Analiza polityki pieniężnej Narodowego Banku Polskiego w latach 2003-2008

Wstęp 2

Rozdział I. System bankowy w Polsce 4
1. Przemiany bankowości w Polsce – geneza i rozwój 4
2. Ewolucja systemu bankowego w Polsce 9
2. System bankowy a sektor finansowy 13

Rozdział II. Wpływ polityki pieniężnej na sektor bankowy 25
1. Stabilizowanie gospodarki w latach dziewięćdziesiątych 25
2. Instrumenty polityki pieniężnej NBP 28
3. Możliwości oddziaływania polityki pieniężnej na gospodarkę i jej wpływ na sektor bankowy 35

Rozdział III. Polityka pieniężna Narodowego Banku Polskiego w latach 2003-2008 41
1. Przejrzystość działalności NBP w Polsce 41
2. Założenia NBP w zakresie polityki pieniężnej w latach 2003-2008 44

Zakończenie 52
Bibliografia 54

Wstęp

Przemiany na międzynarodowych rynkach finansowych, zachodzące z dużą intensywnością procesy globalizacji, konsolidacji, pojawienie się nowych produktów, jak również nowych rodzajów ryzyk postawiły nowe wymagania przed instytucja­mi nadzorczymi. Celem tych działań jest zapewnienie stabilności i prawidłowego funkcjonowania systemów finansowych. Stabilność systemu bankowego zależy od solidności poszczególnych elementów tego systemu, a w szczególności dużych instytucji. Pod wpływem zaostrzonej konkurencji na rynku banki podejmują po części podwyższone ryzyko, aby utrzymać swoją pozycję rynkową i sprostać ro­snącym w zakresie osiąganej rentowności wymaganiom inwestorów. W tym kontekście zwiększa się odpowiedzialność zarządów, które w sposób umiejętny po­winny zarządzać podejmowanym ryzykiem i ograniczać moral hazard. Oczywi­ście im większa instytucja, tym większe ryzyko, że jej kłopoty mogą spowodować reakcję łańcuchową i wystąpienie trudności u innych pośredników finansowych.

Oprócz umiejętnego zarządzania ryzykiem przez banki i odpowiednich reguł nad­zoru istotną rolę w zapewnieniu stabilności systemu finansowego odgrywa polity­ka makroekonomiczna prowadzona przez poszczególne kraje, w tym przede wszystkim niedopuszczanie do nadmiernego deficytu budżetowego, właściwe ustalanie poziomu kursu walutowego, a także elastyczne uregulowania prawne. Niewłaściwie prowadzona polityka makroekonomiczna może spowodować wystą­pienie zjawisk kryzysowych w danym kraju. Na skutek powiązań między poszcze­gólnymi gospodarkami kryzys ten może przenieść się do innych krajów i powstała w ten sposób reakcja łańcuchowa jest trudna do zahamowania. Stąd podkreśla się ważność stwierdzenia financial stability begins at Iwme, a więc finansowa stabil­ność zależy od każdego istotnego uczestnika rynku.

Począwszy od 1989 roku system bankowy podlegał ciągłej ewolucji. Głównym celem zmian było przystosowanie sektora bankowego do warunków gospodarki rynkowej. Dodatkowym bodźcem do reform była wola wstąpienia Polski do Unii Europejskiej. Polska już, w układzie stowarzyszeniowym zobowiązała się do harmonizacji swojego ustawodawstwa bankowego z prawem unijnym. Szczególnie istotna była problematyka nadzorczo-kontrolna, bowiem na początku lat dziewięćdziesiątych utworzono wiele nowych banków, z których cześć po krótkim okresie działania musiała wystąpić z wnioskiem o ogłoszenie upadłości. Nowe regulacje nadzorcze miały za zadanie zapewnienie stabilności sektora bankowego. Opracowanie procedur w zakresie nadzoru i kontroli nie daje jeszcze racjonalnego zapewnienia, że będą one efektywne.

Praca składa się z trzech rozdziałów, wstępu oraz zakończenia.

W rozdziale pierwszym przedstawiono system bankowy w Polsce. Analizie poddano przemiany jakie zaszły w bankowości polskiej i jej wpływ na sektor finansowy.

Wpływ polityki pieniężnej na sektor bankowy omówiony został w rozdziale drugim. Scharakteryzowano proces stabilizowania gospodarki krajowej w latach dziewięćdziesiątych w kontekście stosowanych instrumentów polityki pieniężnej. W kolejnej części rozdziału analizie poddano możliwości oddziaływania polityki pieniężnej na gospodarkę i jej wpływ na sektor bankowy.

Polityce pieniężnej Narodowego Banku Polskiego w latach 2003 – 2008 poświęcony został rozdział trzeci.

W pracy zastosowano takie metody badawcze jak indukcja, synteza, czy też abstrahowanie i włączanie cech. Zasadnicze jednak znaczenie odegrały metody systematyzowania wniosków: definiowanie, interpretowanie oraz wnioskowanie. Przy gromadzeniu wstępnych informacji na temat omawianej problematyki zastosowano takie techniki badawcze jak wywiad, badanie dokumentów i materiałów oraz analiza treści.

Podczas pisania pracy wykorzystano bogatą i wyczerpującą literaturę przedmiotu, w postaci zwartej oraz artykułów i monografii.