Archiwum autora: pracedyplomowe

System motywowania pracowników w instytucji publicznej

WSTĘP 3

ROZDZIAŁ I. TEORIA MOTYWOWANIA W ZARZĄDZANIU PERSONELEM. 5
1.1. Istota i rola motywacji w zarządzaniu zasobami ludzkimi 5
1.2. Rodzaje motywacji i jej typy 10
1.3. Teorie motywacji 14
1.4. Systemy motywacji 24
1.5. Zalety i wady systemów motywacyjnych 29

ROZDZIAŁ II. CZYNNIKI DETERMINUJĄCE FUNKCJONOWANIE SYSTEMU MOTYWACYJNEGO 34
2.1. Znaczenie struktury organizacyjnej dla systemów motywacyjnych 34
2.2. Funkcja opisów i wartościowania stanowisk pracy dla motywacji 39
2.3. Grupy i zespoły robocze 46
2.4. Wynagrodzenie jako element systemu motywacyjnego 49
2.5. Miejsce motywowania pozapłacowego w systemie motywacji 52

ROZDZIAŁ III. METODOLOGIA BADAŃ WŁASNYCH 56
3.1. Przedmiot i cel badań 56
3.2. Problemy i hipotezy badawcze 58
3.3. Metody, techniki i narzędzia badawcze 61
3.4. Teren i organizacja badań 63

ROZDZIAŁ IV. CHARAKTERYSTYKA FUNKCJONOWANIA SYSTEMU MOTYWACYJNEGO W URZĘDZIE MARSZAŁKOWSKIM W ŁODZI 66
4.1. Charakterystyka badanej instytucji 66
4.2. Struktura organizacyjna 67
4.3. Motywacyjne formy organizacji pracy w świetle badań własnych 70
4.4. Wnioski z przeprowadzonych badań 97

ZAKOŃCZENIE 100
BIBLIOGRAFIA 106
SPIS RYSUNKÓW 110
SPIS SCHEMATÓW 111
SPIS TABEL 112
SPIS WYKRESÓW 113
ANEKS 115
ZAŁĄCZNIKI 122

WSTĘP

Minęły już czasy, kiedy zarządzano ludźmi poprzez zwykłe przekazywanie im poleceń. Pracownicy są dziś bardziej niż kiedyś wymagający w stosunku do przełożonych. Pragną wiedzieć, co się dzieje w firmie, cenią sobie konsultowanie się z nimi – chcą być zaangażowani. Pragną, by efekty ich pracy przedstawiały sobą wartość dla firmy, sami zaś odnajdują w tym przyjemność oraz satysfakcję. Spełnienie takich warunków jest niezbędne dla zadowolenia pracowników i właściwego wykonywania pracy. Dlatego, jeżeli prawidłowo umotywuje się ludzi, będą oni działali skuteczniej (a z całą pewnością skuteczniej niż w sytuacji, gdy odczują nieprzyjazne nastawienie menedżera). Bodźcem do takiego postępowania jest fakt, iż umotywowany zespół skuteczniej realizuje postawione mu cele, a to dobrze świadczy o zarządzającym nim menedżerze.

