Archiwum autora: pracedyplomowe

Znaczenie marki i sposoby jej kształtowania np. marki Woseba

WSTĘP 2

ROZDZIAŁ I. CHARAKTERYSTYKA DZIAŁALNOŚCI PUBLIC RELATIONS 4
1.1. Pojęcie public relations 4
1.2. Miejsce public relations w strukturze organizacyjnej firmy 10
1.3. Rola public relations w kreowaniu wizerunku firmy 18
1.4. Strategia public relations 20

ROZDZIAŁ II. SIŁA MARKI A ZACHOWANIA KONSUMENTA 26
2.1. Istota i znaczenie marki 26
2.2. Lojalność wobec marki 29
2.3. Zachowania konsumentów w procesie zakupu 33
2.4. Czynniki społeczne warunkujące zachowania nabywców 35

ROZDZIAŁ III. PRZEWAGA KONKURENCYJNA MARKI WOSEBA 43
3.1. Charakterystyka rynku kawy w Polsce 43
3.2. Dotychczasowa strategia zarządzania produktem 50
3.3 Szanse i zagrożenia dla firmy Woseba 56
3.4. Analiza makrootoczenia – metoda scenariuszowa 62
3.5. Bilans strategiczny zasobów przedsiębiorstwa 64
3.6. Analiza SWOT 67
3.7. Wnioski 68

ROZDZIAŁ IV. MARKA W SYSTEMIE KOMUNIKACJI MARKETINGOWEJ 70
4.1. Komunikacja marketingowa 70
4.2. Marka wśród innych elementów komunikacji marketingowej 76
4.3. Metody kształtowania marki 81
4.4. Kształtowanie marki na przykładzie kawy Prima, Astra oraz Galaxia 88

ZAKOŃCZENIE 94
BIBLIOGRAFIA 96
SPIS TABEL 99
SPIS RYSUNKÓW 100
SPIS WYKRESÓW 101

WSTĘP

Obecną gospodarkę rynkową, którą charakteryzują m.in. duża zmienność otoczenia jak również intensyfikacja konkurencji spowodowana globalizacją wielu sektorów, utrzymanie przez przedsiębiorstwo długookresowego powodzenia jest coraz trudniejsze. Dotychczasowe gruntowne podstawy konkurencyjnej przewagi oparte na takich fundamentach, jak niskie koszty czy innowacyjne rozwiązania, tracą znaczenie przez wzgląd na możliwość ich ulepszenia oraz podatność na naśladownictwo. Rośnie natomiast ranga tzw. umiejętności miękkich oraz atrybutów: marketingowej wiedzy, dostępu do kanałów dystrybucji, jak również marki.

Marka stawowi bardzo istotny zasób strategiczny przedsiębiorstwa. Jest jego jedynym składnikiem majątkowym, który może pozostać niezmieniony przez wiele lat i który, jeżeli jest odpowiednio chroniony, nie może być wiernie skopiowany. Silna marka ma dla przedsiębiorstwa wymierną wartość. Wartość marki wynika z faktu, że stanowi ona zabezpieczenie jego przyszłych dochodów.

Celem niniejszej pracy jest ukazanie znaczenia marki oraz sposobów jej kształtowania na przykładzie firmy Woseba.

Treść niniejszej pracy została zawarta w czterech rozdziałach. Rozdział pierwszy i drugi stanowią teoretyczną część niniejszej pracy. Z kolei ostatni rozdział to empiryczna część niniejszej pracy.

W rozdziale pierwszym dokonano ogólnej charakterystyki działalności Public Relations. Rozważania rozpoczęto od przybliżenia pojęcia Public Relations oraz ukazania jego miejsca w strukturze organizacyjnej firmy. Następnie omówiono rolę Public Relations w kreowaniu wizerunku firmy. Pod koniec rozdziału przedstawiono strategię Public Relations.

W rozdziale drugim skoncentrowano się na sile marki a zachowaniach konsumenta. Na początku przybliżono istotę i znaczenie marki oraz omówiono lojalność wobec marki. W dalszej części rozdziału przedstawiono zachowania konsumentów w procesie zakupów oraz czynniki społeczne warunkujące zachowania nabywców.

W rozdziale trzecim została zaprezentowana przewaga konkurencyjna marki Woseba. Na wstępie dokonano charakterystyki rynku kawy w Polsce. Następnie przedstawiono dotychczasową strategię zarządzania produktem oraz szanse i zagrożenia dla firmy Woseba. W dalszej części rozdziału przeprowadzono analizę makrootoczenia, metodą scenariuszową. Następnie zaprezentowano bilans strategiczny zasobów przedsiębiorstwa. Kończąc rozdział trzeci przeprowadzono analizę SWOT oraz przedstawiono wyciągnięte wnioski.

W czwartym rozdziale opisana jest marka w systemie komunikacji marketingowej, a więc: komunikacja marketingowa, marka wśród innych elementów komunikacji marketingowej, metody kształtowania marki oraz kształtowanie marki na przykładzie kawy Prima, Astra oraz Galaxia.

Praca została napisana w oparciu o dostępną literaturę fachową oraz artykuły zamieszczone w prasie. Ponadto w pracy wykorzystano materiały wewnętrzne firmy Woseba.

Zmienność jako kluczowy czynnik wpływający na rozwój rynku opcyjnego w Polsce

WSTĘP 4

ROZDZIAŁ 1. ROZWÓJ RYNKU OPCYJNEGO W POLSCE 6
1.1. Rozwój instrumentów pochodnych w Polsce 6
1.2. Powstanie i rozwój rynku opcji na akcje 13
1.3. Opcje na akcje jako finansowe instrumenty pochodne 19

ROZDZIAŁ 2. OGÓLNA CHARAKTERYSTYKA OPCJI NA AKCJE 25
2.1. Definicja opcji 25
2.2. Rodzaje opcji 30
2.3. Rodzaje pozycji w kontraktach opcyjnych 35

ROZDZIAŁ 3. CZYNNIKI DETERMINUJĄCE WARTOŚĆ OPCJI 46
3.1. Podstawowe czynniki determinujące wartość opcji 46
3.1.1. Wysokość stóp procentowych 47
3.1.2. Czas pozostający do wygaśnięcia opcji 47
3.1.3. Cena instrumentu bazowego (pierwotnego, podstawowego) 48
3.1.4. Cena wykonania 49
3.1.5. Zmienność ceny instrumentu bazowego (pierwotnego, podstawowego) 50
3.1.6. Dywidenda 51
3.2. Greckie współczynniki 52
3.3. Graniczne wartości opcji 57

ROZDZIAŁ 4. ZMIENNOŚĆ KLUCZOWYM ELEMENTEM W MODELACH WYCENY OPCJI 64
4.1. Zmienność w wycenie opcji 64
4.2. Dwumianowy model wyceny opcji 67
4.3. Model Blacka-Scholesa 71
4.4. Inne modele wyceny opcji 76
4.5. Zmienność jako kluczowy czynnik wpływający na rozwój rynku opcyjnego w Polsce 78

ZAKOŃCZENIE 85
BIBLIOGRAFIA 87
SPIS RYSUNKÓW 91
SPIS TABEL 92

WSTĘP

Jednym z instrumentów finansowych klasyfikowanych jako instrumenty pochodne jest opcja. Opcja na akcje, czyli instrument finansowy dający prawo do kupna albo sprzedaży akcji po ustalonej cenie w określonym czasie lub do ekwiwalentnego rozliczenia pieniężnego, ma już długą, kilkusetletnią historię. Rola opcji znacząco wzrosła od 1973 r., gdy pierwsze opcje na akcje stały się przedmiotem masowego obrotu na giełdach. Dynamiczny rozwój giełdowego handlu opcjami ma miejsce nie tylko w USA i w innych krajów anglosaskich, pełniących rolę prekursorów, ale i w Europie kontynentalnej.

Warto podkreślić, że opcje nie należą do najprostszych instrumentów finansowych, a ich skuteczne wykorzystanie wymaga wiedzy głębokiej, a zarazem nadającej się do praktycznego wykorzystania. Istotne w opcjach jest oszacowanie ich wartości, która zależy przede wszystkim od ceny instrumentu bazowego, na który jest wystawiany instrument pochodny.

Zazwyczaj wymienia się cześć czynników determinujących wartość opcji, jednak wśród nich kluczowym czynnikiem jest zmienność.

W związku z powyższą tezą celem niniejszej pracy było ukazanie problematyki opcji na akcje jako finansowego instrumentu pochodnego oraz analiza czynników determinujących ich wartość, ze szczególnym uwzględnieniem zmienności.

Praca składa się z czterech rozdziałów.

