Archiwum autora: pracedyplomowe

Stan, perspektywy i kierunki rozwoju turystyki w powiecie nyskim

Wstęp 2

Rozdział 1. Terminologia pracy 4
1.1. Pojęcie turystyki 4
1.2. Czynniki rozwoju turystyki 9
1.3. Najważniejsze funkcje i dysfunkcje turystyki 13

Rozdział 2. Ogólna charakterystyka powiatu nyskiego 19
2.1. Położenie, obszar, podział administracyjny 19
2.2. Ludność i gospodarka 24
Rozdział 3. Walory i atrakcje turystyczne powiatu nyskiego 30
3.1. Walory i atrakcje turystyczne naturalne 30
3.2. Walory i atrakcje turystyczne kulturowe 36

Rozdział 4. Zagospodarowanie turystyczne powiatu nyskiego 45
4.1. Stan, struktura i rozmieszczenie bazy noclegowej 45
4.2. Baza gastronomiczna i pozostałe elementy infrastruktury turystycznej 49
4.3. Dostępność i infrastruktura komunikacyjna 57

Rozdział 5. Miejscowości turystyczne powiatu nyskiego i ich funkcje 65

Rozdział 6. Strategia rozwoju turystyki w powiecie nyskim 72
6.1. Główne cele i założenia strategii 72
6.2. Analiza szans i barier rozwoju turystyki 73
6.3. Strategiczne kierunki rozwoju turystyki 76
6.4. Nowe produkty turystyczne i ich promocja 78

Zakończenie i wnioski 85
Bibliografia 87
Spis tabel 91
Spis wykresów 92
Spis schematów 93
Spis zdjęć 94
Spis rysunków 96

Wstęp

Celem pracy jest zaprezentowanie stanu, perspektyw i kierunków rozwoju turystyki w powiecie nyskim. Zakres pracy obejmuje cały powiat nyski z jednoczesnym ukazaniem rejonów i miejscowości turystycznych.

Praca składa się z sześciu rozdziałów.

W pierwszym rozdziale opisana jest terminologia pracy.

W drugim rozdziale zawarta jest ogólna charakterystyka powiatu nyskiego, a więc: położenie, obszar, podział administracyjny oraz ludność i gospodarka.

W trzecim rozdziale przedstawione są walory i atrakcje turystyczne powiatu nyskiego, a więc; walory i atrakcje turystyczne naturalne oraz walory i atrakcje turystyczne kulturowe.

W czwartym rozdziale zaprezentowane jest zagospodarowanie turystyczne powiatu nyskiego, a więc: stan, struktura i rozmieszczenie bazy noclegowej, baza gastronomiczna i pozostałe elementy infrastruktury turystycznej oraz dostępność i infrastruktura komunikacyjna.

W piątym rozdziale opisane są miejscowości turystyczne powiatu nyskiego i ich funkcje.

W szóstym rozdziale przedstawiona jest strategia rozwoju turystyki w powiecie nyskim, a więc: główne cele i założenia strategii, analiza szans i barier rozwoju turystyki, strategiczne kierunki rozwoju turystyki oraz nowe produkty turystyczne  i ich promocja.

W pracy zastosowano metodę opisu i analizy z wykorzysta­niem prezentacji tabelarycznej gdzie bazę wyjściową stanowiły odpowiednio przetworzone informacje statystyczne i inne da­ne liczbowe.

Do napisania pracy zastosowana została dostępna literatura przedmiotu, artykuły prasowe, materiały internetowe, informacje uzyskane w urzędzie miasta powiatu nyskiego, przemyślenia własne oraz również skorzystano ze strategii rozwoju turystyki w powiecie nyskim i regulaminu zasad korzystania z usług publicznych na terenie Gminy Nysa.

Określając czynniki rozwoju współczesnej turystyki, musimy zda­wać sobie sprawę z tego, że jej narodzin i rozwoju należałoby szukać przede wszystkim w złym dostosowaniu człowieka do środowiska. Cywilizacja przemysłowa i rozszerzanie się zapotrzebowania na turystykę ściśle ze sobą się wiążą. Konsekwencje cywilizacji przemysłowej widoczne są w procesie kształtowania środowi­ska, w którym odbywa się ewolucja jednostki, a mianowicie, niektóre cechy charakteryzujące współczesne środowisko stanowią zbiór czynników patologicznych i agre­sywnych, wzmagających u ludzi (pragnących się utrzymać w dobrej kon­dycji psychicznej) potrzebę ucieczki od „rzeczywistości”. Coraz częściej mamy do czynienia z poczuciem agresji, ponieważ człowiek żyje w narastającym napięciu. W zmniejszeniu tego napięcia pomoże turystyka; jej działalność przyniesie człowiekowi żyjącemu na co dzień w dokuczliwej cywilizacji ogólne odprężenie, które pozwoli mu od­zyskać równowagę.  Wśród wielu czynników rozwoju turystyki występują między inny­mi  potrzeby (w ekonomii odgrywają ważną rolę, gdyż wyznaczają po­wstanie popytu na dobra i usługi, w tym turystyczne), motywacje (opisują pobudki skłaniające człowieka do określonego za­chowania, w tym turystycznego), czas wolny od pracy (swobodne i bezinteresowne oraz zgodne z zami­łowaniami człowieka korzystanie z wypoczynku), siła nabywcza ludności (warunki ekonomiczne są środkiem prze­kształcenia popytu potencjalnego w popyt zrealizowany, czyli potrzeb turystycznych w konsumpcję dóbr i usług turystycznych), urbanizacja (dynamiczny wzrost liczby ludności miejskiej jest waż­nym czynnikiem determinującym rozwój turystyki) oraz środowisko przyrodnicze i społeczne (uprawiając turystykę człowiek odnajduje w przyrodzie liczne wartości, które wywołują w nim prze- życia duchowe – estetyczne, gdy odsłania mu się piękno i bogactwo przyrody).

Stan niedostosowania społecznego młodzieży szkół ponadpodstawowych

Wstęp 2
1. Właściwości rozwojowe młodzieży w okresie adolescencji 4
1.1. Podstawowe pojęcia i definicje 4
1.2. Kształtowanie się osobowości w okresie dorastania 9
2. Niedostosowanie społeczne w świetle literatury przedmiotu 18
3. Niedostosowanie społeczne w okresie dorastania – przegląd wybranych stanowisk 30
3.1. Objawy nieprzystosowania społecznego w okresie dorastania 30
3.2. Psychospołeczne mechanizmy nieprzystosowania społecznego w okresie dorastania 40
4. Środowiskowe uwarunkowania występowania niedostosowania społecznego 43
4.1. Retrospektywny obraz postaw wychowawczych rodziców, a zaburzenia w zachowaniu chłopców wykolejonych społecznie 43
4.2. Patologia społeczna rodziny a nieprzystosowanie społeczne dzieci i młodzieży lekko upośledzonej umysłowo 49
5. Metodologia badań własnych 54
5.1. Problem badawczy i jego uzasadnienie 54
5.2. Pytania badawcze: główne i szczegółowe 64
5.3. Zmienne i wskaźniki 67
5.4. Metody badań 69
5.4. Przebieg badań i opis badanej populacji 71
6. Stan niedostosowania społecznego młodzieży szkół ponadpodstawowych w Dąbrowie Górniczej – analiza wyników badań 72
Zakończenie 84
Bibliografia 86
Spis wykresów 90
Załącznik 91

Wstęp

Na przestrzeni wieków nasze dążenie do zrozumienia, wsparcia, zbadania, wyjaśnienia sytuacji życiowej ludzi niedostosowanych i nieprzystosowanych społecznie przegrywało z chęcią ich ukarania, represjonowania i eliminowania ze społeczeństwa.

Na przestrzeni stuleci robiliśmy wszystko by pozbawić tych ludzi wymiaru osobowego, nakładając na ich twarze różne, ohydne maski, pejoratywne epitety złoczyńców, bandytów, demonów, wykolejeńców, włóczęgów, wyrzutków, łotrów i zbrodniarzy.

W owych barbarzyńskich czasach zachowania aspołeczne jednostek rozpatrywane były w oderwaniu od osoby sprawcy i jego ofiary. Na sprawcę czynu zabronionego patrzono jedynie poprzez pryzmat zemsty, potrzebę zadawania bólu, uśmiercania w okrutny sposób. W tej perspektywie stosowane kary nie miały nic wspólnego z wychowaniem, poprawą czy resocjalizacją lub reintegracją społeczną przestępców.