Motywacja pracowników w instytucji publicznej ma istotne znaczenie. Zwiększa sprawność, skuteczność oraz wydajność; rośnie także prawdopodobieństwo realizacji postawionych celów. W odwrotnej sytuacji zwiększa się czasochłonność zarządzania, potrzebne jest nieustanne kontrolowanie, narastają konflikty i ogólny chaos, co staje się udziałem zespołu przechodzącego kryzys motywacyjny (nie wyłączając menedżera). Słowem, część energii oraz zaangażowania jest marnotrawiona. Brak motywacji w grupie pracowników może doprowadzić do pojawienia się szkodliwych tendencji takich jak zwiększenia liczby nieobecności, marnotrawienia czasu – na przerwy, dyskusje (niezwiązane z pracą) oraz prywatne sprawy (od telefonowania do znajomych do przeglądania stron internetowych), plotkarstwa lub, co gorsze, powstawania szkodliwych pogłosek lub przeszkadzania innym, działań na szkodę firmy (przykładem może być żądanie zwrotu nieponiesionych wydatków), kwestionowania polityki firmy, biurokracji, oraz do zmniejszenia: należytych starań, a przez to do obniżenia jakości pracy, tempa pracy, chęci brania na siebie odpowiedzialności, kreatywności, punktualności (przykładem może być spóźnianie się na spotkania lub szukanie powodów dla wcześniejszego wyjścia z pracy), uwagi (przykładem może być brak reakcji na polecenia menedżera, co prowadzi do błędów) oraz troski o kulturę organizacji. Lista powyższa nie jest z pewnością pełna. Najważniejsze są szczegóły, a każda kombinacja symptomów choroby jest możliwa. Efekt netto dla firmy jest jasny i oczywisty, podobnie jak oczywista jest zależność między niską motywacją zespołu i trudniejszym zarządzaniem.

Zarządzanie zasobami ludzkimi w instytucji publicznej jest procesem o istotnym znaczeniu. Jeżeli menedżer kieruje zespołem ludzi, to ich nadzorowanie jest czasochłonne; wymaga także dużej rozwagi oraz odpowiednich starań. Nie ma znaczenia, czy zespół składa się z kilku pracowników, czy stanowi cały personel firmy, zasady pozostają te same. Te same pozostają także środki oceny efektów. Umiejętności menedżerskie będą oceniane nie po efektach czynności, które osobiście wykonuje kierownik, co jest niewątpliwie ważne, lecz przede wszystkim po łącznym efekcie działań kierownika oraz jego zespołu – wszystkich i każdego z osobna. Nie ulega zaś wątpliwości, że ludzie, którzy mają dobrą motywację, pracują lepiej.
Celem pracy jest przedstawienie motywacyjnych form organizacji pracy w instytucji publicznej, jaką jest Urząd Marszałkowski w Łodzi.

Praca składa się z czterech rozdziałów.

W pierwszym rozdziale opisana jest teoria motywowania w zarządzaniu personelem – krytyka podejścia indywidualistycznego, a więc: istota i rola motywacji w zarządzaniu zasobami ludzkimi, rodzaje motywacji i jej typy, zalety i wady systemów motywacyjnych, teorie motywacji oraz systemy motywacji.

W drugim rozdziale przedstawione jest są czynniki determinujące funkcjonowanie systemu motywacyjnego, a więc: znaczenie struktury organizacyjnej dla systemów motywacyjnych, funkcja opisów i wartościowania stanowisk pracy dla motywacji, grupy i zespoły robocze, formy płac w zespołach roboczych oraz motywowanie pozapłacowe w zespołach roboczych.

Trzeci rozdział to metodologia badań własnych, a więc: przedmiot i cel badań, problemy i hipotezy badawcze, metody, techniki i narzędzia badawcze oraz teren i organizacja badań.

W czwartym rozdziale dokonana jest charakterystyka funkcjonowania systemu motywacyjnego w instytucji publicznej, a więc: charakterystyka badanej instytucji, struktura organizacyjna, motywacyjne formy organizacji pracy w świetle badań własnych oraz wnioski z przeprowadzonych badań.