W rozdziale pierwszym ukazano rozwój rynku opcyjnego w Polsce. Na wstępie omówiono rozwój instrumentów pochodnych w Polsce. Następnie omówiono powstanie i rozwój rynku opcji na akcje oraz przedstawiono opcje na akcje jako finansowe instrumenty pochodne.

W rozdziale drugim dokonano ogólnej charakterystyki opcji na akcje. Rozważania rozpoczęto od zdefiniowania pojęcia opcji. Następnie przedstawiono rodzaje opcji oraz rodzaje pozycji w kontraktach opcyjnych.

W rozdziale trzecim przedstawiono podstawowe czynniki determinujące wartość opcji. Na wstępie zaprezentowano podstawowe czynniki determinujące wartość opcji takie jak: wysokość stóp procentowych, czas pozostający do wygaśnięcia opcji, cenę instrumentu bazowego, cenę wykonania, zmienność ceny instrumentu bazowego oraz dywidendę. Oprócz podstawowych czynników determinujących wartość opcji omówiono także greckie współczynniki. Pod koniec rozdziału przedstawiono graniczne wartości opcji.

W rozdziale czwartym omówiono zmienność jako kluczowego elementu w modelach wyceny opcji. Na wstępie rozdziału przedstawiono istotę zmienności historycznej i zmienności implikowanej w wycenie opcji. Następnie omówiono podstawowe modele wyceny opcji takie jak model drzewa dwumianowego oraz model Blacka-Scholesa. Przedstawiono także inne modele wyceny opcji. Na koniec dokonano analizy zmienności jako kluczowego czynnika wpływającego na rozwój rynku opcyjnego w Polsce na przykładzie indeksu WIG-20.

Praca została napisana w oparciu o dostępną literaturę fachową, raporty i artykuły zamieszczone w prasie i w internecie oraz w oparciu o aktualne akty normatywne i prawne. Ponadto w pracy wykorzystano materiały pochodzące z warszawskiej Giełdy Papierów Wartościowych.

Zmiana w stylu życia dzisiejszych 30-latków wywołana przez pojawienie się hipermarketów

Wstęp 2

Rozdział I. Przemiany współczesnego świata – nowe pokolenie 4
1.1. Globalizacja – rozważania o naturze pojęcia 4
1.2. Czynniki historyczne i źródła globalizacji 8
1.3. Polityczna i gospodarcza płaszczyzna globalizacji 10
1.4. Społeczeństwo współczesne oraz dylematy tożsamościowe pokolenia 30-latków 14

Rozdział II. Styl życia 26
2.1 Pojęcie stylu życia 26
2.2 Poziom życia, dobrobyt, warunki życia oraz jakość życia 29
2.3 Uwarunkowanie kulturowe 31
2.4 Uwarunkowania ekonomiczne 36
2.5 Społeczno-psychologiczne skutki zmian 43

Rozdział III. Metodologia badań własnych 45
3.1. Cel, problemy i hipotezy badawcze 45
3.2. Metoda i technika badawcza 49
3.3. Próba badawcza, teren i organizacja badań 49
3.4. Społeczna i demograficzna charakterystyka badanej populacji 50

Rozdział IV. Zmiana w stylu życia dzisiejszych 30-latków wywołana przez pojawienie się hipermarketów na przykładzie Silesia CC. 52
4.1. Krótka charakterystyka kompleksu Silesia CC. 52
4.2. Wyniki badań 55
4.2.1. Subiektywny aspekt poczucia tożsamości 30-latków i ocena pokolenia rówieśników w sfragmentaryzowanym społeczeństwie globalnym 55
4.2.2. Orientacje normatywne 30-latków skoncentrowane na dymensji indywidualizm v/s kolektywizm w kontekście procesów globalizacji 58
4.2.3. Zjawisko globalizacji współczesnego świata w percepcji i ocenie badanej grupy 64
4.3. Podsumowanie 73

Zakończenie 76
Bibliografia 78
Spis tabel 81
Spis wykresów 82
Aneks 83

Wstęp

Moje pokolenie, czyli dzisiejsi 30-latkowie doskonale pamiętają czasy kolejek za wszystkim, a na pułkach sklepowych stał tylko ocet. Jesteśmy świadkami przemian ustrojowych w naszym kraju od 1989 roku, można  powiedzieć, że „Nowy świat” wykreował się w Polsce po upadku bloku wschodniego. Nie zawsze zdajemy sobie sprawę, że Polska wówczas nie tylko odzyskała niepodległość, przestając być — po 45 latach poddaństwa — satelitą ZSRR; nie tylko mogła zrzucić pęta dyktatury Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej i zacząć wprowadzać stopniowo ustrój demokratyczny, ale ponadto została włączona struktury cywilizacji zachodniej. Czy ten przeskok miał znaczący wpływ na nasze zachowanie, czy tylko przyszło mam się dostosować do nowych warunków?

Cywilizacja zachodnia przypomina coraz bardziej system naczyń połączonych i podlega ustawicznym zmianom, m.in. w wyniku nowych odkryć technicznych. Włączenie Polski do tej cywilizacji zaowocowało w naszym kraju rodzeniem się zupełnie nowych wzorów i prądów kulturowych, nowymi punktami odniesienia, nowymi instytucjami, nowymi regułami ekonomii. Była to zmiana wstrząsowa, gdyż Polska nagle została przeniesiona w świat odmienny od tego z czasów naszej niepodległości sprzed pół wieku, a tym bardziej od tego, do którego należała po wojnie, świata za żelazną kurtyną.

Pokolenie dzisiejszej młodzieży to ci, dla których ów „nowy świat” jest światem naturalnym. Ucząc się życia w procesie socjalizacji — w późnym lub wczesnym dzieciństwie — dzisiejsi 30-latkowie uczyli się świata, który naprawdę dopiero teraz stał się światem Polski, dla nich wszakże w sposób oczywisty jest po prostu — światem. Brakuje im doświadczeniowej perspektywy, którą mamy my, starsi, ale dzięki temu mogą wchłaniać sygnały tego świata z umysłem „czystym” (bez zakłócających wątków „starej pamięci”), a także włączać się w różne nowe instytucje czy przejmować w naturalny sposób nowe role. Obecna „nowa Polska” to dla nich po prostu życie. Co wynika z uczestnictwa w takim życiu? Jaka treść świadomości, jakie wzory obyczajowe, wreszcie szerzej — osobowość społeczna — są jego konsekwencją?

W niniejszej pracy podjęto próbę ukazania zmian w stylu życia dzisiejszych 30-latków wywołanych przez pojawienie się hipermarketów na przykładzie Silesia CC. Taki też był zasadniczy cel opracowania.

Praca składa się z czterech rozdziałów:

Rozdział pierwszy to przemiany współczesnego świata – nowe pokolenie: globalizacja – rozważania o naturze pojęcia, czynniki historyczne i źródła globalizacji, polityczna i gospodarcza płaszczyzna globalizacji, społeczeństwo współczesne oraz dylematy tożsamościowe pokolenia 30-latków.

Rozdział drugi to opis stylów życia, przybliżenie i porównanie dwóch epok. Krótki opis zachowań konsumentów przed 1989 roku, a obecnych. Próba pokazania znaczących różnic.

Rozdział trzeci to metodologia badań własnych: problemy i hipotezy badawcze, metoda i technika badawcza, próba badawcza, teren i organizacja badań oraz społeczna i demograficzna charakterystyka badanej populacji.

Rozdział czwarty to zmiana w stylu życia dzisiejszych 30-latków wywołana przez pojawienie się hipermarketów na przykładzie Silesia CC.: krótka charakterystyka kompleksu Silesia CC, wyniki badań, podsumowanie.

Całość opracowania powstała w oparciu o literaturę fachową, artykuły prasowe, akty prawne oraz badania własne i źródła ze stron WWW.

Zdolność kredytowa przedsiębiorstw np. banku PEKAO S.A.

