pieniężnego dokonuje się operacji krótkoterminowych instrumentami dłużnymi z terminem zapadalności do jednego roku. Walutowy rynek umożliwia operacje kupna-sprzedaży walut.[1] Jednak podstawowym sposobem powiększania kapitału jest jego inwestowanie , co według definicji Hirschleifer (1965) oznacza:

„Inwestycja jest w istocie bieżącym wyrzeczeniem dla przyszłych korzyści. Ale teraźniejszość jest względnie dobrze znana, natomiast przyszłość to tajemnica. Przeto inwestycja jest wyrzeczeniem się pewnego dla niepewnej korzyści”[2].

Wyróżniamy dwa rynki papierów wartościowych pierwotny i wtórny.

Celem niniejszej pracy jest ukazanie stopy wzrostu i ryzyka w inwestycjach finansowych.

Hipotezą niniejszego opracowania jest teza:

,,Opłacalność inwestycji zależy od stopy zwrotu i ryzyka w inwestycjach finansowych”.

Treści pracy ujęte są w trzech rozdziałach, z których każdy obejmuje określony temat.

W rozdziale pierwszym dokonano ogólnej charakterystyki rynku finansowego. Rozważania rozpoczęto od przybliżenia istoty pojęcia i rodzaju inwestycji finansowych. Następnie ukazano specyfikę inwestowania w akcje.

W rozdziale drugim przedstawiono systemowe i metodyczne aspekty inwestowania w akcje polskich spółek. Na wstępie omówiono podstawy prawne inwestowania na Giełdzie Papierów Wartościowych oraz zasady funkcjonowania Giełdy Papierów Wartościowych. W dalszej części zaprezentowano kryteria oceny opłacalności inwestowania w akcje oraz ryzyko i stopę zwrotu w inwestowaniu.

W rozdziale trzecim ukazano bezpieczeństwo inwestowania w akcje spółek WIG20 notowanych na Giełdzie. Omówienie podjętego zagadnienia rozpoczęto od scharakteryzowania spółek WIG20. Następnie dokonano analizy porównawczej stóp zwrotu spółek WIG20. Kończąc rozważania ukazano opłacalność inwestowania w akcje spółek WIG20 oraz bezpieczeństwo inwestycji i ich wpływ na stopę wzrostu.

Praca została napisana w oparciu o dostępną literaturę fachową, raporty i artykuły zamieszczone w prasie i w internecie oraz w oparciu o aktualne akty normatywne i prawne.

[1] B. Pietrzak, Z. Polański, B. Woźniak, System finansowy w Polsce, PWN, Warszawa 2006, s. 261.

[2] T. Jajuga, K. Jajuga, Jak inwestować w papiery wartościowe, PWN, Warszawa 1993, s. 13.

Stan, perspektywy i kierunki rozwoju turystyki w powiecie nyskim

Wstęp 2

Rozdział 1. Terminologia pracy 4
1.1. Pojęcie turystyki 4
1.2. Czynniki rozwoju turystyki 9
1.3. Najważniejsze funkcje i dysfunkcje turystyki 13

Rozdział 2. Ogólna charakterystyka powiatu nyskiego 19
2.1. Położenie, obszar, podział administracyjny 19
2.2. Ludność i gospodarka 24
Rozdział 3. Walory i atrakcje turystyczne powiatu nyskiego 30
3.1. Walory i atrakcje turystyczne naturalne 30
3.2. Walory i atrakcje turystyczne kulturowe 36

Rozdział 4. Zagospodarowanie turystyczne powiatu nyskiego 45
4.1. Stan, struktura i rozmieszczenie bazy noclegowej 45
4.2. Baza gastronomiczna i pozostałe elementy infrastruktury turystycznej 49
4.3. Dostępność i infrastruktura komunikacyjna 57

Rozdział 5. Miejscowości turystyczne powiatu nyskiego i ich funkcje 65

Rozdział 6. Strategia rozwoju turystyki w powiecie nyskim 72
6.1. Główne cele i założenia strategii 72
6.2. Analiza szans i barier rozwoju turystyki 73
6.3. Strategiczne kierunki rozwoju turystyki 76
6.4. Nowe produkty turystyczne i ich promocja 78

Zakończenie i wnioski 85
Bibliografia 87
Spis tabel 91
Spis wykresów 92
Spis schematów 93
Spis zdjęć 94
Spis rysunków 96

Wstęp

Celem pracy jest zaprezentowanie stanu, perspektyw i kierunków rozwoju turystyki w powiecie nyskim. Zakres pracy obejmuje cały powiat nyski z jednoczesnym ukazaniem rejonów i miejscowości turystycznych.