Przez całe tysiąclecia jednostki naruszające porządek prawny nie mogły liczyć na od­ruchy człowieczeństwa, współczucia, wsparcia ze strony współobywateli. Przejście od systemu karania opartego na represji i odstraszaniu do systemu opartego na resocjalizacji i terapii społecznej trwało całe stulecia.

Znaczące, humanitarne reformy w polityce karnej w zachodnich ustawodawstwach miały miejsce dopiero na przestrzeni XVIII i XIX wieku. Do tego czasu przestępstwo było traktowane jako „mistyczne uosobienie złej woli sprawcy”, jako „indywidualny grzech jednostki”, za który należało wymierzyć bezwzględną karę.

Dopiero w XIX wieku zrozumiano, że jednostka przestępcza może być produktem gwałtownych przemian społecznych i ustrojowych. Z jednostki złej i pozbawionej skrupułów stawała się jednostką nieprzystosowaną do zmieniających się warunków społecznych i cywilizacyjnych.

W drugiej połowie XX wieku doszło do wyraźnego spotkania prawa i pedagogiki w procesie wymierzania i stosowania środków karnych. Z tego dziwnego i nie do końca przewidywalnego mariażu, a może mezaliansu, powstała idea resocjalizacji jednostek wykolejonych społecznie. Wzmocnione zostało dążenie do uchronienia jednostek aspołecznych od unicestwienia w wymiarze społecznym i osobowym, na rzecz psychokorekcji i odkrywania na nowo ich człowieczeństwa. W postępowaniu karnym zrównoważone zostały proporcje pomiędzy ideą sprawiedliwego i poprawczego oddziaływania na sprawcę czynów zabronionych.

W niniejszej pracy podjęto próbę ukazania stanu niedostosowania społecznego młodzieży szkół ponadpodstawowych w Dąbrowie Górniczej. Taki też był zasadniczy cel opracowania.

Praca składa się z sześciu rozdziałów.

Rozdział pierwszy to właściwości rozwojowe młodzieży w okresie adolescencji, rozdział drugi to niedostosowanie społeczne w świetle literatury przedmiotu, rozdział trzeci to niedostosowanie społeczne w okresie dorastania – przegląd wybranych stanowisk, rozdział czwarty to środowiskowe uwarunkowania występowania niedostosowania społecznego, rozdział piaty to metodologia badań własnych, rozdział ostatni to stan niedostosowania społecznego młodzieży szkół ponadpodstawowych w Dąbrowie Górniczej – analiza wyników badań.

Całość opracowania powstała w oparciu o literaturę fachowa, artykuły prasowe, akty prawne oraz źródła ze stron WWW i badania własne.

Sposoby rekreacji i formy rekreacji mieszkańców wsi Pobierowo

Wstęp 2

Rozdział I. Rekreacja – istota pojęcia 4
1.1. Pojęcie rekreacji 4
1.2. Rekreacja i turystyka w cyklu życia człowieka 9
1.3. Miejsce rekreacji i turystyki w życiu człowieka 10
1.4. Możliwości rekreacji i turystyki 12
1.5. Ograniczenia rekreacji i turystyki 20
1.6. Kształtowanie postaw wobec rekreacji i turystyki 21

Rozdział II. Metodologia badań własnych 25
2.1. Przedmiot i cel badań 25
2.2. Problemy i hipotezy badawcze 29
2.3. Metody, techniki i narzędzia badawcze 36
2.4. Organizacja i przebieg badań 41

Rozdział III. Sposoby rekreacji i formy rekreacji mieszkańców wsi Pobierowo 44
3.1. Charakterystyka Pobierowa: historia, geografia, infrastruktura 44
3.2. Charakterystyka mieszkańców Pobierowa 48
3.3. Wyniki badań własnych 51
3.4. Podsumowanie i wnioski do badań 61

Zakończenie 64
Bibliografia 66
Spis tabel 69
Spis wykresów 70
Spis zdjęć 71
Spis rysunków 72
ANEKS 73

Wstęp

Rekreacja zawsze sprawiają radość tym, którzy dobrze wiedzą dlaczego, jak i gdzie oraz w jakich warunkach te specyficzne w swoim wszech­stronnym oddziaływaniu na człowieka formy aktywności uprawiać i w jakich kierunkach je rozwijać.

Celem pracy jest zaprezentowanie sposobów rekreacji i form rekreacji mieszkańców wsi Pobierowo.

Praca składa się ze wstępu, trzech rozdziałów i zakończenia.

W pierwszym rozdziale opisana jest istota pojęcia rekreacja, a więc: pojęcie rekreacji, rekreacja i turystyka w cyklu życia człowieka, miejsce rekreacji i turystyki w życiu człowieka, możliwości rekreacji i turystyki, ograniczenia rekreacji i turystyki oraz kształtowanie postaw wobec rekreacji i turystyki.

W drugim rozdziale przedstawiona jest metodologia badań własnych, a więc: przedmiot i cel badań, problemy i hipotezy badawcze, metody, techniki i narzędzia badawcze oraz organizacja i przebieg badań.

W trzecim rozdziale zaprezentowane są sposoby rekreacji i formy rekreacji mieszkańców wsi Pobierowo, a więc: charakterystyka Pobierowa: historia, geografia, infrastruktura, charakterystyka mieszkańców Pobierowa, wyniki badań własnych oraz podsumowanie i wnioski do badań.

W niniejszej pracy postawiono następujące problemy badawcze:

  1. Z jakich sposobów rekreacji mieszkańcy wsi Pobierowo korzystają najczęściej?
  2. Na jakich imprezach organizowanych okresowo w Pobierowie mieszkańcy tejże wsi najchętniej spędzają czas wolny?
  3. Czy zdarzyło się, że mieszkańcy wsi Pobierowo mieli chęć na zmianę form i sposobów rekreacji?

Praca została napisana w oparciu o dostępne materiały książkowe, internetowe oraz badania własne.

Likwidacja zmęczenia wynikającego z obciążenia ustroju pracą zawodową, nauką czy znacznymi wysiłkami fizycznymi, np. podczas zawodów sportowych lub treningu, z punktu widzenia fizjologii nazywa się wypoczynkiem. Ogólnie można powiedzieć, że na wypoczynek składają się różne procesy mające usunąć objawy zmęczenia, w tym m.in. wyrównać zaciągnięty dług tlenowy czy zlikwi­dować pewne produkty powstałe wskutek przemian energetycznych. W teorii wypoczynku rozróżnia się wypoczynek bierny i aktywny. W praktyce rekreacji stosuje się zazwyczaj wypoczynek aktywny.

Aktywny wypoczynek to wypoczynek połączony z aktywnością odmienną od tej, która spowodowała zmęczenie. Zwykle polega na wykonywaniu wysiłku o umiarkowanej lub małej intensywności z udziałem mięśni, które nie były za­angażowane w wysiłku będącym przyczyną zmęczenia. Z aktywnością tego typu mamy do czynienia w zachowaniu rekreacyjnym, którego dominującą funkcją jest funkcja wypoczynkowa.

Zachowanie rekreacyjne to mniej lub bardziej złożona, zorganizowana aktywność człowieka skierowana na świadomy cel związany z jego potrzebami rekreacyjnymi, mająca charakterystyczne cechy, treść, strukturę i mechanizm regulacyjny – określający stosunek człowieka do środowiska, w którym ta aktyw­ność występuje.

Warto również zauważyć, że rekreacja jest zjawiskiem interdyscyplinarnym. Generalnie rzecz ujmując, możemy wyodrębnić co najmniej trzy wielkie obszary badawcze, a mianowicie: geograficzno-przestrzenny, społeczny i ekonomiczny, w ramach których rozpatrywane być mogą – i rzeczywiście są – zagadnienia związane z rekreacją. Z obszarem geograficzno-przestrzennym wiążą się takie zagadnienia, jak: geografia rekreacji – wyodrębnianie walorów naturalnych, zagospodarowanie przestrzenne, a także zagad­nienia planowania przestrzennego. Obszar społeczny dotyczy takich zagadnień, jak: przenikanie kultur na skutek uprawiania rekreacji, zagadnienia etyki rekreacji, wpływ rekreacji na społeczności lokalne itp. Do niedawna widziano rekreację przede wszystkim przez pryzmat regeneracji sił człowieka i konieczności realizowania wypoczynku przez zakłady pracy. Przemiany, które nastąpiły po 1989 r. spowodowały, że coraz powszechniej rekreacja postrzegana jest jako zjawisko ekonomiczne. Wynika to z faktu ogromnych obrotów towarami i usługami, jakie obserwujemy na skutek zjawiska rekreacji.