STRESZCZENIE 2
WSTĘP 5

ROZDZIAŁ I. SYSTEM BANKOWY W POLSCE 7
1.1. HISTORIA I ROZWÓJ BANKOWOŚCI W POLSCE 7
1.2. CHARAKTERYSTYKA KREDYTU BANKOWEGO 16
1.3. RODZAJE KREDYTÓW STOSOWANE W OBROCIE BANKOWYM 20
1.3.1. Kredyt inwestycyjny 21
1.3.2. Kredyt obrotowy w rachunku bieżącym 22
1.3.3. Leasing 24
1.3.4. Kredyt wekslowy 26

ROZDZIAŁ II. METODY ANALIZY BANKOWEJ 30
2.1. OGÓLNE INFORMACJE NA TEMAT ANALIZY FINANSOWEJ 30
2.2. WSTĘPNA ANALIZA BANKOWA 40
2.3. METODY OCENY ZDOLNOŚCI KREDYTOWEJ 43
2.3.1. Metoda analizy dyskryminacji 43
2.3.2. Metoda wskaźnikowa 48
2.3.3. Metoda punktowa 51
2.4. OCENY RYZYKA 52

ROZDZIAŁ III. ZDOLNOŚĆ KREDYTOWA PRZEDSIĘBIORSTW I METODY JEJ OCENY NA PRZYKŁADZIE BANKU PEKAO S.A. 57
3.1. POJĘCIE ZDOLNOŚCI KREDYTOWEJ 57
3.2. ZAKRESY BADAŃ ZDOLNOŚCI KREDYTOWEJ NA PRZYKŁADZIE BANKU PEKAO S.A. Z ZASTOSOWANIEM SYSTEMU APS 60
3.2.1. Osoby prowadzące pełną rachunkowość 60
3.2.2. Osoby prowadzące uproszczoną rachunkowość 64
3.3. ANALIZA RYZYK ZWIĄZANYCH ZE ZDOLNOŚCIĄ KREDYTOWĄ W BANKU PEKAO S.A. 68
3.4. ZABEZPIECZENIA KREDYTÓW W BANKU PEKAO S.A. 73
3.5. KREDYT JAKO FINANSOWANIE PRZEDSIĘBIORSTW W BANKU PEKAO S.A. 74

PODSUMOWANIE 77
BIBLIOGRAFIA 79
WYKAZ RYSUNKÓW 82
WYKAZ SCHEMATÓW 83

Streszczenie

Podstawowym warunkiem udzielenia kredytu wynikającym z polskiego Prawa bankowego jest posiadanie przez kredytobiorcę zdolności kredytowej, rozumianej jako zdolność do spłaty zaciągniętego kredytu wraz z odsetkami w umownych terminach. Ocena zdolności kredytowej dotyczy nie tylko bieżącej sytuacji majątkowej kredytobiorcy, ale także jego przyszłej działalności gospodarczej i jej wyników, obejmuje więc także perspektywiczną zdolność kredytową. Oceny zdolności kredytowej dokonuje bank samodzielnie i nie może być ona przedmiotem negocjacji kredytobiorcy z bankiem.

Dalsza część procedury przyznawania kredytu przedstawia się następująco. Złożony przez przedsiębiorstwo wniosek kredytowy jest szczegółowo analizowany przez pracownika wydziału kredytowego banku. W pierwszej kolejności weryfikowana jest sama dokumentacja: sprawdzenie podpisów, dat, obliczeń. Następnie inspektor kredytowy przeprowadza tzw. inspekcję kredytową, czyli wizytuje przedsiębiorstwo. Dzięki niej może zweryfikować część danych ze złożonej dokumentacji kredytowej klienta, ocenić jakość proponowanych zabezpieczeń oraz wyrobić sobie wstępną opinię o ryzyku kredytowym banku.

W drugim etapie inspektor kredytowy na podstawie przedkładanej przez klienta sprawozdawczości finansowej i szczegółowych obliczeń dokonywanych za pomocą wybranych wskaźników (analiza wskaźnikowa) ocenia, na ile jego sytuacja gwarantuje spłatę zobowiązań. Najczęściej spotykana ocena wiarygodności kredytowej polega na ustaleniu i ocenie tradycyjnych wskaźników mierzalnych (płynności, rentowności) i niemierzalnych (możliwości zbytu, perspektyw rozwojowych). W analizie bilansu i rachunku wyników przedsiębiorstwa najczęściej wykorzystywane są następujące wskaźniki: rentowności, płynności finansowej, sprawności działania, zadłużenia i stopnia pokrycia oraz struktury majątku i kapitału. Wykorzystanie analizy wskaźnikowej do oceny wiarygodności kredytowej podmiotu gospodarczego umożliwia porównanie jego kondycji finansowej, identyfikację potencjalnych zagrożeń w poszczególnych sferach działalności, jak również może zidentyfikować aktualne tendencje panujące w przedsiębiorstwie. Stosując to narzędzie, należy pamiętać, że te same wskaźniki będą inaczej kształtować się w poszczególnych branżach, dlatego często do analizy wskaźnikowej wprowadza się różne parametry określające stan pożądany danego wskaźnika.

Analiza wskaźnikowa stanowi podstawę do przeprowadzenia metody credit-rating zaliczanej do tzw. metod analizy punktowej sytuacji klienta. Polega ona na tym, że bank, biorąc pod uwagę wskaźniki finansowe (analiza ilościowa) oraz czynniki jakościowe odnoszące się np. do kwalifikacji kadry zarządzającej, dostawców i odbiorców, branży, w której działa firma (analiza jakościowa), przyznaje określonym cechom kredytobiorcy pewną liczbę punktów. Punkty te następnie przekształca się w kod literowy, który jest podstawą klasyfikacji do odpowiedniej grupy ryzyka. Określenie liczby punktów przypisywanej poszczególnym wskaźnikom odbywa się w zasadzie w sposób arbitralny i jest odzwierciedleniem indywidualnych preferencji banku udzielającego kredytu dla danego wskaźnika. W stosunku do analizy opisowej metoda punktowa pozwala na większe zautomatyzowanie i zobiektywizowanie oceny przedsiębiorstwa.

Do oceny zdolności kredytowej przedsiębiorstwa mogą być stosowane także metody statystyczno-matematyczne. Dużą przydatnością cechuje się wielowymiarowa analiza dyskryminacyjna. Metoda ta pozwala m.in. na zaklasyfikowanie przedsiębiorstwa do grupy ryzyka, szczególnie jeśli jest to wstępna klasyfikacja, później zostaje ona uzupełniona dalszą analizą oraz umożliwia wczesne wykrycie symptomów zagrożenia niewypłacalnością.

W porównaniu do oceny wniosku o kredyt na cele bieżące znacznie bardziej złożonym procesem jest ocena przedsięwzięć inwestycyjnych. Wnioski kredytowe na przedsięwzięcia inwestycyjne na ogół oceniane są dwuetapowo. Najpierw przeprowadza się analizę celowości i realności projektu, mającą na celu ocenę szans jego wykonania według zaproponowanych rozwiązań techniczno-organizacyjnych i zakładanych elementów eksploatacyjnych, oraz ocenę stopnia pewności funkcjonowania w przyszłości. W drugiej kolejności dokonuje się oceny ekonomiczno-finansowej na podstawie analizy projektu.

Zastosowanie marketingu politycznego przez wybrane polskie partie polityczne

STRESZCZENIE 3
WSTĘP 4

ROZDZIAŁ I. MARKETING POLITYCZNY – PODSTAWOWE POJĘCIA 5
1.1. Geneza powstania marketingu politycznego 5
1.2. Definicje marketingu politycznego 8
1.3. Potrzeba i przyczyny powstania oraz rozwoju marketingu politycznego 9
1.3.1. Technika komunikowania 9
1.3.2. Technika badania opinii publicznej 13
1.3.3. Zmiany zachodzące w systemie politycznym 13
1.2. Elementy składowe – cechy marketingu politycznego 15
1.2.1. Kampania wyborcza i jej charakter 15
1.2.2. Zachowania wyborcze 17
1.2.3. Produkt polityczny 19
1.2.4. Polityka a marketing 21
1.2.5. Marketing polityczny jako element komunikacji perswazyjnej 23
1.3. Marketing Mix marketingu politycznego 24
1.4. Marketing polityczny a marketing ekonomiczny – analiza porównawcza 25

ROZDZIAŁ II. PREZENTACJA PARTII PRAWO I SPRAWIEDLIWOŚĆ I PLATFORMA OBYWATELSKA i SOJUSZ LEWICY DEMOKRATYCZNEJ 27
2.1. Geneza ordynacji wyborczej w Polsce 27
2.2. Charakterystyka Partii PIS – „Zasady zobowiązują” 35
2.2.1. Historia partii 37
2.2.2. Struktura i członkowstwo w partii 38
2.3. Charakterystyka Partii PO – „By żyło się lepiej. Wszystkim.” 40
2.3.1. Historia partii 40
2.3.2. Struktura i członkowstwo w partii 43
2.4. Charakterystyka Partii SLD – LiD – „Razem jesteśmy silni” 44
2.4.1. Historia partii 44
2.4.2. Struktura i członkowstwo 45

ROZDZIAŁ III. PRZYKŁADY ZASTOSOWANIA MARKETINGU POLITYCZNEGO PRZEZ PIS I PO w kontekście działań marketingowych partii lewicowych – od wyborów prezydenckich do parlamentarnych (lata 2005 2007) 48
3.1. Polityk jako produkt a produkty partii lewicowych 48
3.1.1. Premier Jarosław Kaczyński i jego polityczna strategia 48
3.1.2. Polityk jako produkt – przykład Donalda Tuska 50

ZAKOŃCZENIE 69
BIBLIOGRAFIA 73
SŁOWA KLUCZOWE 76
SPIS TABEL 77
SPIS RYSUNKÓW 78
SPIS FOTOGRAFII 79

STRESZCZENIE

W opracowaniu podjęto próbę ukazania istoty zastosowania marketingu politycznego przez wybrane polskie partie polityczne na przykładzie ostatnich wyborów prezydenckich i parlamentarnych. Taki też był zasadniczy cel opracowania.