Edukacja zdrowotna, a wychowanie przedszkolne

Wstęp 2

Rozdział I. Teoretyczne podstawy edukacji zdrowotnej w przedszkolu 6
1.1. Edukacja okresu transformacji systemowej 6
1.2. Środowiska wychowawcze 12
1.2.1. Rodzina i jej znaczenie dla jednostki 12
1.2.2. Szkoła w procesie wychowania 14
1.2.3. Grupa rówieśnicza jako środowisko wychowawcze 16
1.3. Postawy prozdrowotne 19
1.4. Dewiacje i patologie zdrowotne 21

Rozdział II. Edukacja zdrowotna jako proces 24
2.1. Wartości 24
2.2. Działania 25
2.3. Oczekiwane efekty 26

Rozdział III. Profilaktyka zdrowotna w przedszkolu 28
3.1. Rozwój fizyczny dzieci w wieku przedszkolnym 28
3.2. Zapobieganie chorobom, aktywność ruchowa 31
3.3. Higiena zajęć i zabaw 35

Zakończenie 48
Bibliografia 50

Wstęp

Edukacja to wychowanie, kształcenie, ogół czynności i procesów mających na celu przekazywanie wiedzy, kształtowanie określonych cech i umiejętności. Edukacja zdrowotna w przedszkolu jest nieodłącznym elementem promocji zdrowia, chociaż edukacja zdrowotna to ukierunkowane działanie na jednostkę, a promocja zdrowia oddziałuje na system społeczny. Edukacja zdrowotna w przedszkolu to proces wzajemnie ze sobą powiązanych elementów, w którego zakres wchodzi:

  • wiedza o zdrowiu związana z funkcjonowaniem własnego organizmu;
  • umiejętność zapobiegania i radzenia sobie w sytuacjach trudnych;
  • wiedza i umiejętności związane z korzystaniem z opieki zdrowotnej;
  • wiedza o czynnikach środowiskowych, społecznych i politycznych wpływających na zdrowie.

Należy więc stworzyć dzieciom sposobność do ukształtowania postaw i wartości, które ułatwią im dokonywanie wyborów, mających znaczenie dla ich obecnego i przyszłego życia.

Twórcy reformy edukacji założyli gruntowną przebudowę dotychczasowego sposobu kształ­cenia. Zmiany objęły cały system nauczania. Przebudowano struktury systemu edukacji; zmieniono sposób zarządzania i nadzoru placówek oświatowych, wprowadzono jednolity system oceniania i egzaminów, czas nauki w szkole podstawowej skrócono do sześciu lat, pomiędzy szko­łą podstawową a szkołą średnią utworzono gimnazja, w których młodzież będzie uczyć się przez trzy lata, zanim podejmie decyzję, czy chce konty­nuować naukę w szkole zawodowej, czy też w liceum, położono większy nacisk na cele prorodzinne. Wszystkie powyższe zmiany mają doprowa­dzić do polepszeniu warunków niezbędnych do realizowania celów wy­chowawczych i kształcących stawianych przed szkołą. Nowy system szkolny ma sprzyjać kształceniu ludzi mądrych, odpowiedzialnych, autonomicznych, zdolnych do samodzielnych wyborów aksjologicznych, zaan­gażowanych, solidarnych i skutecznych. Nauczycielom przyznano więk­sze uprawnienia w zakresie tworzenia programów dydaktycznych. Re­forma pociągnęła za sobą zmianę treści i metod nauczania. Zaistniała sytuacja skłania do zastanowienia się nad miejscem szko­ły i jej rolą w edukacji zdrowotnej.

Zasadniczym celem poznania naukowego jest zdobycie wiedzy maksymalnie ścisłej, maksymalnie pewnej, maksymalnie ogólnej, maksymalnie prostej, o maksymalnej zawartości informacji. Takie dopiero poznanie prowadzi do wyższych form funkcjonowania wiedzy a są nimi prawa nauki i prawidłowości. Cel badań powinien określać badaną zbiorowość, a nie odwrotnie. Sformułowanie celu badania, uwzględnianie możliwości organizacyjnych, czaso­wych i finansowych, wyznacza zakres oraz metodę postępowania badawczego. Ko­nieczne jest zdefiniowanie zbiorowości generalnej (całkowitej) oraz podstawowej jed­nostki badawczej. Cel badań zależy od problemu, jaki ma być rozwiązany na podstawie ich wyni­ków. Określenie badań jako działań systematycznych oznacza, że są one zaplanowane i zorganizowane według określonych zasad. Obie­ktywność badań to inaczej mówiąc bezstronność i niezależność ich wyników.