Społeczna rola biznesu agroturystycznego w mieście Zagórz

Wstęp 2

Rozdział I Pojęcie agroturystyki i jej znaczenie dla obszarów wiejskich (Agroturystyka jako działalność biznesowa) 5
1.Biznes i jego rola społeczna 5
1.1. Ekonomiczny wymiar biznesu 5
1.2. Promocja aktywności społecznej – Społeczny wymiar biznesu 10
2. Agroturystyka jako czynnik lokalnego rozwoju gospodarczego 17
2.1. Kultura lokalna, styl życia 17
2.2. Pojęcie agroturystyki i ruchu agroturystycznego 18
2.3. Miejsce agroturystyki w polskiej gospodarce 20
2.4. Rozwój agroturystyki a świadomość ekologiczna społeczności lokalnej 22
2.5. Uwarunkowania prowadzenia usług agroturystycznych w gminie Zagórz 25
2.6. Zmiany na polskim rynku turystycznym po wejściu do UE, świadczenie usług agroturystycznych w świetle przepisów prawnych Polski i UE 34

Rozdział II Metodologia badań własnych 36
2.1. Przedmiot i cel badań 36
2.2. Problemy i hipotezy badawcze 39
2.3. Zmienne i ich wskaźniki 45
2.4. Metoda, technika i narzędzia badawcze 47
2.5. Dobór próby 52

Rozdział III Wyniki badań własnych 54
3.1. Prezentacja i analiza wyników badań 54
3.2. Weryfikacja hipotez badawczych 64

Zakończenie 68
Bibliografia 70
Spis tabel 74
Spis rysunków 75
Spis zdjęć 76
Aneks 1 77
Aneks 2 83

Wstęp

Biznes agroturystyczny jest nie tylko jedną z form aktywności ludzkiej, lecz także ważnym zjawiskiem społeczno-gospodarczym współczesnego świata. Jako zjawisko dyna­miczne
i wielowymiarowe, znajdujące odzwierciedlenie w różnych obszarach: społecznym, kulturowym, psychologicznym, przestrzennym i ekonomicznym, spełnia określone funkcje, interpretowane jako skutki jej rozwoju dla wielu sfer współczesnego życia. Te ostatnie mogą być pozytywne i negatywne.

Przyjmując, że walory turystyczne miejscowości w zasadniczy sposób kształtują potencjalne możliwości lokalnego biznesu agroturystycznego, aby mogły w nich działać podmioty ją reprezentujące, trzeba tworzyć w tych miejscowościach, gminach, regionach różne elementy szeroko rozumianej infrastruktury, czyli trzeba aktywizować rozwój lokalnego rolnictwa i przemysłu rolno-spożywczego jako źródła produktów żywnościowych, handlu detalicznego, a także podmiotów zajmujących się produkcją materiałów budowlanych i budownictwem, rozwijać sfery ściśle powiązane z turystyką, np. transport publiczny, telekomu­nikację, usługi komunalne, produkcję i sprzedaż pamiątek nawiązujących do tradycji i specyfiki miejscowości/regionu, usługi sektora bankowego, usługi gwarantujące porządek publiczny i bezpieczeństwo itp., rozwijać infrastrukturę techniczną gwarantującą zaopatrzenie miejscowości (gmin) w wodę, gaz i energię elektryczną oraz sprzyjającą ochronie walorów naturalnych środowiska (rozwój sieci kanalizacyjnej i lokalnych oczyszczalni ścieków), oraz stymulować rozwój infrastruktury socjalnej (np. obiektów służby zdrowia, urządzeń kulturalno-oświatowych oraz sportowo-rekreacyjnych). Dopiero po spełnieniu tych warunków można oczekiwać istotniejszego wpływu turystyki na gospodarczy i społeczny rozwój miejscowości, gminy czy regionu, a tym samym spodziewać się korzyści ekonomicznych z jej rozwoju. Aby rezultaty tego pozytywnego oddziaływania turystyki na ekonomikę regionu mogły się pojawić, rozwój wymienionych elementów infrastruktury oraz samej turystyki musi być koordynowany.

Celem pracy jest zaprezentowanie społecznej roli biznesu agroturystycznego w mieście Zagórz w opinii mieszkańców.

Praca składa się z trzech rozdziałów.

W pierwszym rozdziale opisane jest pojęcie agroturystyki i jej znaczenie dla obszarów wiejskich – agroturystyka jako działalność biznesowa, a więc: biznes i jego rola społeczna, ekonomiczny wymiar biznesu, promocja aktywności społecznej czyli społeczny wymiar biznesu, agroturystyka jako czynnik lokalnego rozwoju gospodarczego, kultura lokalna, styl życia, pojęcie agroturystyki i ruchu agroturystycznego, miejsce agroturystyki w polskiej gospodarce, rozwój agroturystyki a świadomość ekologiczna społeczności lokalnej, uwarunkowania prowadzenia usług agroturystycznych w gminie Zagórz, zmiany na polskim rynku turystycznym po wejściu do UE, świadczenie usług agroturystycznych w świetle przepisów prawnych Polski i UE .

W drugim rozdziale przedstawiona jest metodologia badań własnych, a więc: przedmiot i cel badań, problemy i hipotezy badawcze, zmienne i ich wskaźniki, metoda, technika i narzędzia badawcze oraz dobór próby.

W trzecim rozdziale zaprezentowane są wyniki badań własnych wraz z weryfikacją hipotez badawczych.

Praca napisana została w oparciu o dostępną literaturę przedmiotu, artykuły z czasopism, źródła internetowe oraz badania własne.

Biznes agroturystyczny rozumiany jako czynnik (dziedzina aktywności) polaryzujący rozwój społeczno-gospodarczy regionu/miejscowości ma duży i bezpośredni wpływ na ten proces. Dzieje się tak w tych obszarach (miejscowościach), w których o rozwoju agroturystyki i lokalnej gospodarki agroturystycznej decydują nie tylko atrakcyjne walory agroturystyczne (podaż podstawowych dóbr agroturystycznych), lecz także warunki ekonomiczne pozwalające na osiągnięcie dodatkowych w po­równaniu z innymi lokalizacjami (obszarami) korzyści. Dzięki których odbiorcami są mieszkańcy nie tylko danego regionu, lecz także kraju, a nawet innych państw. W ten sposób agroturystyka i rozwijająca się gospodarka agroturystyczna wpływają na kierunki rozwoju innych dziedzin gospodarki w regionie (gminie, miejscowości) i stają się czynnikiem wyznaczającym aktywność gospodar­czą, katalizatorem rozwoju gospodarczego i społecznego.

Rozwój biznesu agroturystycznego i gos­podarki agroturystycznej w takim regionie tworzy warunki do kompleksowej spec­jalizacji, co oznacza, że rozwój innych dziedzin aktywności gospodarczej mniej lub bardziej powiązanych z agroturystyką jest wyznaczony przez potrzeby i popyt agroturystów. Odbywa się to w warunkach współpracy w ramach gminy, regionu, a także pomiędzy poszczególnymi jednostkami administracyjnymi. Rozmiary tej kooperacji miejscowości, gmin lub regionów zależą oczywiście od ich specjalizacji ekonomicz­nej.

Biznes agroturystyczny występuje jako czynnik stymulujący rozwój społeczno-gospodarczy regionu, miejscowości lub gminy, a nie jako czynnik polaryzujący, wówczas, gdy ma tylko pośredni wpływ na ten rozwój. Wtedy to rolę dziedziny dynamizującej ich rozwój społeczny i gospodarczy odgrywają inne gałęzie gospodarki (obszary aktywności gospodarczej). Agroturystyka pełni funkcję dodatkowego czynnika pobu­dzającego rozwój regionalnej lub lokalnej gospodarki.