Praca składa się z trzech rozdziałów:

Rozdział pierwszy to marketing polityczny – podstawowe pojęcia: geneza powstania marketingu politycznego, definicje marketingu politycznego, potrzeba i przyczyny powstania oraz rozwoju marketingu politycznego, elementy składowe – cechy marketingu politycznego, marketing mix marketingu politycznego, marketing polityczny a marketing ekonomiczny – analiza porównawcza.

Rozdział drugi to geneza ordynacji wyborczej oraz prezentacja partii Prawo i Sprawiedliwość oraz Platformy Obywatelskiej i Sojusz Lewicy Demokratycznej oraz Lewica i Demokraci.

W rozdziale trzecim zaprezentowano przykłady zastosowania marketingu politycznego w w/w partiach.

Całość opracowania powstała w oparciu o literaturę fachową, artykuły prasowe, akty prawne, materiały wewnętrzne PiS oraz PO oraz źródła ze stron WWW i analizy własne.

Praca ma charakter analityczny. Metodą badawczą wykorzystaną w pracy była analiza dokumentów i dostępnej literatury fachowej. Szczegółowe zagadnienia badawcze poddane analizie to: Premier Jarosław Kaczyński i jego polityczna Strategia; Polityk jako produkt – przykład Donalda Tuska; „Produkty” partii lewicowej.

WSTĘP

Wciągu ostatnich kilkunastu lat, jakie upłynęły od upadku w 1989 r. systemu komunistycznego i rozpoczęcia instalowania ładu demokratycznego, a następnie jego postępującej stabilizacji obserwujemy w Polsce socjologicznie nowy proces: rośnie liczba obywateli, którzy odmawiają udziału w głosowaniu w wyborach prezydenckich, parlamentarnych i samorządowych. Równolegle rośnie poziom wykształcenia obywateli, przybywa doświadczeń związanych ze stosowaniem procedur demokratycznych, kampanie wyborcze stają coraz bardziej profesjonalne, natomiast tendencja do coraz niższego uczestnictwa politycznego wykazuje tendencją wzrostową! I co to wszystko znaczy?

Czy da się zatrzymać w najbliższych latach proces zmniejszania się liczebnego udziału dorosłych obywateli w wyborach politycznych w naszym kraju? Jakie działania należałoby podjąć w tym kierunku? Jak media mogą pomóc, a gdzie mogą zaszkodzić w procesie postępującej mediatyzacji sfery polityki. Znany politolog wrocławski Andrzej Antoszewski przestrzega, „że Polska w przyspieszonym tempie, znacznie szybszym niż Europa Zachodnia doświadcza tego, co nazywamy mediatyzacją polityki. Czyli tego, że przemawiają do nas przede wszystkim obraz i słowo z telewizora. Kto efektywniej przemówi, kto głośniej krzyknie, kto wygłosi zgrabniejszą albo bardziej radykalną ocenę, ten może się spodobać. Jest oczywistą sprawą, że ludzie nie studiują programów partii. Stopień partycypacji politycznej wykazuje niepokojącą tendencję spadkową i jak to wygląda w świetle doświadczeń wyborczych przedstawiono w niniejszej pracy.

Zasady ewidencji i rozliczania kosztów na przykładzie wybranej jednostki gospodarczej

Wstęp 3

Rozdział I. Ogólne zasady ewidencji i rozliczania kosztów 5
1.1. Pojęcie i klasyfikacja kosztów 5
1.2. Zasady ewidencji kosztów 12
1.2.1. Ogólne zasady ewidencji kosztów 12
1.2.2. Pełna ewidencja kosztów 13
1.2.3. Uproszczona ewidencja kosztów 15
1.3. Zasady rozliczania kosztów 16
1.3.1. Ogólne zasady rozliczania międzyokresowego kosztów 16
1.3.2. Rozliczenia międzyokresowe czynne 18
1.3.3. Rozliczenia międzyokresowe bierne 20

Rozdział II. Charakterystyka przedsiębiorstwa Zelmer S.A. 25
2.1. Historia przedsiębiorstwa 25
2.2. Ogólna prezentacja przedsiębiorstwa 28
2.2. Przedmiot działalności 30
2.3. Pozycja na rynku 31
2.4. Strategia Zelmer S.A. 37

Rozdział III. Analiza zasad ewidencji i rozliczania kosztów na przykładzie przedsiębiorstwa Zelmer S.A. 39
3.1. Ogólne zasady organizacji rachunku kosztów w przedsiębiorstwach handlowych 39
3.2. Zasady ewidencji kosztów w przedsiębiorstwie Zelmer S.A. 43
3.3. Zasady rozliczania kosztów w przedsiębiorstwie Zelmer S.A. 51

Zakończenie 59
Bibliografia 61
Spis rysunków 63
Spis schematów 64
Spis tabel 65
Spis zdjęć 66

Wstęp

Prowadzenie działalności gospodarczej w jednostce powoduje nie tylko ilościowe
i wartościowe zmiany w jej zasobach i źródłach finansowania, ale również ich zużywanie się. Zużywanie się środków gospodarczych, siły roboczej wyrażone w pieniądzu i związane
z normalną działalnością jednostki określane jest mianem kosztów.

Koszty to wyrażone w pieniądzu niezbędne i celowe gospodarczo lub uzasadnione przepisami prawa zużycie składników majątku, usług obcych, wynagrodzenia za czas pracy związane z prowadzeniem normalnej działalności gospodarczej w określonym czasie.

Warto podkreślić, że koszty, jakie ponosi przedsiębiorstwo w toku swojej działalności, składają się z wielu elementów różniących się między sobą treścią ekonomiczną, miejscem powstania, celem poniesienia, sposobem odniesienia do określonych produktów pracy, zakresem wpływu podmiotu gospodarczego na ich wysokość. W związku z tym koszty przedsiębiorstwa dla potrzeb kontroli, analizy i sterowania procesami gospodarczymi oraz obliczania kosztu jednostkowego grupuje się w różnych przekrojach ewidencyjnych umożliwiających realizację różnorodnych zadań.

Należy też pamiętać, że właściwe zaliczenie ponoszonych kosztów do poszczególnych okresów sprawozdawczych jest konieczne, w związku z tym każde przedsiębiorstwo powinno dokonać rozgraniczenia poniesionych kosztów w czasie na właściwe okresy sprawozdawcze.

W związku z powyższymi stwierdzeniami, celem niniejszej pracy była analiza zasad ewidencji i rozliczania kosztów.

Praca składa się z trzech rozdziałów. Rozdział pierwszy stanowi część teoretyczną, natomiast dwa ostatnie rozdziały to empiryczna część niniejszej pracy.

W rozdziale pierwszym przedstawiono ogólne zasady ewidencji i rozliczania kosztów. Rozważania rozpoczęto od zdefiniowania pojęcia kosztów oraz od ukazania klasyfikacji kosztów. Następnie przedstawiono zasady ewidencji kosztów, z uwzględnieniem pełnej oraz uproszczonej ewidencji. W rozdziale tym ukazano także zasady rozliczania kosztów,
z uwzględnieniem rozliczenia międzyokresowego czynnego oraz rozliczenia międzyokresowego biernego.

W rozdziale drugim dokonano ogólnej charakterystyki badanego przedsiębiorstwa Zelmer S.A. Na wstępie przedstawiono historię spółki oraz dokonano jej ogólnej prezentacji. Następnie omówiono przedmiot działalności badanego podmiotu, oraz pozycję na rynku. Na koniec ogólnej charakterystyki przedsiębiorstwa Zelmer S.A. omówiono jego strategię na przyszłość.

W rozdziale trzecim przeprowadzono analizę zasad ewidencji i rozliczania kosztów
w przedsiębiorstwie Zelmer S.A. Rozważania rozpoczęto od omówienia ogólnych zasad organizacji rachunku kosztów w przedsiębiorstwach handlowych. Następnie przeprowadzono analizę zasad ewidencji kosztów badanej jednostki gospodarczej. Po przeprowadzeniu analizy zasad ewidencji, przystąpiono do analizy zasad rozliczania kosztów przedsiębiorstwa Zelmer S.A.