Celem poznawczym pracy jest zaprezentowanie zagadnienia edukacji zdrowotnej w przedszkolu.

Celem teoretycznym pracy jest przedstawienie podstaw edukacji zdrowotnej w przedszkolu.

Sukcesy i sławę w nauce zawdzięcza się nie tyle dzięki zręczności w rozwiązywaniu problemów co umiejętności ich wybierania. W tym stwierdzeniu kryje się wiele prawdy, jak również przewrotna myśl, że poszukiwania badawcze winny uwzględniać całkiem prozaiczne cele, jakimi są powodzenie i uznanie. Warto również zauważyć, iż nauka jest przedsięwzięciem, którego ce­lem jest „odkrywanie”. Ale bez względu na to, co chce się odkryć, wiele dróg prowadzi co celu, jakim jest odkrycie.

Przedmiotem niniejszych badań jest edukacja zdrowotna w przedszkolu.

Praca składa się z trzech rozdziałów.

W pierwszym rozdziale przedstawione są teoretyczne podstawy edukacji zdrowotnej w przedszkolu, a więc: edukacja okresu transformacji systemowej, środowiska wychowawcze, rodzina i jej znaczenie dla jednostki, szkoła w procesie wychowania, grupa rówieśnicza jako środowisko wychowawcze, postawy prozdrowotne, dewiacje i patologie zdrowotne,

Drugi rozdział przedstawia edukację zdrowotną jako proces wartości, działania oraz oczekiwane efekty.

W trzecim rozdziale opisana jest profilaktyka zdrowotna w przedszkolu, a więc: rozwój fizyczny dzieci w wieku przedszkolnym, zapobieganie chorobom, aktywność ruchowa oraz higiena zajęć i zabaw.

Działalność marketingowa polskich wydawnictw

WSTĘP

ROZDZIAŁ I.DZIAŁALNOŚĆ MARKETINGOWA NA RYNKU WYDAWNICZYM
1. Rynek wydawniczy w Polsce
1.1. Popyt na wydawnictwa w Polsce
1.2. Podaż na wydawnictwa w Polsce
2. Instrumenty marketingu-mix
2.1. Produkt
2.2. Cena
2.3. Kanały dystrybucji
2.4. Promocja
3. Największe koncerny prasowe w Polsce
3.1. Wydawnictwo Bauer
3.2. Grupa Wydawnicza Polskapresse
3.3. Agora S.A.
3.4. Wydawnictwo G+J Polska

ROZDZIAŁ II. CHARAKTERYSTYKA MURATOR S.A.
1. Geneza i główne etapy rozwoju
2. Forma prawna
3. Kapitał oraz udziałowcy i ich struktura w badanej firmie
4. Struktura organizacyjna oraz zarządzanie i zatrudnienie w MURATOR S.A.
5. Główne kierunki aktywności ekonomicznej MURATOR S.A.
6. Pozycja rynkowa MURATOR S.A.
7. Osiągnięcia i certyfikaty
8. Misja i cele firmy

ROZDZIAŁ III. DZIAŁALNOŚĆ MARKETINGOWA MURATOR S.A.
1. Analiza sytuacji wewnętrznej
1. 1. Produkt
1. 2. Polityka cenowa
1. 3. Promocja
1. 4. Dystrybucja
1. 5. Analiza silnych i słabych stron
1. 6. Zasoby materialne i niematerialne firmy
2. Analiza sytuacji zewnętrznej
2. 1. Klienci
2. 2. Konkurencja
2. 3. Klienci
2. 4. Konkurencja
2. 5 Otoczenie konkurencyjne
2. 6. Nowe produkty
2. 7. Szanse i zagrożenia
3. Badania marketingowe