Praca składa się z sześciu rozdziałów.

W pierwszym rozdziale opisana jest terminologia pracy.

W drugim rozdziale zawarta jest ogólna charakterystyka powiatu nyskiego, a więc: położenie, obszar, podział administracyjny oraz ludność i gospodarka.

W trzecim rozdziale przedstawione są walory i atrakcje turystyczne powiatu nyskiego, a więc; walory i atrakcje turystyczne naturalne oraz walory i atrakcje turystyczne kulturowe.

W czwartym rozdziale zaprezentowane jest zagospodarowanie turystyczne powiatu nyskiego, a więc: stan, struktura i rozmieszczenie bazy noclegowej, baza gastronomiczna i pozostałe elementy infrastruktury turystycznej oraz dostępność i infrastruktura komunikacyjna.

W piątym rozdziale opisane są miejscowości turystyczne powiatu nyskiego i ich funkcje.

W szóstym rozdziale przedstawiona jest strategia rozwoju turystyki w powiecie nyskim, a więc: główne cele i założenia strategii, analiza szans i barier rozwoju turystyki, strategiczne kierunki rozwoju turystyki oraz nowe produkty turystyczne  i ich promocja.

W pracy zastosowano metodę opisu i analizy z wykorzysta­niem prezentacji tabelarycznej gdzie bazę wyjściową stanowiły odpowiednio przetworzone informacje statystyczne i inne da­ne liczbowe.

Do napisania pracy zastosowana została dostępna literatura przedmiotu, artykuły prasowe, materiały internetowe, informacje uzyskane w urzędzie miasta powiatu nyskiego, przemyślenia własne oraz również skorzystano ze strategii rozwoju turystyki w powiecie nyskim i regulaminu zasad korzystania z usług publicznych na terenie Gminy Nysa.

Określając czynniki rozwoju współczesnej turystyki, musimy zda­wać sobie sprawę z tego, że jej narodzin i rozwoju należałoby szukać przede wszystkim w złym dostosowaniu człowieka do środowiska. Cywilizacja przemysłowa i rozszerzanie się zapotrzebowania na turystykę ściśle ze sobą się wiążą. Konsekwencje cywilizacji przemysłowej widoczne są w procesie kształtowania środowi­ska, w którym odbywa się ewolucja jednostki, a mianowicie, niektóre cechy charakteryzujące współczesne środowisko stanowią zbiór czynników patologicznych i agre­sywnych, wzmagających u ludzi (pragnących się utrzymać w dobrej kon­dycji psychicznej) potrzebę ucieczki od „rzeczywistości”. Coraz częściej mamy do czynienia z poczuciem agresji, ponieważ człowiek żyje w narastającym napięciu. W zmniejszeniu tego napięcia pomoże turystyka; jej działalność przyniesie człowiekowi żyjącemu na co dzień w dokuczliwej cywilizacji ogólne odprężenie, które pozwoli mu od­zyskać równowagę.  Wśród wielu czynników rozwoju turystyki występują między inny­mi  potrzeby (w ekonomii odgrywają ważną rolę, gdyż wyznaczają po­wstanie popytu na dobra i usługi, w tym turystyczne), motywacje (opisują pobudki skłaniające człowieka do określonego za­chowania, w tym turystycznego), czas wolny od pracy (swobodne i bezinteresowne oraz zgodne z zami­łowaniami człowieka korzystanie z wypoczynku), siła nabywcza ludności (warunki ekonomiczne są środkiem prze­kształcenia popytu potencjalnego w popyt zrealizowany, czyli potrzeb turystycznych w konsumpcję dóbr i usług turystycznych), urbanizacja (dynamiczny wzrost liczby ludności miejskiej jest waż­nym czynnikiem determinującym rozwój turystyki) oraz środowisko przyrodnicze i społeczne (uprawiając turystykę człowiek odnajduje w przyrodzie liczne wartości, które wywołują w nim prze- życia duchowe – estetyczne, gdy odsłania mu się piękno i bogactwo przyrody).