Praca została napisana w oparciu o dostępną literaturę fachową, raporty i artykuły zamieszczone w prasie i w internecie oraz w oparciu o aktualne akty normatywne i prawne. Ponadto w pracy wykorzystano materiały wewnętrzne przedsiębiorstwa Zelmer S.A.

Zasada ochrony dobra dziecka

WSTĘP 3

ROZDZIAŁ I. Prawa dziecka w ramach ochrony praw człowieka we współczesnych stosunkach międzynarodowych 5
1. Historyczne źródła systemu ochrony praw człowieka 5
2. Instytucje ochrony praw człowieka 9
2.1. Prawo międzynarodowe 9
2.2. Procedury ochrony praw człowieka 15
3. Znaczenie organizacji międzynarodowych w ochronie praw człowieka 16
3.1. Prawa dziecka w uniwersalnym systemie ONZ 16
3.2. Prawa dziecka w systemach regionalnych 21
3.3. Prawa dziecka w systemach wyspecjalizowanych 27
3.4. Unormowania prawa międzynarodowego, a prawo polskie 28

ROZDZIAŁ II. Ochrona praw dziecka w regulacjach prawa polskiego 31
1. Prawa i dobro dziecka w prawie cywilnym, rodzinnym i opiekuńczym 33
1.1. Pochodzenie dziecka 33
1.2. Dobro dziecka jako przesłanka negatywna rozwodu 34
1.3. Władza rodzicielska 37
1.4. Instytucja przysposobienia 40
1.5. Równouprawnienie dzieci pozamałżeńskich 43
2. Prawa dziecka w prawie pracy 45
3. Prawa dziecka w innych gałęziach prawa 47
3.1. Prawa dziecka w prawie karnym 47
3.2. Sytuacja dziecka w prawie ubezpieczeń społecznych i „innych” formach opieki/ochrony 50
3.3. Ochrona praw i dobra dzieci w mediach 58

ROZDZIAŁ III. Prawa dziecka i ochrona jego dobra przez instytucje polskie 59
1. Prawa dziecka, a Rzecznik Praw Dziecka 59
2. Prawa dziecka, a Rzecznik Praw Obywatelskich 67
3. Prawa dziecka, a działalność innych organizacji pozarządowych 71

ROZDZIAŁ IV. Prawa dziecka a dobro dziecka – podsumowanie 81
1. Prawo do życia 81
1.1. Dobro dziecka nienarodzonego (gwarancje dziedziczenia – nastiturus) 81
2. Prawo do dzieciństwa 84
3. Prawo do wychowania 90
3.1. Rola rodziny w wychowaniu dziecka 90
3.2. Opieka zastępcza 96
3.3. Znaczenie edukacji a wychowanie dziecka 99
4. Przegląd wybranych orzeczeń Sądu Najwyższego dotyczących dobra dziecka 100

ZAKOŃCZENIE 109
BIBLIOGRAFIA 111
SPIS RYSUNKÓW 115

WSTĘP

Debata na temat praw dzieci należy do jednych z ważniejszych we współczesnym świecie. Należy jednak pamiętać, że jej początki leżą w pierwszych inicjatywach działalności filantropijno-charytatywnej, podejmowanych na rzecz opieki nad dzieckiem. Stopniowo o prawa dziecka zaczęło się dopominać wielu prawników, lekarzy, pedagogów i publicystów. Ten postępujący proces łączył się ze zmianą podejścia do dzieci, które przestały być własnością dorosłych, czyli przestały być przedmiotem, a stały się podmiotem prawa. Zmiana układów w rodzinie przyniosła likwidację nieograniczonej władzy ojca nad dziećmi. Pojawiło się pojęcie władzy rodzicielskiej, w którym jest mowa o prawach i obowiązkach. Zakres władzy rodzicielskiej regulowany jest pojęciem „dobra dziecka”. Zmiana stosunku do dziecka przynosi uznanie faktu, że dzieciom są przynależne pewne prawa, tak z uwagi na ich dobro, jak i na interes społeczny. Z tego punktu widzenia stopniowo powiększa się katalog praw przysługujących dzieciom – od istniejącego na początku prawa do dziedziczenia (chociaż nie w pełni dla wszystkich dzieci) do zrównania w prawach wszystkich dzieci małżeńskich i pozamałżeńskich, bez względu na rasę, wyznanie, pochodzenie i stan majątkowy.

Ewolucja praw dziecka powoduje rozwinięcie opieki i pomocy dla dzieci kalekich, upośledzonych, chorych, ochronę przed wyzyskiem i znieważaniem, ochronę w ramach prawa karnego i penitencjarnego dla dzieci społecznie niedostosowanych, które weszły w kolizję z prawem. Różnorodność potrzeb wynikających z sytuacji życiowych czy sytuacji nadzwyczajnych przyczynia się do rozszerzania katalogu praw dziecka.

W niniejszej pracy podjęto próbę ukazania istoty zasady ochrony dobra dziecka. Taki też był zasadniczy cel opracowania.

Praca składa się z czterech rozdziałów:

Rozdział pierwszy to prawa dziecka w ramach ochrony praw człowieka we współczesnych stosunkach międzynarodowych: historyczne źródła regulacji ochrony praw człowieka, instytucje ochrony praw człowieka, znaczenie organizacji międzynarodowych w ochronie praw człowieka.

Rozdział drugi to ochrona praw dziecka w regulacjach prawa polskiego: prawa i dobro dziecka w prawie cywilnym, rodzinnym i opiekuńczym, prawa dziecka w prawie pracy oraz prawa dziecka w innych gałęziach prawa.

Rozdział trzeci to prawa dziecka i ochrona jego dobra przez instytucje polskie: prawa dziecka, a Rzecznik Praw Dziecka, prawa dziecka, a Rzecznik Praw Obywatelskich, prawa dziecka, a działalność innych organizacji pozarządowych.

Rozdział czwarty to prawa dziecka a dobro dziecka – podsumowanie: prawo do życia, Prawo do dzieciństwa, prawo do wychowania, przegląd wybranych orzeczeń Sądu Najwyższego dotyczących dobra dziecka.

Całość opracowania powstała w oparciu o literaturę fachową, artykuły prasowe, akty prawne oraz źródła ze stron WWW.

Restrukturyzacja zatrudnienia w warunkach łączenia się przedsiębiorstw

Wstęp 2

Rozdział I. Proces kierowania i zarządzania w teorii organizacji 4
1.1. Istota organizacji 4
1.2. Działania kierownicze 11
1.2.1.Zarządzanie 11
1.2.2. Kierowanie 12
1.2.3. Przywództwo 16
1.3. Funkcje kierownicze i koncepcje ich realizacji 19
1.3.1. Role, zadania, obowiązki (menedżera) kierownika 19
1.3.2. Koncepcje kierowania 23
1.4. Restrukturyzacja zatrudnienia 24
1.4.1. Outplacement 24
1.4.2. Rekonwersja zawodowa 25
1.4.3. Zatrudnienie alternatywne 26

Rozdział II. Klasyfikowanie i charakterystyka stylów kierowania oraz zarządzania 28
2.1. Uwarunkowania procesu kierowania i zarządzania 28
2.1.1. Determinanty zarządzania 28
2.1.2. Czynniki kształtujące kierowanie 31
2.2. Typologia i opis stylów zarządzania 35
2.3. Osobowościowe style kierowania 41
2.4. Sytuacyjne style kierowania 46

Rozdział III. Restrukturyzacja zatrudnienia w warunkach łączenia się przedsiębiorstw: ESI Polska Sp. z o.o. – Zakład Dar Natury 51
3.1. Historia firmy 51
3.2. Ogólna charakterystyka firmy 52
3.3. Otoczenie firmy i perspektyw jej rozwoju 59
3.3.1. Czynniki demograficzne i kulturowe 59
3.3.2. Czynniki ekonomiczne i technologiczne 59
3.3.3. Otoczenie prawne 60
3.3.4. Czynniki konkurencyjne 60
3.4. Przyczyny procesu restrukturyzacji firmy 61
3.5. Przygotowania do procesu restrukturyzacji firmy 62
3.6. Przebieg procesu restrukturyzacji firmy 66
3.7. Wyniki procesu restrukturyzacji firmy 68

Zakończenie 71
Bibliografia 73
Spis tabel 75

Wstęp

Zarządzanie zasobami ludzkimi to strategiczne i spójne podejście do zarządzania najbardziej wartościowymi aktywami organizacji – pracującymi w niej ludźmi, którzy indywidualnie i zbiorowo przyczyniają się do realizacji jej celów. Zarządzanie zasobami ludzkimi to metoda zarządzania zatrudnieniem, zmierzająca do uzyskania przewagi konkurencyjnej poprzez strategiczne rozmieszczenie wysoce zaangażowanych i wykwalifikowanych pra­cowników, przy użyciu wielu technik kulturowych, strukturalnych i personalnych. ZZL można uważać za zestaw wzajemnie powiązanych działań mających uzasadnie­nie ideologiczne i filozoficzne. Obejmuje ono zatrudnienie, rozwój i na­gradzanie ludzi w organizacjach oraz kształtowanie właściwych stosunków między kadrą kierowniczą a pracownikami. Problemami tymi zajmują się wszyscy menedżerowie liniowi i liderzy zespołów, ale specjaliści od zarządzania zasobami ludzkimi mają tu do spełnienia istotną rolę.