Jako czynnik naturalny agroturystyka występuje wówczas, gdy wprawdzie nie ma istotniejszego wpływu na rozwój gospodarczy i społeczny, ale w miejscowości, gminie lub regionie stanowi element uzupełniający ten rozwój. W tym kontekście należy zwrócić uwagę na znaczenie lokalnej polityki gospodarczej, w tym polityki biznesu agroturystycznego, mogącego aktywnie wspierać oraz kształtować rozwój agroturystyki i gospodarki agroturystycznej w miejscowości, gminie, powiecie lub regionie, a także ich otoczenia, co może i powinno potęgować korzyści z tego rozwoju dla lokalnej gospodarki i społeczności. Podmiotami lokalnej polityki gospodarczej, w tym agroturystycznej, powinny być przede wszyst­kim ogniwa samorządu terytorialnego, a także samorządu gospodarczego w agroturystyce.

Praktycznymi celami takiej polityki, zapewniającymi korzyści z rozwoju agroturystyki, powinny być m.in. systematyczna obserwacja społeczno-ekonomicznych skutków rozwoju turys­tyki i branży turystycznej, dywersyfikacja lokalnej gospodarki,  systematyczne badanie regionalnego/lokalnego rynku turystycznego, określenie docelowej pojemności miejscowości turystycznej, zachęcanie usługodawców do kooperacji na rzecz rozszerzania lokalnej oferty usługowej, inspirowanie proturystycznych rozwiązań prawnych, podatkowych i finansowych, wspieranie selektywnego rozwoju infrastruktury turystycznej,  prowadzenie wspólnego marketingu, a szczególnie promocji miejscowości, gminy turystycznej, wspieranie inicjatyw lokalnej społeczności pragnącej aktywnie uczestniczyć w rozwoju branży turystycznej, działanie na rzecz ochrony praw konsumenta (turysty), podnoszenie świadomości turystycznej wśród lokalnej społeczności, przejawia­jącej się m.in. w gościnności, życzliwości, otwartości na potrzeby i oczekiwania turystów, oraz preferowanie rozwoju turystyki i gospodarki turystycznej nie tylko jako źródła dochodów lokalnego budżetu, lecz także jako pracodawcy tworzącego nowe miejsca pracy.

Chociaż nie jest to pełna lista celów lokalnej polityki agroturystycznej, wskazuje ona na szeroki krąg zagadnień, które powinny być przedmiotem zainteresowania władz samorządowych. Identyfikacja tych problemów w konkretnych warunkach (jeśli chodzi o czas i miejsce) może
i powinna sprzyjać rozwojowi sektora agroturystycznego i osiąganiu widocznych korzyści gospodarczych i społecznych z tego rozwoju w miejscowościach, gminach i regionach agroturystycznych.

Socjologia mediów. Wpływ programów rozrywkowych na młodzież

Wstęp 2

Rozdział I. Rola massmediów w kulturze i komunikacji 4
1.1. Istota komunikacji masowej 4
1.2. Kulturotwórcze funkcje mass mediów i hipermediów 8
1.3. Sposoby manipulowania poprzez mass media 12
1.4. Środki masowego przekazu jako swoiste środowisko wychowawcze człowieka współczesnego 16
1.4.1. Odbiór treści prospołecznych i aspołecznych przez dzieci 16
1.4.2. Dziecko przed telewizorem – aspekt pedagogiczny problematyki 19
1.4.3. Rola wzorów osobowych i sytuacji w kształtowaniu postaw 23

Rozdział II. Metodologia badań 25
2.1. Przedmiot i cel badań 25
2.2. Problem badań i hipotezy badawcze 28
2.3. Metody, techniki, narzędzia badawcze 33
2.4. Organizacja i przebieg badań 43

Rozdział III. Wpływ programów rozrywkowych na młodzież w wieku 16-18 lat w województwie śląskim w świetle wyników badań własnych 46
3.1. Charakterystyka województwa śląskiego 46
3.2. Wyniki badań 49
3.3. Podsumowanie i wnioski 53

Zakończenie 56
Bibliografia 58
Spis wykresów 60
ANEKS. Kwestionariusz ankiety 61

Wstęp

Wprowadzenie przez Ministerstwo Edukacji Narodowej od 1999 r. do szkół ścieżki międzyprzedmiotowej: Edukacja czytelnicza i medialna, a od 2000 r. przedmiotu Media w edukacji na studiach pedagogiki, jest spowodowane trzema głównymi przesłankami:

Po pierwsze, dynamicznym rozwojem mass mediów i hipermediów oraz ich dominującym znaczeniem w dokonujących się kulturowych przemianach. Media te decydują o istocie i charakterze kultury popularnej, intensyfikują procesy globalizacji, ale i sprzyjają też procesowi odwrotnemu – personalizacji produkcji i odbioru. W niebywałym zakresie upowszechniają kulturą (kultury), zaspokajają i kreują potrzeby, zainteresowania, upodobania i nie pozostają bez wpływu na stymulowanie i przewartościowanie postaw twórczych.

Po drugie, to te media pełnią dominującą rolę w edukacji – instytucjonalnej, równoległej i ustawicznej, edukacji bez granic wiekowych, społeczno-kulturowych, narodowych. Dla jednej piątej dorosłych mieszkańców Ziemi będących analfabetami są jedynym oknem na świat i wszechpotężnym źródłem informacji. Orientują w globalnych problemach świata, rozszerzają horyzonty i rekompensują brak kontaktu ze szkołą. W przypadku ludzi o wysokim poziomie wykształcenia media te mogą być odbierane ambiwalentnie, ale mogą też pełnić funkcje pozytywne łącznie z generowaniem nowych informacji i wpływać na sposób myślenia.

Po trzecie, niebywały systematyczny rozwój tych mediów, ich trudna do ogarnięcia bogata oferta programowa zróżnicowana pod względem zawartości i formy wymusza podjęcie zabiegów edukacyjnych – uczenia efektywnego korzystania z nich, począwszy od etapu umiejętności selektywnego wyboru programów do wzbogacającego ich odbioru. Zadanie to – wbrew pozorom – nie należy do łatwych, ponieważ poza rozeznaniem we wszechstronnej ofercie musi uwzględnić uwarunkowania psycho-społeczne i kulturowe odbiorcy, uczyć wprowadzenia w specyficzny język mediów, a w przypadku multimediów opanowania technologii informacyjnej, lub umiejętności porozumiewania się człowieka z komputerem i interpretacji masy informacji niezbornych i cząstkowych. Pożądanym efektem takiego selektywnego wyboru i aktywnego odbioru jest zdobycie i przyswojenie wiadomości, rozwój zainteresowań i kształtowanie pożądanych postaw społecznych. Jednak nie zawsze jest to proste, zwłaszcza jeśli chodzi o kształtowanie postaw młodych ludzi.

W niniejszej pracy podjęto próbę ukazania istoty socjologii mediów – wpływu programów rozrywkowych na młodzież w wieku 16-18 lat w województwie śląskim. Taki też był zasadniczy cel opracowania.

Praca składa się z trzech rozdziałów:

Rozdział pierwszy to rola massmediów w kulturze i komunikacji: istota komunikacji masowej, kulturotwórcze funkcje mass mediów i hipermediów, sposoby manipulowania poprzez mass media, środki masowego przekazu jako swoiste środowisko wychowawcze człowieka współczesnego.

Rozdział drugi to metodologia badań: przedmiot i cel badań, problem badań i hipotezy badawcze, metody, techniki, narzędzia badawcze, organizacja i przebieg badań.

Rozdział trzeci to wpływ programów rozrywkowych na młodzież w wieku 16-18 lat w województwie śląskim w świetle wyników badań własnych: charakterystyka województwa śląskiego, wyniki badań, podsumowanie i wnioski.

Całość opracowania powstała w oparciu o literaturę fachową, artykuły prasowe, akty prawne oraz źródła ze stron WWW.