Stan niedostosowania społecznego młodzieży szkół ponadpodstawowych

Wstęp 2
1. Właściwości rozwojowe młodzieży w okresie adolescencji 4
1.1. Podstawowe pojęcia i definicje 4
1.2. Kształtowanie się osobowości w okresie dorastania 9
2. Niedostosowanie społeczne w świetle literatury przedmiotu 18
3. Niedostosowanie społeczne w okresie dorastania – przegląd wybranych stanowisk 30
3.1. Objawy nieprzystosowania społecznego w okresie dorastania 30
3.2. Psychospołeczne mechanizmy nieprzystosowania społecznego w okresie dorastania 40
4. Środowiskowe uwarunkowania występowania niedostosowania społecznego 43
4.1. Retrospektywny obraz postaw wychowawczych rodziców, a zaburzenia w zachowaniu chłopców wykolejonych społecznie 43
4.2. Patologia społeczna rodziny a nieprzystosowanie społeczne dzieci i młodzieży lekko upośledzonej umysłowo 49
5. Metodologia badań własnych 54
5.1. Problem badawczy i jego uzasadnienie 54
5.2. Pytania badawcze: główne i szczegółowe 64
5.3. Zmienne i wskaźniki 67
5.4. Metody badań 69
5.4. Przebieg badań i opis badanej populacji 71
6. Stan niedostosowania społecznego młodzieży szkół ponadpodstawowych w Dąbrowie Górniczej – analiza wyników badań 72
Zakończenie 84
Bibliografia 86
Spis wykresów 90
Załącznik 91

Wstęp

Na przestrzeni wieków nasze dążenie do zrozumienia, wsparcia, zbadania, wyjaśnienia sytuacji życiowej ludzi niedostosowanych i nieprzystosowanych społecznie przegrywało z chęcią ich ukarania, represjonowania i eliminowania ze społeczeństwa.

Na przestrzeni stuleci robiliśmy wszystko by pozbawić tych ludzi wymiaru osobowego, nakładając na ich twarze różne, ohydne maski, pejoratywne epitety złoczyńców, bandytów, demonów, wykolejeńców, włóczęgów, wyrzutków, łotrów i zbrodniarzy.

W owych barbarzyńskich czasach zachowania aspołeczne jednostek rozpatrywane były w oderwaniu od osoby sprawcy i jego ofiary. Na sprawcę czynu zabronionego patrzono jedynie poprzez pryzmat zemsty, potrzebę zadawania bólu, uśmiercania w okrutny sposób. W tej perspektywie stosowane kary nie miały nic wspólnego z wychowaniem, poprawą czy resocjalizacją lub reintegracją społeczną przestępców.

Przez całe tysiąclecia jednostki naruszające porządek prawny nie mogły liczyć na od­ruchy człowieczeństwa, współczucia, wsparcia ze strony współobywateli. Przejście od systemu karania opartego na represji i odstraszaniu do systemu opartego na resocjalizacji i terapii społecznej trwało całe stulecia.

Znaczące, humanitarne reformy w polityce karnej w zachodnich ustawodawstwach miały miejsce dopiero na przestrzeni XVIII i XIX wieku. Do tego czasu przestępstwo było traktowane jako „mistyczne uosobienie złej woli sprawcy”, jako „indywidualny grzech jednostki”, za który należało wymierzyć bezwzględną karę.

Dopiero w XIX wieku zrozumiano, że jednostka przestępcza może być produktem gwałtownych przemian społecznych i ustrojowych. Z jednostki złej i pozbawionej skrupułów stawała się jednostką nieprzystosowaną do zmieniających się warunków społecznych i cywilizacyjnych.

W drugiej połowie XX wieku doszło do wyraźnego spotkania prawa i pedagogiki w procesie wymierzania i stosowania środków karnych. Z tego dziwnego i nie do końca przewidywalnego mariażu, a może mezaliansu, powstała idea resocjalizacji jednostek wykolejonych społecznie. Wzmocnione zostało dążenie do uchronienia jednostek aspołecznych od unicestwienia w wymiarze społecznym i osobowym, na rzecz psychokorekcji i odkrywania na nowo ich człowieczeństwa. W postępowaniu karnym zrównoważone zostały proporcje pomiędzy ideą sprawiedliwego i poprawczego oddziaływania na sprawcę czynów zabronionych.

W niniejszej pracy podjęto próbę ukazania stanu niedostosowania społecznego młodzieży szkół ponadpodstawowych w Dąbrowie Górniczej. Taki też był zasadniczy cel opracowania.