Celem pracy jest zaprezentowanie zagadnienia zarządzania zasobami ludzkimi w przedsiębiorstwie – restrukturyzacja zatrudnienia w warunkach łączenia się przedsiębiorstw: ESI Polska Sp. z o.o. – Zakład Dar Natury.

Praca składa się z trzech rozdziałów.

W pierwszym rozdziale opisany jest proces kierowania i zarządzania w teorii organizacji, a więc: istota organizacji, działania kierownicze, zarządzanie, kierowanie, przywództwo, funkcje kierownicze i koncepcje ich realizacji, role, zadania, obowiązki (menedżera) kierownika, koncepcje kierowania, restrukturyzacja zatrudnienia, outplacement, rekonwersja zawodowa oraz zatrudnienie alternatywne.

W drugim rozdziale przedstawione jest klasyfikowanie i charakterystyka stylów kierowania oraz zarządzania, a więc: uwarunkowania procesu kierowania i zarządzania, determinanty zarządzania, czynniki kształtujące kierowanie, typologia i opis stylów zarządzania, osobowościowe style kierowania oraz sytuacyjne style kierowania.

W trzecim rozdziale zaprezentowana jest restrukturyzacja zatrudnienia w warunkach łączenia się przedsiębiorstw: ESI Polska Sp. z o.o. – Zakład Dar Natury, a więc: historia firmy, ogólna charakterystyka firmy, otoczenie firmy i perspektyw jej rozwoju, czynniki demograficzne i kulturowe, czynniki ekonomiczne i technologiczne, otoczenie prawne, czynniki konkurencyjne, przyczyny procesu restrukturyzacji firmy, przygotowania do procesu restrukturyzacji firmy, przebieg procesu restrukturyzacji firmy oraz wyniki procesu restrukturyzacji firmy.

Praca powstała w oparciu o literaturę przedmiotu oraz informacje uzyskane w analizowanej firmie.

Każdy podmiot gospodarczy działając na rynku, w otoczeniu często bardzo burzliwym, zmiennym, trudno przewidywalnym, musi starać się go jak najlepiej rozpoznać, musi dostosować się do warunków, które go charakteryzują i tendencji, które wyznaczają jego przyszłość. Trudno we współczesnych czasach wyobrazić sobie podmiot gospodarczy, który nie brałby pod uwagę, w wytoczo­nej przez siebie strategii, warunków w bliższym i dalszym otoczeniu. Gospodar­ka światowa rozwija się bardzo dynamicznie, cywilizacja techniki i nowoczesne systemy zarządzania są w niej coraz bardziej widoczne. Sprzyjają temu bardzo wyraźnie procesy globalizacji gospodarki światowej, która jest wyzwaniem dla działających w jej strukturach podmiotów gospodarczych, jest motorem ich po­stępu. Nasilająca się konkurencja zmusza podmioty gospodarcze do aktywno­ści, do zachowań przedsiębiorczych, innowacyjnych. W zależności od sytuacji ekonomiczno-technologiczno-organizacyjnej podmiotu gospodarczego, skala i zakres dokonujących się przekształceń są mniej lub bardziej głębokie, radykal­ne. Proces przekształceń dotyczy przebudowy wewnętrznej struktury przedsię­biorstwa, relacji między elementami składowymi przedsiębiorstwa, w ich ścisłym powiązaniu z warunkami otoczenia. Procesy te można określić jako re­strukturyzację. Termin „restrukturyzacja” na ogół kojarzy się z wewnętrz­nym „porządkowaniem” przedsiębiorstwa, którego celem jest poprawa efekty­wności gospodarowania oraz dążenie do wypracowania pożądanej pozycji konkurencyjnej na rynku. Ostatecznie działania te, wymagające dużego zaan­gażowania organizacyjnego i finansowego, prowadzą do podniesienia wartości przedsiębiorstwa, uporządkowania stanu finansów, stosunków własnościo­wych, zmian organizacyjnych, technicznych, majątkowych i w sferze zarządza­nia. Przedsiębiorstwo dzięki tym zmianom staje się nowoczesne, twórczo rea­guje na sygnały rynkowe.

Konieczność restrukturyzacji przedsiębiorstw jest wynikiem nacisku otoczenia zarówno krajowego, jak i międzynarodowego. Otoczenie to niejako wymusza potrzebę zmian jakościowych. Dotyczy to oczy­wiście tylko tych przedsiębiorstw, które zamierzają istnieć na rynku i to nie tylko w sposób bierny, lecz aktywnie uczestniczyć w jego przemianach, przejmując to co najlepsze i najbardziej efektywne z punktu widzenia własnych interesów. Przedsiębiorstwo, które nie chce, nie potrafi lub z jakichś powodów nie może dostosować się do rynku, ska­zane jest na niepowodzenie. Równie oczywiste jest stwierdzenie, że niemożliwe jest przetrwanie przedsiębiorstwa, jeśli nie potrafi ono zachowywać się elastycznie na rynku, szybko reagować na zmiany.

Zarządzanie w jednostce komunalnej

1. WSTĘP 3

2. ZARZĄDZANIE I RYS HISTORYCZNY KOMUNIKACJI ZBIOROWEJ W MIASTACH NA ZIEMIACH POLSKICH 6

3. ZARZĄDZANIE W JEDNOSTCE KOMUNALNEJ 12
3.1. Pojęcie i cel zarządzania 12
3.2. Funkcje zarządzania 19
3.3. Strategia i rozwój jednostki 20

4. CHARAKTERYSTYKA JEDNOSTKI KOMUNALNEJ NA PODSTAWIE M.Z.K.P. W TARNOWSKICH GÓRACH 23
4.1. Cel działalności jednostki 23
4.2. Uwarunkowania formalno – prawne 24
4.3. Struktura organizacyjna jednostki komunalnej 31
4.4. Założenia, plany a rozwój 35

5. INTEGRACJA TRANSPORTU ZBIOROWEGO 36
5.1. Zakres integracji 37
5.2. Przedmiot integracji miejskiego i regionalnego transportu zbiorowego 40
5.3. Identyfikacja barier integracji 43
5.3.1. Bariera formalno-prawna 43
5.3.2. Bariera ekonomiczno-finansowa 45
5.3.3. Bariera techniczno-eksploatacyjna 45
5.3.4. Bariera społeczno-polityczna 47
5.4. Dotowanie transportu miejskiego i regionalnego 49

6. OBSŁUGA KOMUNIKACJI MIEJSKIEJ PRZEZ MIĘDZYGMINNY ZWIĄZEK KOMUNIKACJI PASAŻERSKIEJ W TARNOWSKICH GÓRACH 60
6.1. Praca zlecona i wykonana przez MZKP 61
6.2. Kontrole przeprowadzone przez MZKP 68
6.3. Windykacja opłat dodatkowych 70

ZAKOŃCZENIE 71
SPIS TABEL 75
BIBLIOGRAFIA 76

WSTĘP

Mobilność jest naturalną cechą człowieka a system transportowy służy zaspokajaniu potrzeby przemieszczania się. Złożoność tego zagadnienia nie powinna przesłaniać tego celu, szczególnie sprawa wyboru środków transportu nie powinna tworzyć wobec niego opozycji.

Administracja publiczna z mocy uzyskanych uprawnień ma znaczący wpływ na tworzenie potrzeb ruchowych poprzez planowanie przestrzenne i kreowanie polityki transportowej. Równocześnie ma obowiązek tworzenia rozwiązań służących ich zaspokajaniu poprzez zarządzanie systemem transportowym i jego rozwój przy określonych środkach finansowych. Zurbanizowany i uprzemysłowiony region rodzi wiele problemów związanych z jego prawidłowym funkcjonowaniem i zaspokajaniem potrzeb społeczności żyjącej w tym obszarze. Możliwości sprostowania zapotrzebowaniu społecznemu w znacznym stopniu zależą od funkcjonowania systemów infrastruktury technicznej. System transportu stanowi jeden z głównych elementów warunkujących działalność gospodarcza i standard życia społecznego.