Skutki wspólnej polityki transportowej UE dla polskiego transportu

Wstęp 2

Rozdział I. Ogólna charakterystyka transportu 4
1.1. Pojęcie transportu i usługi transportowej 4
1.2. Funkcje transportu 11
1.3. Rozwój przewozów samochodowych i infrastruktury 21

Rozdział II. Polityka transportowa państwa 30
2.1. Pojęcie polityki transportowej 30
2.2. Cele i tendencje kształtowania polityki transportowej 32
2.3. Ogólna charakterystyka polityki transportowej Polski 40
2.4. Ogólna charakterystyka polityki transportowej Unii Europejskiej 45

Rozdział III. Istota polityki transportowej Polski i Unii Europejskiej 50
3.1. Polityka transportowa UE 50
3.2. Polityka transportowa Polski 56

Rozdział IV. Efekty integracji Polski z UE w obszarze transportu 67
4.1. Proces dostosowywania infrastruktury transportu do wymagań europejskich 67
4.2. Ekonomiczne przesłanki integracji w transporcie 71
4.3. Dostosowanie przedsiębiorstw transportowych do wymogów Unii Europejskiej 74
4.4. Ekonomiczne efekty dostosowań w Polsce do wspólnej polityki transportowej Unii Europejskiej 79

Zakończenie 82
Bibliografia 84
Spis rysunków 88
Spis tabel 89

Wstęp

W ciągu całej historii naszej cywilizacji transport odgrywa najważniejszą rolę w rozwoju zarówno relacji między ludzkich jak i wymianie handlowej. W obecnych czasach jego znaczenie niezmiernie wzrosło. W skutek tego powstały intermodalne technologie przewozowe, a w konsekwencji systemy transportowe.

W drugiej połowic XX wieku w różnych dziedzinach działalności człowieka zostały odnotowane znaczne przemiany. Globalizacja gospodarki oraz wzrost produkcji w różnych zakątkach świata, zmiany w innowacyjnych technikach i technologiach, a także wpływ czynników geograficznych, ekonomicznych, politycznych, socjalnych itp. doprowadziły do gwałtownego wzrostu popytu na przewozy przy jednoczesnym zaostrzeniu wymogów bezpieczeństwa oraz jakości.

Sieć potoków pasażerów oraz strumieni ładunkowych stała się globalna. Jednocześnie z rozwojem infrastruktur transportowych tradycyjne gałęzie transportu zostały poddane gruntownej modernizacji: znacząco powiększył się oraz unowocześnił tabor pojazdów, kilkokrotnie wzrosła jego zdolność przewozowa, został znacząco zredukowany czas dostarczania ładunków. Jednak to wszystko zaostrzyło problemy transportowe, w tym m.in. wzrost kosztów wewnętrznych i zewnętrznych, zanieczyszczenie środowiska oraz powstanie „wąskich gardeł” jako wynik kongestii na drogach.

Systemy transportowe zawsze wyróżniały się dynamiką rozwoju oraz wysokim poziomem adaptacji innowacyjnych rozwiązań zarówno technicznych, technologicznych, jak i organizacyjnych, wdrażanych w celu sprostania ciągle zmieniającym się preferencjom klientów rynku usług przewozowych. Od czasów starożytności można zauważyć przesłanki do powstania potrzeb na przewozy zintegrowane, kiedy ładunek np. transportem jucznym był dostarczany do pierwszych portów morskich i śródlądowych, by później transportować go tratwami lub czółnami drążonymi do punktów docelowych.

W niniejszej pracy podjęto próbę ukazania skutków wspólnej polityki transportowej Unii Europejskiej dla polskiego transportu. Taki też był zasadniczy cel opracowania.

Praca składa się z czterech rozdziałów:

Rozdział pierwszy to ogólna charakterystyka transportu: pojęcie transportu, funkcje transportu oraz rozwój przewozów samochodowych i infrastruktury.

Rozdział drugi to polityka transportowa państwa: pojęcie polityki transportowej, cele i tendencje kształtowania polityki transportowej, ogólna charakterystyka polityki transportowej Polski, ogólna charakterystyka polityki transportowej Unii Europejskiej.

Rozdział trzeci to istota wspólnej polityki transportowej Unii Europejskiej: polityka transportowa UE, polityka transportowa Polski.

Rozdział czwarty to Efekty integracji Polski z UE w obszarze transportu: proces dostosowywania infrastruktury transportu do wymagań europejskich, ekonomiczne przesłanki integracji w transporcie, dostosowanie przedsiębiorstw transportowych do wymogów Unii Europejskiej, ekonomiczne efekty dostosowań w Polsce do wspólnej polityki transportowej Unii Europejskiej.

Całość opracowania powstała w oparciu o literaturę fachową, artykuły prasowe, akty prawne oraz źródła ze stron WWW.

Skuteczność zwalczania bezrobocia w Polsce z użyciem środków finansowych z UE

Wstęp 2

Rozdział I. Bezrobocie – istota i zakres pojęcia 4
1.1. Pojęcie bezrobocia 4
1.2. Sytuacja w dziedzinie zatrudnienia w dawnej gospodarce socjalistycznej 7
1.3. Założenia oraz realizacja „terapii szokowej” 9
1.4. Przyczyny bezrobocia w okresie transformacji 11
1.5. Wybrane cechy bezrobocia w Polsce dawniej i dziś 17
1.6. Polityka państwa w stosunku do bezrobocia 20

Rozdział II. Bezrobocie wyzwaniem dla polityki społecznej 24
2.1. Oblicze współczesnego bezrobocia 24
2.2. Bezrobocie z perspektywy różnych dyscyplin naukowych 33
2.3. Przeobrażenia zadań polityki społecznej w sferze pracy 36
2.4. Trzy obszary aktywności polityki społecznej państwa wobec kwestii bezrobocia w III RP 39

Rozdział III. Skuteczność zwalczania bezrobocia w Polsce z użyciem środków finansowych z UE 45
3.1. Kształtowanie się wspólnotowej polityki społecznej 45
3.2. Swoboda przepływu pracowników 47
3.3. Bezpieczeństwo socjalne bezrobotnych 48
3.4. Ochrona zwalnianych pracowników 51
3.5. Tworzenie unijnej strategii zatrudnienia 54
3.6. Implementacja Europejskiej Strategii Zatrudnienia w Polsce 59
3.7. Wykorzystanie środków unijnych w Polsce do walki z bezrobociem – podsumowanie 62

Zakończenie 65
Bibliografia 67
Spis tabel 73

Wstęp

Bezrobocie jest zjawiskiem występującym we wszystkich krajach o gospodarce rynkowej. Rezerwowa armia pracy mieszcząca się w pewnych, dopuszczalnych społecznie, granicach spełnia na rynku pracy rolę czynnika zmniejszającego nacisk zatrudnionych na płace i poprawę warunków pracy oraz podnoszącego dyscyplinę pracy. Nie ma jednak jasności — ani w nauce, ani w praktyce — gdzie przebiega owa dopuszczalna granica. Nie udało się także, jak dotychczas, znaleźć odpowie­dzi na pytanie, co zrobić w sytuacji, gdy skala bezrobocia przekracza granice akcep­towane społecznie oraz zagraża bezpieczeństwu socjalnemu znacznej części społe­czeństwa i utrzymaniu pokoju społecznego. Bezrobocie należy zwalczać.

W naszym kraju bezrobocie, w ciągu zaledwie kilku lat, stało się naj­poważniejszym problemem ekonomicznym i społecznym. Masowe i trwałe bezro­bocie jest ceną, którą polskie społeczeństwo płaci za transformację ustrojową i wprowadzenie gospodarki rynkowej. Ogromna skala bezrobocia (ok. 3 mln zare­jestrowanych bezrobotnych) i odczuwane coraz bardziej dotkliwie jego negatywne konsekwencje gospodarcze i społeczne sprawiają, że zjawisko to przekroczyło już w Polsce próg tolerancji oraz uważane jest za największą plagę naszego życia.

Bezrobocie jest zjawiskiem zarówno ekonomicznym, jak i społecznym. Bezro­bocie jako zjawisko społeczne było, od dawna, ważnym przedmiotem moich zain­teresowań badawczych. Motywem napisania niniejszej książki była chęć podsumo­wania określonego etapu moich prac badawczych dotyczących społecznych aspek­tów bezrobocia. Początek i koniec tego etapu wyznaczyły dwie istotne granice -pierwszą była zmiana ustroju w Polsce, wprowadzenie gospodarki rynkowej i poja­wienie się masowego bezrobocia rynkowego, natomiast drugą granicą stało się wej­ście naszego kraju do Unii Europejskiej. Były to lata transformacji, w których spo­łeczeństwo polskie najpierw przeżyło szok wywołany gwałtownym ujawnieniem się zjawiska masowego bezrobocia rynkowego i jego dynamicznym wzrostem, nato­miast później zaczęło uczyć się żyć w sytuacji nasilającego się zagrożenia przymu­sowym brakiem pracy. W analizowanym okresie stworzono także w Polsce ramy in­stytucjonalno-prawne dla realizacji zadań polityki społecznej państwa w dziedzinie przeciwdziałania bezrobociu.