Praca składa się z sześciu rozdziałów.

Rozdział pierwszy to właściwości rozwojowe młodzieży w okresie adolescencji, rozdział drugi to niedostosowanie społeczne w świetle literatury przedmiotu, rozdział trzeci to niedostosowanie społeczne w okresie dorastania – przegląd wybranych stanowisk, rozdział czwarty to środowiskowe uwarunkowania występowania niedostosowania społecznego, rozdział piaty to metodologia badań własnych, rozdział ostatni to stan niedostosowania społecznego młodzieży szkół ponadpodstawowych w Dąbrowie Górniczej – analiza wyników badań.

Całość opracowania powstała w oparciu o literaturę fachowa, artykuły prasowe, akty prawne oraz źródła ze stron WWW i badania własne.

Sposoby rekreacji i formy rekreacji mieszkańców wsi Pobierowo

Wstęp 2

Rozdział I. Rekreacja – istota pojęcia 4
1.1. Pojęcie rekreacji 4
1.2. Rekreacja i turystyka w cyklu życia człowieka 9
1.3. Miejsce rekreacji i turystyki w życiu człowieka 10
1.4. Możliwości rekreacji i turystyki 12
1.5. Ograniczenia rekreacji i turystyki 20
1.6. Kształtowanie postaw wobec rekreacji i turystyki 21

Rozdział II. Metodologia badań własnych 25
2.1. Przedmiot i cel badań 25
2.2. Problemy i hipotezy badawcze 29
2.3. Metody, techniki i narzędzia badawcze 36
2.4. Organizacja i przebieg badań 41

Rozdział III. Sposoby rekreacji i formy rekreacji mieszkańców wsi Pobierowo 44
3.1. Charakterystyka Pobierowa: historia, geografia, infrastruktura 44
3.2. Charakterystyka mieszkańców Pobierowa 48
3.3. Wyniki badań własnych 51
3.4. Podsumowanie i wnioski do badań 61

Zakończenie 64
Bibliografia 66
Spis tabel 69
Spis wykresów 70
Spis zdjęć 71
Spis rysunków 72
ANEKS 73

Wstęp

Rekreacja zawsze sprawiają radość tym, którzy dobrze wiedzą dlaczego, jak i gdzie oraz w jakich warunkach te specyficzne w swoim wszech­stronnym oddziaływaniu na człowieka formy aktywności uprawiać i w jakich kierunkach je rozwijać.

Celem pracy jest zaprezentowanie sposobów rekreacji i form rekreacji mieszkańców wsi Pobierowo.

Praca składa się ze wstępu, trzech rozdziałów i zakończenia.

W pierwszym rozdziale opisana jest istota pojęcia rekreacja, a więc: pojęcie rekreacji, rekreacja i turystyka w cyklu życia człowieka, miejsce rekreacji i turystyki w życiu człowieka, możliwości rekreacji i turystyki, ograniczenia rekreacji i turystyki oraz kształtowanie postaw wobec rekreacji i turystyki.

W drugim rozdziale przedstawiona jest metodologia badań własnych, a więc: przedmiot i cel badań, problemy i hipotezy badawcze, metody, techniki i narzędzia badawcze oraz organizacja i przebieg badań.

W trzecim rozdziale zaprezentowane są sposoby rekreacji i formy rekreacji mieszkańców wsi Pobierowo, a więc: charakterystyka Pobierowa: historia, geografia, infrastruktura, charakterystyka mieszkańców Pobierowa, wyniki badań własnych oraz podsumowanie i wnioski do badań.

W niniejszej pracy postawiono następujące problemy badawcze:

  1. Z jakich sposobów rekreacji mieszkańcy wsi Pobierowo korzystają najczęściej?
  2. Na jakich imprezach organizowanych okresowo w Pobierowie mieszkańcy tejże wsi najchętniej spędzają czas wolny?
  3. Czy zdarzyło się, że mieszkańcy wsi Pobierowo mieli chęć na zmianę form i sposobów rekreacji?

Praca została napisana w oparciu o dostępne materiały książkowe, internetowe oraz badania własne.

