Wstęp 1
Rozdział 1. Znaczenie organizacyjnej wiedzy w funkcjonowaniu instytucji sportowych 3
Rozdział 2. Organizacja sportowa jako instytucja 14
2.1. Cele organizacji sportowych 16
2.2. Akty prawne regulujące funkcjonowanie instytucji sportowych 21
Rozdział 3. Budowa organizacji sportowych 24
3.1. Typy struktur 24
3.2. Funkcjonalność struktur 30
Rozdział 4 Funkcjonowanie instytucji sportowej 43
Rozdział 5. Władza i autorytet kierującego 50
Rozdział 6. Źródła i trudności w pracy organizacji sportowych i metody ich przezwyciężania 68
Zakończenie 73
Bibliografia 75
Wstęp
Przez dziesiątki lat w planach i programach kształcenia specjalistów wychowania fizycznego, sportu i rekreacji ruchowej uwagę skupiano głównie na zagadnieniach z zakresu teorii i metodyki szkolenia, zaniedbując problematykę organizacji i zarządzania w instytucjach sportowych.
W praktyce rozwijając kwestie organizacji i zarządzania w obszarach kultury fizycznej dotyczą one:
- instytucji państwowych, np. uczelni wychowania fizycznego, szkół mistrzostwa sportowego, centralnych ośrodków sportu, działających na obszarze całego kraju;
- samorządowych ośrodków sportu i innych (w formie zakładów budżetowych);
- stowarzyszeń o zasięgu ogólnopolskim, regionalnym lub lokalnym.
Obejmują one ponad 95% ogólnej liczby wszystkich instytucji sportowo-rekreacyjnych, szacowanych na ponad 5 tys. jednostek. Ponadto w Polsce występują:
- fundacje kultury fizycznej,
- spółki prawa cywilnego i handlowego (kluby pierwszej ligi piłki nożnej, kluby fitness, gabinety odnowy biologicznej).
Charakter instytucji sportowych jest wysoce zróżnicowany. Mamy tutaj do czynienia z jednostkami małymi (np. uczniowskimi klubami), ale także z bardzo dużymi (np. WKS Legia lub WKS Śląsk). Znaczna ich liczba to jednostki państwowe, ale większość stanowią stowarzyszenia. Część tych instytucji funkcjonuje na obszarze całego kraju, pozostałe tylko lokalnie. To wielkie zróżnicowanie narzuca różne sposoby organizacji i zarządzania. Uwzględnić należy ponadto, że w większości stowarzyszeń ludzie pracują społecznie. Są bardzo ofiarni, ale w znacznej liczbie przypadków nie przygotowani do działalności zarządczej. Również w jednostkach państwowych i samorządowych na stanowiskach kierowniczych spotkać można osoby zrutynizowane lub wręcz przypadkowe, często nie z własnej winy, ale w rezultacie przemian społeczno-gospodarczych, a także politycznych. Kadry te wymagają dokształcenia w zakresie wymagań gospodarki rynkowej, a w sporcie dostosowania się do standardów europejskich.
Wychodząc naprzeciw tym potrzebom AWF Poznań, następnie Resortowe Centrum Medyczno-Szkoleniowe KfiS oraz Polska Korporacja Menedżerów Sportu uruchomiły różne formy doskonalenia zawodowego na poziomie: mistrza zarządzania, menedżera sportu, menedżera imprez sportowych, agenta sportowego oraz menedżera dyscypliny sportu. Niektóre wyższe uczelnie uruchomiły specjalizacje zarządcze, a także studia podyplomowe.