Celem pracy jest przedstawienie zagadnienia zwalczania bezrobocia w Polsce z użyciem środków finansowych z UE.

Uczestnictwo Polski w strukturach UE ma dla naszego kraju ogromne znaczenie gospo­darcze i społeczne. Dla przedsiębiorstw i przedsiębiorców największy wymiar posiadają pro­cedury dostosowawcze i unifikacyjne, jakie zostały zapoczątkowane w ramach dostosowania do unijnych kryteriów w zakresie infrastruktury, jakości wytwarzania i procedur dotyczących bezpieczeństwa technologicznego. W ostatnich latach zostało uruchomionych szereg progra­mów dla małych, średnich i dużych przedsiębiorstw, dzięki którym firmy planujące inwesty­cje mogą pozyskać cześć środków pieniężnych z funduszy unijnych lub z budżetu państwa. Programy pomocowe są przeznaczone dla przedsiębiorstw spełniających określone warunki gospodarcze. Podstawowe z nich to: jawność działalności oznaczająca płacenie podatków i składki na ubezpieczenie społeczne, własny wkład w inwestycję oraz jej solidna dokumenta­cja.

Praca składa się z trzech rozdziałów.

W pierwszym rozdziale zaprezentowana jest istota i zakres pojęcia bezrobocie, a więc pojęcie tegoż zagadnienia, sytuacja w dziedzinie zatrudnienia w dawnej gospodarce socjalistycznej, założenia oraz realizacja „terapii szokowej”, przyczyny bezrobocia w okresie transformacji, wybrane cechy bezrobocia w Polsce dawniej i dziś oraz polityka państwa w stosunku do bezrobocia.

W drugim rozdziale opisane jest bezrobocie jako wyzwanie dla polityki społecznej, a więc: oblicze współczesnego bezrobocia, bezrobocie z perspektywy różnych dyscyplin naukowych, przeobrażenia zadań polityki społecznej w sferze pracy oraz trzy obszary aktywności polityki społecznej państwa wobec kwestii bezrobocia w III RP.

W trzecim rozdziale przedstawiona jest skuteczność zwalczania bezrobocia w Polsce z użyciem środków finansowych z UE, a więc: kształtowanie się wspólnotowej polityki społecznej, swoboda przepływu pracowników, bezpieczeństwo socjalne bezrobotnych, ochrona zwalnianych pracowników, tworzenie unijnej strategii zatrudnienia, implementacja Europejskiej Strategii Zatrudnienia w Polsce oraz podsumowanie wykorzystania środków unijnych w Polsce do walki z bezrobociem.

W pracy wykorzystaną dostępną literaturę przedmiotu, artykuły z prasy fachowej o raz źródła ze stron internetowych. Dużą pomocą w pisaniu niniejszej pracy była lektura dwóch książek Jerzego Andrzeja Wojciechowskiego – „Stara – nowa Europa, czyli Unia Europejska, jej instytucje, prawo i problemy w krótkiej rozmowie z Czytelnikiem” oraz „Europa po liftingu”.

Skonsolidowane sprawozdanie finansowe grup kapitałowych KGHM

WSTĘP 3

ROZDZIAŁ I. GLOBALIZACJA A HARMONIZACJA I STANDARYZACJA RACHUNKOWOŚCI 5
1.1. Istota i wpływ globalizacji na rachunkowość 5
1.2. Pojęcie oraz geneza harmonizacji i standaryzacji rachunkowości 10
1.3. Regulacje IASB źródłem globalnych zasad rachunkowości 15

ROZDZIAŁ II. GRUPY KAPITAŁOWE JAKO EFEKT GLOBALIZACJI 23
2.1. Ewolucja definicji grupy kapitałowej 23
2.2. Struktura grupy kapitałowej 30
2.3. Istota i znaczenie harmonizacji i standaryzacji zasad rachunkowości oraz ich wpływ na ujawnianie informacji przez grupy kapitałowe w Polsce 35
2.4. Zmiany w sprawozdawczości grup kapitałowych w Polsce po 1 stycznia 2005 roku 37

ROZDZIAŁ III. RACHUNKOWOŚĆ GRUP KAPITAŁOWYCH 42
3.1. Pojęcie sprawozdawczości finansowej 42
3.2. Przesłanki konsolidacji sprawozdań finansowych 45
3.3. Struktura informacyjna sprawozdań skonsolidowanych 49
3.4. Metodyka sporządzania sprawozdań skonsolidowanych 56
3.5. Regulacje MSSF w zakresie skonsolidowanych sprawozdań finansowych 65

ROZDZIAŁ IV. BADANIE EMPIRYCZNE NA PODSTAWIE GRUPY KAPITAŁOWEJ KGHM POLSKA MIEDŹ S.A. 70
4.1. Ogólna charakterystyka badanej Grupy Kapitałowej 70
4.2. Podstawa sporządzania skonsolidowanych sprawozdań finansowych badanej Grupy Kapitałowej 78
4.2.1. Zasady stosowane przed 2005 rokiem 78
4.2.2. Zasady stosowane w 2005 roku 79
4.2.3. Zasady stosowane po 2005 roku 80
4.3. Prezentacja podstawowych skonsolidowanych sprawozdań finansowych badanej Grupy Kapitałowej 81
4.4. Analiza wskaźnikowa skonsolidowanych sprawozdań finansowych badanej Grupy Kapitałowej 88

ZAKOŃCZENIE 103
BIBLIOGRAFIA 105
SPIS RYSUNKÓW 112
SPIS TABEL 113
SPIS WYKRESÓW 114

WSTĘP

Spółka handlowa, ponosząca odpowiedzialność za politykę bilansową całej grupy kapitałowej jest zobowiązana do przygotowania jednostkom podporządkowanym zestawu instrumentów kształtujących (stosownie do celu nadrzędnego grupy) obraz sytuacji majątkowej i finansowej tychże jednostek w ich sprawozdaniach finansowych.

Podstawowym aktem prawnym, regulującym konsolidację sprawozdań finansowych w Polsce jest ustawa z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości, która reguluje zasady konsolidacji sprawozdań finansowych w sposób ogólny i bardzo uniwersalny. Należy podkreślić, że do rachunkowości polskich grup kapitałowych odnosi się także kilka innych aktów prawnych o charakterze rozporządzeń.

Z przepisów ustawy o rachunkowości wynika, że jednostka dominująca, mająca siedzibę lub miejsce sprawowania zarządu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, sporządza roczne skonsolidowane sprawozdanie finansowe grupy kapitałowej, obejmujące dane jednostki dominującej i jednostek od niej zależnych wszystkich szczebli, bez względu na to, w jakim państwie znajduje się ich siedziba, zestawione w taki sposób, jakby grupa kapitałowa stanowiła jedną jednostkę. Zasadniczy powód konsolidacji wynika z niezwykle dynamicznego rozwoju jednostek gospodarczych, które w toku swojej działalności kreują powiązania kapitałowe z innymi podmiotami, tworząc często bardzo złożone struktury zależności własnościowych. Ponieważ z konsolidacją sprawozdań finansowych wiąże się wiele problemów, celem niniejszej pracy było omówienie skonsolidowanych sprawozdań finansowych grup kapitałowych.

Praca składa się z czterech rozdziałów. Trzy pierwsze rozdziały stanowią część teoretyczną, natomiast rozdział czwarty to empiryczna część niniejszej pracy.

W rozdziale pierwszym ukazano globalizację, harmonizację i standaryzację rachunkowości. Na wstępie przedstawiono istotę i wpływ globalizacji na rachunkowości. Następnie zdefiniowano pojęcie oraz przedstawiono genezę harmonizacji i standaryzacji rachunkowości. Pod koniec rozdziału pierwszego wskazano regulacje Rady Międzynarodowych Standardów Rachunkowości.