Likwidacja zmęczenia wynikającego z obciążenia ustroju pracą zawodową, nauką czy znacznymi wysiłkami fizycznymi, np. podczas zawodów sportowych lub treningu, z punktu widzenia fizjologii nazywa się wypoczynkiem. Ogólnie można powiedzieć, że na wypoczynek składają się różne procesy mające usunąć objawy zmęczenia, w tym m.in. wyrównać zaciągnięty dług tlenowy czy zlikwi­dować pewne produkty powstałe wskutek przemian energetycznych. W teorii wypoczynku rozróżnia się wypoczynek bierny i aktywny. W praktyce rekreacji stosuje się zazwyczaj wypoczynek aktywny.

Aktywny wypoczynek to wypoczynek połączony z aktywnością odmienną od tej, która spowodowała zmęczenie. Zwykle polega na wykonywaniu wysiłku o umiarkowanej lub małej intensywności z udziałem mięśni, które nie były za­angażowane w wysiłku będącym przyczyną zmęczenia. Z aktywnością tego typu mamy do czynienia w zachowaniu rekreacyjnym, którego dominującą funkcją jest funkcja wypoczynkowa.

Zachowanie rekreacyjne to mniej lub bardziej złożona, zorganizowana aktywność człowieka skierowana na świadomy cel związany z jego potrzebami rekreacyjnymi, mająca charakterystyczne cechy, treść, strukturę i mechanizm regulacyjny – określający stosunek człowieka do środowiska, w którym ta aktyw­ność występuje.

Warto również zauważyć, że rekreacja jest zjawiskiem interdyscyplinarnym. Generalnie rzecz ujmując, możemy wyodrębnić co najmniej trzy wielkie obszary badawcze, a mianowicie: geograficzno-przestrzenny, społeczny i ekonomiczny, w ramach których rozpatrywane być mogą – i rzeczywiście są – zagadnienia związane z rekreacją. Z obszarem geograficzno-przestrzennym wiążą się takie zagadnienia, jak: geografia rekreacji – wyodrębnianie walorów naturalnych, zagospodarowanie przestrzenne, a także zagad­nienia planowania przestrzennego. Obszar społeczny dotyczy takich zagadnień, jak: przenikanie kultur na skutek uprawiania rekreacji, zagadnienia etyki rekreacji, wpływ rekreacji na społeczności lokalne itp. Do niedawna widziano rekreację przede wszystkim przez pryzmat regeneracji sił człowieka i konieczności realizowania wypoczynku przez zakłady pracy. Przemiany, które nastąpiły po 1989 r. spowodowały, że coraz powszechniej rekreacja postrzegana jest jako zjawisko ekonomiczne. Wynika to z faktu ogromnych obrotów towarami i usługami, jakie obserwujemy na skutek zjawiska rekreacji.

Społeczna rola biznesu agroturystycznego w mieście Zagórz

Wstęp 2

Rozdział I Pojęcie agroturystyki i jej znaczenie dla obszarów wiejskich (Agroturystyka jako działalność biznesowa) 5
1.Biznes i jego rola społeczna 5
1.1. Ekonomiczny wymiar biznesu 5
1.2. Promocja aktywności społecznej – Społeczny wymiar biznesu 10
2. Agroturystyka jako czynnik lokalnego rozwoju gospodarczego 17
2.1. Kultura lokalna, styl życia 17
2.2. Pojęcie agroturystyki i ruchu agroturystycznego 18
2.3. Miejsce agroturystyki w polskiej gospodarce 20
2.4. Rozwój agroturystyki a świadomość ekologiczna społeczności lokalnej 22
2.5. Uwarunkowania prowadzenia usług agroturystycznych w gminie Zagórz 25
2.6. Zmiany na polskim rynku turystycznym po wejściu do UE, świadczenie usług agroturystycznych w świetle przepisów prawnych Polski i UE 34

Rozdział II Metodologia badań własnych 36
2.1. Przedmiot i cel badań 36
2.2. Problemy i hipotezy badawcze 39
2.3. Zmienne i ich wskaźniki 45
2.4. Metoda, technika i narzędzia badawcze 47
2.5. Dobór próby 52

Rozdział III Wyniki badań własnych 54
3.1. Prezentacja i analiza wyników badań 54
3.2. Weryfikacja hipotez badawczych 64

Zakończenie 68
Bibliografia 70
Spis tabel 74
Spis rysunków 75
Spis zdjęć 76
Aneks 1 77
Aneks 2 83

Wstęp

Biznes agroturystyczny jest nie tylko jedną z form aktywności ludzkiej, lecz także ważnym zjawiskiem społeczno-gospodarczym współczesnego świata. Jako zjawisko dyna­miczne
i wielowymiarowe, znajdujące odzwierciedlenie w różnych obszarach: społecznym, kulturowym, psychologicznym, przestrzennym i ekonomicznym, spełnia określone funkcje, interpretowane jako skutki jej rozwoju dla wielu sfer współczesnego życia. Te ostatnie mogą być pozytywne i negatywne.