Nowe potrzeby w tym zakresie wynikają nie tylko z chęci godnego życia czy aspiracji cywilizacyjnych. To także zmiana charakteru produkcji i zmian struktur gospodarczych powoduje zapotrzebowanie na inny, nowocześniejszy transport. Znacznie mniej towarów masowych a więcej drobnicy, rozszerzenie kooperacji, intensyfikacja handlu i usług wymagają dobrych dróg, właściwych połączeń kolejowych i lotniczych oraz sprawnej telekomunikacji. Jednym z warunków powodzenia w funkcjonowaniu oraz czynnikiem niezbędnym dla uzyskania wzrostu gospodarczego jest systematyczne i systemowe rozwiązywanie problemów transportowych i komunikacyjnych.

Przede wszystkim zaprzepaszcza się osiągnięty dorobek w postaci rozwiniętego transportu zbiorowego w miastach, przerzucając ciężar jego utrzymania na pasażera i władze lokalne. W Polsce kopiowane są błędy krajów wysoko rozwiniętych, które mając znaczne środki finansowe dążyły do dostosowania przepustowości systemu transportowego do rosnących potrzeb ruchu samochodowego. Doświadczenia tych krajów wskazują, że jest to niemożliwe.

Doceniając ważność problemów ekologicznych, energetycznych i ekonomicznych
w krajach tych obecnie prowadzi się politykę transportową, polegającą na dostosowaniu popytu do podaży, a transport zbiorowy jest traktowany jako jedyny skuteczny środek ratowania miast przed katastrofa ruchową. Do wielu miast wracają tramwaje i trolejbusy,
a nawet tworzy się nowe systemy takie jak metro.

Działania te nie znajdują dotychczas odpowiedników w Polsce. Wprawdzie w wielu dużych miastach, wobec rosnących trudności spowodowanych wzrostem ruchu, uznano za celowe sformułowanie polityki transportowej, brakuje jednak jednoznacznych decyzji władz samorządowych i państwowych w tym zakresie. Nie można dopuścić do poddawania się żywiołowości zachodzących procesów i do rezygnacji ze sterowania rozwojem oraz eksploatacji transportu indywidualnego i zbiorowego, do likwidacji bądź nieuzasadnionego ograniczenia transportu zbiorowego, do pogorszenia warunków podróży.

Dlatego podstawowym celem polityki transportowej nie tylko władz samorządowych, ale również władz państwowych powinno być stworzenie dla transportu zbiorowego takich warunków, które zapewniłyby mu w warunkach zmotoryzowanego społeczeństwa maksymalny udział w przewozach.

Z dotychczasowych doświadczeń wynika, że sprawne funkcjonowanie transportu zbiorowego wymaga przyjęcia zasady uporządkowania i koordynacji, którą powinny być objęte:

  • cały obszar zurbanizowany: miasto i jego strefy wpływów, miasta i ich strefy wpływów (aglomeracje i konurbacje),
  • wszystkie jednostki organizacyjne transportu zbiorowego na obszarach zurbanizowanych (komunalne, prywatne i państwowe),
  • wszystkie rodzaje transportu zbiorowego na obszarach zurbanizowanych (autobusy, tramwaje, trolejbusy, kolej i w przyszłości metro).

W tej pracy mam zamiar opisać realizację podstawowego celu, wzmocnienia roli
i rozszerzenia zakresu działania transportu zbiorowego (w tym również kolei) poprzez poprawę standardów usług przewozowych, tj. zwiększenie dostępności, obniżenie czasu
i poprawę warunków podróży, uwzględnienie wymogów niepełnosprawnych użytkowników, utrzymanie punktualności i regularności jego funkcjonowania. Sprawność i atrakcyjność transportu zbiorowego musi być taka, aby uczynić go konkurencyjnym w stosunku do transportu indywidualnego i powstrzymać proces przesiadania się do samochodu. Do niezbędnych działań usprawniających jego funkcjonowanie należy zaliczyć uprzywilejowanie środków przewozowych transportu zbiorowego w ruchu ulicznym. System sterowania ruchem powinien realizować priorytety dla transportu zbiorowego – pierwszeństwo na skrzyżowaniach z sygnalizacją świetlną, wydzielone pasy ruchu dla autobusów, trolejbusów
i torowiska dla tramwajów, przeznaczenie niektórych ulic wyłącznie dla ruchu środków przewozowych transportu zbiorowego.

Ograniczone środki finansowe na inwestycje i eksploatację transportu zbiorowego powodują, że w najbliższych latach należałoby skoncentrować wysiłki na jak najbardziej efektywnym wykorzystaniu istniejącej infrastruktury i urządzeń, na zahamowanie dekapitalizacji majątku, dokonywaniu zakupów pojazdów tylko przyjaznych dla środowiska
i zakończeniu ekonomicznie uzasadnionych, a rozpoczętych inwestycji.

Polityka finansowa transportu zbiorowego nie może być problemem wyłącznie przewoźników, jest ona problemem całego miasta i państwa.

Wymogi rynku i jak na razie trudna sytuacja budżetów gmin wymagają, aby możliwie największy udział w pokrywaniu kosztów eksploatacji stanowiły wpływy ze sprzedaży biletów, a uzupełniającym źródłem finansowania była rekompensata ulg przyznanych przepisami ustawowymi dla niektórych grup społecznych. Poziom opłat za usługi przewozowe musi być jednak dostosowany do możliwości płatniczych społeczeństwa
i konkurencyjny do kosztów użytkowania samochodów.

Rola transportu zbiorowego może wzrosnąć pod warunkiem zgodnego współdziałania władz państwowych, samorządowych, przewoźników oraz przy akceptacji użytkowników.

Celem pracy jest również pokazanie funkcjonowania Związków Komunalnych na podstawie MZKP w Tarnowskich Górach, jakie maja zadania, skąd biorą fundusze na organizowanie komunikacji i kto taką komunikacje wykonuje i w jakim zakresie.

Zarządzanie ryzykiem kredytowym na przykładzie banku PKO BP

Wstęp 2

Rozdział I. Ryzyko w działalności kredytowej banku 6
1. Działalność kredytowa banku 6
2. Istota ryzyka kredytowego 10
3. Przyczyny występowania ryzyka kredytowego 11
4. Rodzaje ryzyka kredytowego 20
5. Zarządzanie ryzykiem kredytowym 25

Rozdział II. Metody ograniczania ryzyka w działalności kredytowej banku 27
1. Ocena zdolności kredytowej 27
2. Prawne formy zabezpieczania spłaty kredytów bankowych 33
3. Limity koncentracji kredytów 39
4. Normy ostrożnościowe 46

Rozdział III. Analiza zarządzania ryzykiem kredytowym na przykładzie Banku PKO BP 49
1. Ogólna charakterystyka Banku PKO BP 49
2. Metody ograniczania ryzyka kredytowego w Banku PKO BP 64
3. Analiza portfela kredytowego 72
4. Ocena skuteczności zarządzania ryzykiem kredytowym w Banku PKO BP 80

Zakończenie 83
Bibliografia 85
Spis tabel 88
Spis rysunków 89

Wstęp

Nasze codzienne doświadczenie potwierdza, że osiąganie założonych celów zawsze jest niepewne. Ciągle towarzyszy nam obawa – u jednych silniejsza, u innych słabsza – że może się nie udać. Zakres tej niepewności jest różny w odmiennych obszarach aktywności. Inaczej to wygląda, jeśli budujemy dom, przestrzegając obowiązujących norm budowlanych, inaczej – jeśli poszukujemy atrakcyjnej pracy, oświadczamy się naszej wybrance, czy też przewidujemy pogodę. Podstawowa różnica pomiędzy tymi działaniami polega na różnych uwarunkowaniach rezultatu naszej aktywności. Chodzi o możliwości zdefiniowania charakteru zdarzenia i opisania go w mierzalny sposób. Istotna jest też znajomości zachowań w długim szeregu podobnych, wcześniejszych zdarzeń. Jeśli z podobnymi zdarzeniami mieliśmy do czynienia wiele razy, to doświadczenie podpowiada nam, jaki będzie dalszy ciąg. Dlatego w jednych obszarach jesteśmy w sianie, lub mamy takie poczucie, dość dokładnie przewidzieć rezultat naszych działań, a w innych możliwość taka jest bardzo ograniczona.