W rozdziale drugim ukazano grupy kapitałowe jako efekt globalizacji. Rozważania rozpoczęto od przedstawienia ewolucji definicji grupy kapitałowej oraz prezentacji jej struktury. Następnie przedstawiono istotę i znaczenie harmonizacji i standaryzacji zasad rachunkowości oraz ich wpływ na ujawnianie informacji przez grupy kapitałowe. W ostatniej części rozdziału drugiego przedstawiono zmiany w sprawozdawczości grup kapitałowych w Polsce po 1 stycznia 2005 roku.

W rozdziale trzecim ukazani rachunkowość grup kapitałowych. Rozważania rozpoczęto od zdefiniowania pojęcia sprawozdawczości finansowej. Następnie omówiono przesłanki konsolidacji sprawozdań finansowych oraz strukturę informacyjną sprawozdań skonsolidowanych. Przedstawiono także metodykę sporządzania sprawozdań skonsolidowanych. W ostatniej części przedstawiono najnowsze regulacje MSSF w zakresie skonsolidowanych sprawozdań finansowych.

W rozdziale czwartym dokonano badania empirycznego skonsolidowanych sprawozdań finansowych na podstawie grupy kapitałowej KGHM Polska Miedź S.A. Badania rozpoczęto od ogólnej charakterystyki analizowanej grupy kapitałowej. Omówiono także podstawę sporządzania skonsolidowanych sprawozdań finansowych w  grupie kapitałowej KGHM Polska Miedź S.A. W dalszej części pracy dokonano prezentacji podstawowych skonsolidowanych sprawozdań finansowych oraz przeprowadzono analizę ich analizę.

Praca została napisana w oparciu o dostępną literaturę fachową, raporty i artykuły zamieszczone w prasie i w internecie oraz w oparciu o aktualne akty normatywne i prawne. Ponadto w pracy wykorzystano materiały wewnętrzne grupy kapitałowej KGHM Polska Miedź S.A. pochodzące ze skonsolidowanych sprawozdań finansowych oraz skonsolidowanych raportów rocznych.

Selekcja i rekrutacja pracowników w przedsiębiorstwie medycznym

Wstęp 2

Rozdział I. Dobór i rekrutacja pracowników – zakres pojęć 4
1.1. Rekrutacja – definicja pojęcia 4
1.2. Istota i elementy składowe doboru pracowników 9
1.3. Istota i zadania rekrutacji pracowników 14
1.4. Uwarunkowania właściwego doboru pracowników 15

Rozdział II. Rekrutacja pracowników na rynku pracy 25
2.1. Formy rekrutacji pracowników 25
2.2. Procedury i narzędzia selekcji 33
2.2.1. Dokumentacja aplikacyjna 33
2.2.2. Referencje 36
2.2.3. Wywiad 38
2.2.4. Testy 40
2.3. Skuteczność właściwej rekrutacji 43

Rozdział III. Rekrutacja i rozwój przedstawicieli medycznych w Firmie X 46
3.1. Ogólna charakterystyka Firmy 46
3.2. Historia Firmy 47
3.3. Strategia i procedury zarządzania zasobami ludzkimi w Firmie 48
3.4. Zakres obowiązków przedstawicieli medycznych i wymagania wobec kandydatów do pracy na tym stanowisku 50
3.5. Dobór i adaptacja nowych przedstawicieli medycznych 53
3.6. Podsumowanie i wnioski 63

Zakończenie 68
Bibliografia 70
Spis tabel 73
Spis rysunków 74

Wstęp

Wiedza o rekrutacji dotyczy każdego. Ściśle mówiąc – każdego kto był, jest lub bę­dzie pracownikiem. Każdy z nas przecież uczestniczy w procesie rekrutacji, kiedy jako nowy pracownik przyjmowany jest do pracy. W szczególny sposób zaangażowani w rekrutację są menedżerowie wszystkich szczebli oraz pracownicy wyspecjalizowanych służb i pionów personalnych, którzy uczestniczą w rekrutacji również jako ci, którzy innych do pracy przyjmują.

Celem pracy jest zaprezentowanie selekcji i rekrutacji pracowników w przedsiębiorstwie. Praca składa się z trzech rozdziałów. W pierwszym opisany jest dobór i rekrutacja pracowników, a więc: definicja pojęcia rekrutacja, istota i elementy składowe doboru pracowników, istota i zadania rekrutacji pracowników oraz uwarunkowania właściwego doboru pracowników.

W drugim rozdziale przedstawiona jest rekrutacja pracowników na rynku pracy, a więc: formy rekrutacji pracowników, procedury i narzędzia selekcji takie jak dokumentacja aplikacyjna, referencje, wywiad, testy oraz skuteczność właściwej rekrutacji.

W trzecim rozdziale zaprezentowana jest rekrutacja i rozwój przedstawicieli medycznych w Firmie X, a więc: ogólna charakterystyka Firmy, historia Firmy, strategia i procedury zarządzania zasobami ludzkimi w Firmie, zakres obowiązków przedstawicieli medycznych i wymagania wobec kandydatów do pracy na tym stanowisku, dobór i adaptacja nowych przedstawicieli medycznych oraz podsumowanie i wnioski.

Transformacja gospodarki polskiej pociąga za sobą liczne zmiany w zarządzaniu przedsiębiorstwem, także w sferze kierowania kadrami. W efekcie różnorodnych procesów, m.in. dynamicznego rozwoju przedsię­biorstw międzynarodowych, wymuszających na rynkach światowych silną konkurencję opartą na innowacyjności, niedostatki w gospodarce kadrami wykwalifikowanymi urastają do rangi głównego problemu zarządzania stra­tegicznego. Wejście Polski na rynki światowe oznacza konieczność nie tylko pod­jęcia konkurencji, wraz ze stawianym przez nią imperatywem innowacyjno­ści, lecz przede wszystkim uznania, iż wyłącznym źródłem innowacyjności i wiedzy jest umysł ludzki.

W końcowym bowiem rachunku to jakość kadr: ich kompetencje, ela­styczność, mobilność, otwartość w myśleniu i działaniu przesądza o konku­rencyjności firmy i szansach utrzymania lub powiększenia jej udziałów na rynku światowym czy nawet lokalnym.

Dlatego też, choć wszelkie działania z zakresu zarządzania kadrami w mniejszym lub większym stopniu nakierowane są na stworzenie i zacho­wanie pożądanej (wykwalifikowanej, kompetentnej) obsady firmy, wyróżnić spośród nich należy przede wszystkim funkcję doboru pracowników, albo­wiem jej wpływ na kształt załogi — na jej możliwości, umiejętności i wie­dzę jest krytyczny/rozstrzygający. Jakość pozyskanych kadr determinuje także przyszłą efektywność i koszt zarządzania zasobami ludzkimi w firmie.

Wielu z nas spotkało zapewne w swoim życiu zawodowym osoby szczególnie uta­lentowane w tej dziedzinie: potrafiące znajdować, przyciągnąć i dobierać najlepszych kandydatów. O osobach takich mówi się, że mają „szczęśliwą rękę” albo „nosa” do lu­dzi; czasami mówi się o specjalnym talencie czy wręcz „charyzmie” – trudnym do wytłu­maczenia uzdolnieniu. Przy bliższym przyjrzeniu się okazuje się zazwyczaj, że skuteczność w rekrutacji i selekcji, tak jak i w innych dziedzinach, wiąże się ze szczególną kombinacją osobistych uzdolnień z dobrą znajomością psychologii oraz z bogatym doświadczeniem życiowym i zawodowym.

Przestudiowanie przebiegu procesów rekrutacji i selekcji w ich różnych praktycz­nych wariantach, uważna analiza ich poszczególnych elementów oraz metod i narzędzi w nich wykorzystywanych pozwoliło na opisanie rekrutacji jako zbioru rozmaitych pro­cedur skutecznego działania. Wystarczy zapoznać się z tymi procedurami i nauczyć się nimi posługiwać, by móc działać skutecznie, niezależnie od faktu posiadania szczególnych, osobistych talentów rekrutacyjnych. Wiedza o metodach i technikach rekrutacji i selekcji stanowi więc jak gdyby „rozpi­sanie charyzmy na procedury działania”. Każdy, kto zrozumie istotę tych procedur oraz nauczy się rzetelnie i skutecznie je przeprowadzać, ma szansę osiągnąć w rekrutacji suk­ces. Posiadanie szczególnych uzdolnień czy talentów będzie wtedy odgrywało znaczenie drugorzędne. Nadanie działaniom rekrutacyjno-selekcyjnym postaci opisanych i upo­rządkowanych procedur ma ważne konsekwencje nie tylko dla poszczególnych osób, ale i dla firm rekrutujących pracowników.