Przyjmując, że walory turystyczne miejscowości w zasadniczy sposób kształtują potencjalne możliwości lokalnego biznesu agroturystycznego, aby mogły w nich działać podmioty ją reprezentujące, trzeba tworzyć w tych miejscowościach, gminach, regionach różne elementy szeroko rozumianej infrastruktury, czyli trzeba aktywizować rozwój lokalnego rolnictwa i przemysłu rolno-spożywczego jako źródła produktów żywnościowych, handlu detalicznego, a także podmiotów zajmujących się produkcją materiałów budowlanych i budownictwem, rozwijać sfery ściśle powiązane z turystyką, np. transport publiczny, telekomu­nikację, usługi komunalne, produkcję i sprzedaż pamiątek nawiązujących do tradycji i specyfiki miejscowości/regionu, usługi sektora bankowego, usługi gwarantujące porządek publiczny i bezpieczeństwo itp., rozwijać infrastrukturę techniczną gwarantującą zaopatrzenie miejscowości (gmin) w wodę, gaz i energię elektryczną oraz sprzyjającą ochronie walorów naturalnych środowiska (rozwój sieci kanalizacyjnej i lokalnych oczyszczalni ścieków), oraz stymulować rozwój infrastruktury socjalnej (np. obiektów służby zdrowia, urządzeń kulturalno-oświatowych oraz sportowo-rekreacyjnych). Dopiero po spełnieniu tych warunków można oczekiwać istotniejszego wpływu turystyki na gospodarczy i społeczny rozwój miejscowości, gminy czy regionu, a tym samym spodziewać się korzyści ekonomicznych z jej rozwoju. Aby rezultaty tego pozytywnego oddziaływania turystyki na ekonomikę regionu mogły się pojawić, rozwój wymienionych elementów infrastruktury oraz samej turystyki musi być koordynowany.

Celem pracy jest zaprezentowanie społecznej roli biznesu agroturystycznego w mieście Zagórz w opinii mieszkańców.

Praca składa się z trzech rozdziałów.

W pierwszym rozdziale opisane jest pojęcie agroturystyki i jej znaczenie dla obszarów wiejskich – agroturystyka jako działalność biznesowa, a więc: biznes i jego rola społeczna, ekonomiczny wymiar biznesu, promocja aktywności społecznej czyli społeczny wymiar biznesu, agroturystyka jako czynnik lokalnego rozwoju gospodarczego, kultura lokalna, styl życia, pojęcie agroturystyki i ruchu agroturystycznego, miejsce agroturystyki w polskiej gospodarce, rozwój agroturystyki a świadomość ekologiczna społeczności lokalnej, uwarunkowania prowadzenia usług agroturystycznych w gminie Zagórz, zmiany na polskim rynku turystycznym po wejściu do UE, świadczenie usług agroturystycznych w świetle przepisów prawnych Polski i UE .

W drugim rozdziale przedstawiona jest metodologia badań własnych, a więc: przedmiot i cel badań, problemy i hipotezy badawcze, zmienne i ich wskaźniki, metoda, technika i narzędzia badawcze oraz dobór próby.

W trzecim rozdziale zaprezentowane są wyniki badań własnych wraz z weryfikacją hipotez badawczych.

Praca napisana została w oparciu o dostępną literaturę przedmiotu, artykuły z czasopism, źródła internetowe oraz badania własne.

Biznes agroturystyczny rozumiany jako czynnik (dziedzina aktywności) polaryzujący rozwój społeczno-gospodarczy regionu/miejscowości ma duży i bezpośredni wpływ na ten proces. Dzieje się tak w tych obszarach (miejscowościach), w których o rozwoju agroturystyki i lokalnej gospodarki agroturystycznej decydują nie tylko atrakcyjne walory agroturystyczne (podaż podstawowych dóbr agroturystycznych), lecz także warunki ekonomiczne pozwalające na osiągnięcie dodatkowych w po­równaniu z innymi lokalizacjami (obszarami) korzyści. Dzięki których odbiorcami są mieszkańcy nie tylko danego regionu, lecz także kraju, a nawet innych państw. W ten sposób agroturystyka i rozwijająca się gospodarka agroturystyczna wpływają na kierunki rozwoju innych dziedzin gospodarki w regionie (gminie, miejscowości) i stają się czynnikiem wyznaczającym aktywność gospodar­czą, katalizatorem rozwoju gospodarczego i społecznego.