Przez większą część historii niepowodzenie swoich przedsięwzięć ludzie wyjaśniali przez zły los, przeznaczenie. Tłumaczyli się z niepowodzeń stwierdzeniem, że nieodgadniony jest bieg wydarzeń zarządzany przez bogów. To rodziło postawy podporządkowania się niepowodzeniom, przekonania o wyższych silach sprawczych decydujących o sukcesie ludzkich projektów. Postawy takie blokowały, i chyba nadal blokują, rozwój w wielu obszarach ludzkiej aktywności. Tylko buntownicy przeciwstawiali się fatum, podejmowali kolejne próby realizacji swoich zamierzeń, mimo doświadczanych niepowodzeń. Jednak oni nie domino wali i trudno było im osiągnąć sukces. Dopiero całkiem niedawno odkryto, że w każde działanie wpisane jest ryzyko niepowodzenia. Dotyczy to zarówno funkcjonowania maszyn, jak i ludzi. Zaczęło sic od analizy zdarzeń losowych wzbudzających wielkie emocje, takich jak gry hazardowe. Obserwacje wyników prostej gry polegającej na rzucaniu kostką doprowadziły do sformułowania odpowiedzi na pytanie o szanse uzyskania pomyślnego wyniku. Stąd matematycy w XVII wieku stworzyli reguły prawdopodobieństwa uzyskania określonego rezultatu wszelkich, powtarzalnych działań.

W ostatnich latach obserwujemy ogromny postęp w dziedzinie nauki i sztuki pomiaru ryzyka kredytowego i zarządzania tym ryzykiem. Główną silą napędową tego procesu było niezadowolenie z tradycyjnych metod pomiaru ryzyka kredytowego oraz z modelu narzuconego przez regulacje Banku Rozliczeń Międzynarodowych (BIS). Aktualne przepisy regulacyjne, opracowane w roku 1988 przez BIS w porozumieniu z bankami centralnymi najbardziej rozwiniętych krajów świata, a wprowadzone w życie w styczniu 1993 roku, przewidują między innymi, że praktycznie wszystkie pożyczki udzielane podmiotom z sektora prywatnego wymagają od banku utrzymywania kapitału równego ośmioprocentowej wartości tych pożyczek, przy czym w żaden sposób nie uwzględnia się: różnic wiarygodności kredytowej między poszczególnymi pożyczkobiorcami z sektora prywatnego ani możliwości zmniejszenia ryzyka kredytowego dzięki dywersyfikacji portfela pożyczek.

Nowe modele wewnętrzne – niektóre z nich są ogólnie dostępne, inne zaś stanowią własność zastrzeżoną – wykorzystują nowatorskie sposoby pomiaru ryzyka kredytowego pożyczki lub portfela pożyczek. Przedmiotem prowadzonej ostatnio w kręgach fachowców debaty jest zakres, w jakim modele wewnętrzne mogą zastąpić modele regulacyjne, oraz ustalenie obszarów pomiaru ryzyka kredytowego i zarządzania nim, w których możliwe jest przejście od modeli regulacyjnych do wewnętrznych. Debata ta, prowadzona na bardzo wysokim poziomie merytorycznym, była jednak niedostępna dla wielu zainteresowanych osób – praktyków, studentów, ekonomistów, pracowników instytucji regulacyjnych.

Przedstawienie pełnego opisu nowych modeli było w wielu wypadkach utrudnione ze względu na ich charakter na poły zastrzeżonej własności intelektualnej oraz dlatego, że jedynie częściowo były one przedstawiane na forum publicznym w referatach, artykułach i innych publikacjach. W wielu szczegółach modele te są więc raczej „półprzezroczyste” niż przejrzyste. Opisując różne modele, starałem się to zrobić jak najdokładniej. W wypadkach, w których nie wszystkie szczegóły modelowania były pewne czy jasne, posługuję się określeniem „typ” – na przykład „model typu KMV”. Wskazuje ono, po pierwsze, w jaki sposób rozumiem dane ogólne ujęcie oraz, po drugie, że analogiczne ujęcie zostało przyjęte w ogólnie dostępnej literaturze przez innych badaczy.

Literatura przedmiotu jest stosunkowo świeżej daty. Można przyjąć, że w chwili, kiedy piszę te słowa, znajduje się ona na podobnym etapie rozwoju co literatura na temat modelowania ryzyka rynkowego w roku 1994, gdy po raz pierwszy przedstawiono model RiskMetrics firmy J. P. Morgan.

Trzeba pamiętać, że kredyt jest rodzajem umowy, w której bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy kwotę środków pieniężnych na określony cel. Kredytobiorca zaś zobowiązuje się do korzystania z tej kwoty na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami oraz zapłaty prowizji od przyznanego kredytu. Ponieważ istnieje oczywista asymetria informacyjna między bankami a kredytobiorcami, bank udzielając kredytu ponosi ryzyko, gdyż w momencie podpisania umowy nie ma pewności, że należność zostanie w całości i terminowo spłacona. Ryzyko kredytowe jest ściśle związane z jakością kredytobiorców korzystających z usług banku.

Trudności z działalnością kredytową banku mają znaczący wpływ na jego kondycję. Zakłócenia w regulowaniu zobowiązań wobec banku powodują bowiem zmiany przewidywanych wpływów środków pieniężnych. W przypadku poważnych problemów, prowadzą one do konieczności restrukturyzacji przyszłych spłat kredytu, utworzenia rezerw celowych na kredyt (które wchodzą w ciężar kosztów), a w sytuacji krańcowej do spisania kredytów na straty. Wysoki poziom złych kredytów pogarsza również płynność banku, m.in. przez zmianę należności krótkookresowych na długookresowe i podważa w takiej sytuacji zaufanie podmiotów utrzymujących depozyty. W długim okresie istniejącego stanu podnosi koszt działalności poprzez konieczność zaoferowania wyższego oprocentowania depozytów. Konsekwencją tego jest nadwyrężenie reputacji banku, wycofywanie depozytów oraz podwyższenie kosztów, co może w skrajnym przypadku doprowadzić nawet do jego bankructwa. Wskazuje to zatem na wagę zarządzania ryzykiem kredytowym.

Z tego właśnie powodu zarządzanie ryzykiem kredytowym, a w szczególności jego ilościowa ocena, zaczynają odgrywać coraz większą rolę w złożonym procesie zarządzania bankiem. Stosowanie bardziej wydajnych, a przez to często bardziej zaawansowanych technicznie metod oceny ryzyka kredytowego, pozwala bankom wyprzedzić nieco konkurencję oraz prowadzić bardziej agresywną i przy tym bardziej bezpieczną politykę na rynku kredytowym.

Metody służące do usprawnienia procesu zarządzania ryzykiem kredytowym można podzielić na dwie klasy: związane z oceną ryzyka pojedynczej umowy kredytowej oraz z określaniem ryzyka całego portfela kredytowego.

Skuteczność zarządzania ryzykiem kredytowym zależy od prawidłowej jego identyfikacji, czyli charakterystyki w aspekcie przyczyn i faz występowania, rodzajów oraz instrumentów pomiaru i minimalizacji tego ryzyka.

Pierwszym etapem wspomnianego zarządzania jest identyfikacja i kwantyfikacja ryzyka. Główne przedsięwzięcia, które mogą być podejmowane w działalności kredytowej, polegają na sterowaniu ryzykiem w odniesieniu do pojedynczego kredytu i do łącznego zaangażowania kredytowego. Podstawowymi metodami ograniczania ryzyka w odniesieniu do pojedynczego kredytu są: badanie zdolności kredytowej przed udzieleniem kredytu, zabezpieczenie kredytu (w tym także ubezpieczenie kredytu), sprawdzanie zdolności kredytowej po udzieleniu kredytu.

W niniejszej pracy podjęto próbę ukazania istoty zarządzania ryzykiem kredytowym na przykładzie banku PKO BP. Taki też był zasadniczy cel opracowania.

Praca składa się z trzech rozdziałów:

Rozdział pierwszy to ryzyko w działalności kredytowej banku: działalność kredytowa banku, istota ryzyka kredytowego, przyczyny występowania ryzyka kredytowego, rodzaje ryzyka kredytowego oraz zarządzanie ryzykiem kredytowym.

Rozdział drugi to metody ograniczania ryzyka w działalności kredytowej banku: ocena zdolności kredytowej, prawne formy zabezpieczania spłaty kredytów bankowych, limity koncentracji kredytów a także normy ostrożnościowe.

Rozdział trzeci to analiza zarządzania ryzykiem kredytowym na przykładzie Banku PKO BP: ogólna charakterystyka Banku PKO BP, metody ograniczania ryzyka kredytowego w Banku PKO BP, analiza portfela kredytowego oraz ocena skuteczności zarządzania ryzykiem kredytowym w Banku PKO BP.

Całość opracowania powstała w oparciu o literaturę fachową, artykuły prasowe, akty prawne, źródła ze stron WWW oraz materiały wewnętrzne Banku PKO BP.