Standaryzacja działań ułatwia szkolenie specjali­stów w tej dziedzinie. Umiejętności praktyczne budujemy poprzez zapoznawanie się z poszczególnymi procedurami i doskonalenie praktycznej biegłości w ich wypełnianiu. Po drugie, dzięki przyjęciu pewnego kanonu procedur, możemy ujednolicić sposób przyjmowania pracowników w całej firmie, nawet jeśli rekrutacją zajmuje się w niej wie­le osób. Dotyczy to zwłaszcza firm dużych. Wprowadzenie w nich jednolitych procedur pozwala na utrzymanie podobnie ujednoliconych standardów rekrutacji w całej firmie i uniezależnienie się od osobistych preferencji oraz uzdolnień poszczególnych osób zaj­mujących się rekrutacją. Pozwala to także na poddanie tych działań kontroli i ocenie skuteczności. Dla racjonalnego i skutecznego działania firmy jest to bardzo istotne.

Samorząd gminny jako jednostka samorządu terytorialnego

Wstęp 4

Rozdział I. Założenia ustrojowe samorządu gminnego 6
1.1. Gmina miejscową wspólnotą samorządową 6
1.2. Wyborcy podmiotem władzy samorządowej 16
1.2.1. Zasady prawa wyborczego samorządu gminy 16
1.2.2. Wybory do Rady Gminy 20
1.2.3. Referendum gminne 23

Rozdział II. Struktura i organizacja władz gminy 26
2.1. Rada gminy i organizacja jej działalności 26
2.2. Wójt gminy i organizacja jego działalności 32
2.3. Urząd gminy i jego organizacja 39

Rozdział III. Zadania gminy 43
3.1. Zadania gminy w świetle ustaw 43
3.2. Zadania własne 49
3.3. Zasady finansowania zadań własnych i zadań zleconych 57
3.3.1. Finansowanie zadań własnych 57
3.3.2. Finansowanie zadań zleconych 61

Rozdział IV. Rada gminy 64
4.1. Rada jako organ stanowiący gminy. Funkcjonowanie rady gminy 64
4.2. Właściwości rady gminy 69
4.3. Przewodniczący rady gminy 70
4.4. Wykonywanie mandatu radnego gminy 80

Rozdział V. Organ wykonawczy gminy 84
5.1. Wójt (burmistrz, prezydent miasta) jako organ wykonawczy gminy 84
5.2. Powołanie i odwołanie wójta (burmistrza, prezydenta miasta) 86
5.3. Uprawnienia, obowiązki i kompetencje organu wykonawczego (burmistrza, prezydenta miasta) 93
5.4. Urząd gminy – organizacja i zasady funkcjonowania 94
5.5. Relacje: rada gminy – wójt (burmistrz, prezydent) 98

Zakończenie 102
Bibliografia 104

Wstęp

Samorząd terytorialny jest ogniwem władzy lokalnej. Bazą lokalnej władzy jest gmina. Gmina jest podstawową jednostką wobec innych jednostek samorządu terytorialnego. Inne jednostki samorządu nie pełnią wobec gminy nadzoru ani kontroli. Szeroki zakres zadań gminy, które wykonuje poprzez swoje organy, a także w formie demokracji bezpośredniej (referendum), two­rzy nowe tendencje. Proces polityczny władzy lokalnej w samorządzie gminnym jest szczególnie widoczny w dużych gminach wiejskich oraz w gminach miejskich. Występuje jednocześnie tendencja aktywizacji społeczności lokalnych i problem upodmiotowienia jednostek pomoc­niczych w gminie dla rozszerzenia podstawy demokratycznego spo­łeczeństwa obywatelskiego. Oznacza to, że pojawiająca się w gminie tendencja zwiększania partycypacji społeczności lokalnych w procesie politycznym wymaga rozbudowy struktury władzy lokalnej. Zakres działania samorządu powiatowego nie narusza samodzielności gminy.

Celem pracy jest przedstawienie samorządu gminnego jako jednostki samorządu terytorialnego.

Praca składa się ze wstępu, pięciu rozdziałów i zakończenia.

W pierwszym rozdziale opisane są założenia ustrojowe samorządu gminnego, a więc: gmina miejscową wspólnotą samorządową, wyborcy podmiotem władzy samorządowej, zasady prawa wyborczego samorządu gminy, wybory do Rady Gminy oraz referendum gminne.

W drugim rozdziale zaprezentowana jest struktura i organizacja władz gminy, a więc: rada gminy i organizacja jej działalności, wójt gminy i organizacja jego działalności oraz urząd gminy i jego organizacja.

W trzecim rozdziale przedstawione są zadania gminy, a więc: zadania gminy w świetle ustaw, zadania własne, zasady finansowania zadań własnych i zadań zleconych, finansowanie zadań własnych oraz finansowanie zadań zleconych.

W czwartym rozdziale opisana jest rada gminy, a więc: rada jako organ stanowiący gminy. Funkcjonowanie rady gminy, właściwości rady gminy, przewodniczący rady gminy oraz wykonywanie mandatu radnego gminy.

W piątym rozdziale zaprezentowane są organy wykonawczy gminy, a więc: wójt (burmistrz, prezydent miasta) jako organ wykonawczy gminy, powołanie i odwołanie wójta (burmistrza, prezydenta miasta), uprawnienia, obowiązki i kompetencje organu wykonawczego (burmistrza, prezydenta miasta), urząd gminy – organizacja i zasady funkcjonowania oraz relacje: rada gminy – wójt (burmistrz, prezydent).

Na wstępie warto również wskazać, iż początki samorządu sięgają czasów odległych, jego najprostsze formy ist­niały już we wcześniejszych okresach życia państwowego, ale samorząd jako pojęcie prawne dopiero wtedy powstał, gdy stosunek panującego w państwie absolutnym do podwładnych ze stosunku władzy zaczął się zmieniać w stosunek prawny, gdy jednostka fizyczna poza prawami prywatnymi poczęła nabywać prawa publiczne, stała się podmiotem prawa.

Od 1990 r. w gminie, a od 1999 r. także w odtworzonym powiecie i nowo ukształtowanym województwie działa samorząd terytorialny — nadzwyczaj ważny składnik systemu władz publicznych, najbliższy mieszkańcom ze względu i na zadania, i na obywatelski charakter jego organów stanowiących, zapewniający też, zwłaszcza w gminie, możliwości realnego utrzymywania więzi władzy publicznej z wyborcami. Samorząd terytorialny stanowi standardową instytucję demokratycz­nego państwa prawnego o gospodarce rynkowej, będącą w coraz większym stopniu przedmiotem unormowania prawno-międzynarodowego. Rolę samorządu istotnie umocniła Konstytucja RP z 2 kwietnia 1997 roku. W wyniku reformy administrację publiczną w terenie sprawują: w gminie i w powiecie – władze samorządu gmin­nego i powiatowego oraz w województwie – samorząd województwa i administra­cja rządowa.

Zasadnicza zmiana ustroju terytorialnego władzy publicznej w Polsce spro­wadzała się do przekazania zadań administracji publicznej ze szczebla central­nego na szczebel wojewódzki i powiatowy oraz gminny. Władza samorządu te­rytorialnego stała się władzą mieszkańców danej jednostki podziału terytorialnego kraju. Władze danej jednostki terytorialnej mają wyraźnie określone prawnie zadania i zakres działania, struktury i organizację oraz środki finansowe. Roz­wiązania ustrojowe tej władzy opierają się na zasadzie samodzielności i władz­twa wspólnoty ludzkiej danej jednostki terytorialnej. Poza nadzorem prawnym organów władzy rządowej nie występuje nadrzędność instytucjonalna w struk­turze władz jednostek samorządu terytorialnego.