Rozwój biznesu agroturystycznego i gos­podarki agroturystycznej w takim regionie tworzy warunki do kompleksowej spec­jalizacji, co oznacza, że rozwój innych dziedzin aktywności gospodarczej mniej lub bardziej powiązanych z agroturystyką jest wyznaczony przez potrzeby i popyt agroturystów. Odbywa się to w warunkach współpracy w ramach gminy, regionu, a także pomiędzy poszczególnymi jednostkami administracyjnymi. Rozmiary tej kooperacji miejscowości, gmin lub regionów zależą oczywiście od ich specjalizacji ekonomicz­nej.

Biznes agroturystyczny występuje jako czynnik stymulujący rozwój społeczno-gospodarczy regionu, miejscowości lub gminy, a nie jako czynnik polaryzujący, wówczas, gdy ma tylko pośredni wpływ na ten rozwój. Wtedy to rolę dziedziny dynamizującej ich rozwój społeczny i gospodarczy odgrywają inne gałęzie gospodarki (obszary aktywności gospodarczej). Agroturystyka pełni funkcję dodatkowego czynnika pobu­dzającego rozwój regionalnej lub lokalnej gospodarki.

Jako czynnik naturalny agroturystyka występuje wówczas, gdy wprawdzie nie ma istotniejszego wpływu na rozwój gospodarczy i społeczny, ale w miejscowości, gminie lub regionie stanowi element uzupełniający ten rozwój. W tym kontekście należy zwrócić uwagę na znaczenie lokalnej polityki gospodarczej, w tym polityki biznesu agroturystycznego, mogącego aktywnie wspierać oraz kształtować rozwój agroturystyki i gospodarki agroturystycznej w miejscowości, gminie, powiecie lub regionie, a także ich otoczenia, co może i powinno potęgować korzyści z tego rozwoju dla lokalnej gospodarki i społeczności. Podmiotami lokalnej polityki gospodarczej, w tym agroturystycznej, powinny być przede wszyst­kim ogniwa samorządu terytorialnego, a także samorządu gospodarczego w agroturystyce.

Praktycznymi celami takiej polityki, zapewniającymi korzyści z rozwoju agroturystyki, powinny być m.in. systematyczna obserwacja społeczno-ekonomicznych skutków rozwoju turys­tyki i branży turystycznej, dywersyfikacja lokalnej gospodarki,  systematyczne badanie regionalnego/lokalnego rynku turystycznego, określenie docelowej pojemności miejscowości turystycznej, zachęcanie usługodawców do kooperacji na rzecz rozszerzania lokalnej oferty usługowej, inspirowanie proturystycznych rozwiązań prawnych, podatkowych i finansowych, wspieranie selektywnego rozwoju infrastruktury turystycznej,  prowadzenie wspólnego marketingu, a szczególnie promocji miejscowości, gminy turystycznej, wspieranie inicjatyw lokalnej społeczności pragnącej aktywnie uczestniczyć w rozwoju branży turystycznej, działanie na rzecz ochrony praw konsumenta (turysty), podnoszenie świadomości turystycznej wśród lokalnej społeczności, przejawia­jącej się m.in. w gościnności, życzliwości, otwartości na potrzeby i oczekiwania turystów, oraz preferowanie rozwoju turystyki i gospodarki turystycznej nie tylko jako źródła dochodów lokalnego budżetu, lecz także jako pracodawcy tworzącego nowe miejsca pracy.

Chociaż nie jest to pełna lista celów lokalnej polityki agroturystycznej, wskazuje ona na szeroki krąg zagadnień, które powinny być przedmiotem zainteresowania władz samorządowych. Identyfikacja tych problemów w konkretnych warunkach (jeśli chodzi o czas i miejsce) może
i powinna sprzyjać rozwojowi sektora agroturystycznego i osiąganiu widocznych korzyści gospodarczych i społecznych z tego rozwoju w miejscowościach, gminach i regionach agroturystycznych.