PODSUMOWANIE I WNIOSKI
BIBLIOGRAFIA
SPIS RYSUNKÓW
SPIS TABEL

WSTĘP

Współczesny rynek wydawniczy to dynamicznie rozwijająca się branża, w której działalność marketingowa odgrywa kluczową rolę w utrzymaniu konkurencyjności wydawnictw. Celem niniejszej pracy jest analiza działalności marketingowej polskich wydawnictw, ze szczególnym uwzględnieniem przypadku Murator S.A. Praca ta daje możliwość pozyskania wiedzy na temat specyfiki marketingu wydawniczego oraz zrozumienia kluczowych czynników wpływających na sukces wydawnictw na polskim rynku.

W pierwszym rozdziale pracy zostanie przedstawiona działalność marketingowa na rynku wydawniczym, począwszy od charakterystyki rynku wydawniczego w Polsce, przez omówienie instrumentów marketingu-mix, aż po opis największych koncernów prasowych w kraju. Celem tego rozdziału jest zapoznanie czytelnika z kontekstem rynkowym, w którym działają polskie wydawnictwa.

Drugi rozdział pracy skupia się na charakterystyce Murator S.A., jednego z wiodących wydawnictw na polskim rynku. Zostaną omówione geneza i główne etapy rozwoju firmy, jej forma prawna, struktura kapitału, organizacja oraz kierunki aktywności ekonomicznej. Celem tego rozdziału jest przedstawienie profilu badanego wydawnictwa oraz jego pozycji rynkowej.

W trzecim rozdziale zostanie szczegółowo przeanalizowana działalność marketingowa Murator S.A. Przeprowadzona zostanie analiza sytuacji wewnętrznej i zewnętrznej firmy, w tym jej polityka produktowa, cenowa, promocyjna i dystrybucyjna. Analiza ta uwzględni również identyfikację silnych i słabych stron firmy, zasobów materialnych i niematerialnych, a także klientów i konkurencji. W ramach tego rozdziału zostaną również omówione badania marketingowe przeprowadzone przez wydawnictwo.

W podsumowaniu pracy zostaną przedstawione wnioski dotyczące działalności marketingowej polskich wydawnictw na przykładzie Murator S.A., a także refleksje na temat przyszłości branży wydawniczej w kontekście zmieniającego się rynku. Praca zostanie uzupełniona o bibliografię, spis rysunków oraz tabel, które posłużyły jako materiał źródłowy do analizy i ilustracji przedstawionych zagadnień.

 

Działalność kredytowa banków w Polsce

Wstęp 3

Rozdział 1 Geneza i ewolucja systemu kredytowego 5
1.1 Specyfika kredytu 5
1.2 Klasyfikacja kredytów bankowych 10
1.3 Operacja udzielenia kredytu 14
1.4 Ryzyko kredytowe 16
1.5 Czynniki występowania ryzyka kredytowego 21

Rozdział 2 Procedury kredytowe 26
2.1 Rozpoczęcie procedury kredytowej 26
2.2 Wniosek kredytowy i decyzja kredytowa 29
2.3 Umowa kredytu 32
2.4 Zabezpieczenia kredytowe – monitoring kredytowy 37
2.5 Praktyczne zadania dla banków w zakresie wdrażania nowych regulacji 40

Rozdział 3 Sytuacja na rynku kredytów w Polsce 42
3.1 Rynek kredytowy w Polsce 42
3.2 Analiza kredytów dla przedsiębiorstw w latach 2016-2018 44
3.3 Analiza kredytów mieszkaniowych w latach 2016-2018 49
3.4 Analiza kredytów konsumpcyjnych w latach 2016-2018 52

Zakończenie 55
Bibliografia 57
Spis tabel 60
Spis rysunków 61
Spis wykresów 62
Załączniki 63

Wstęp

Słowo „kredyt” w dawniejszym języku polskim oznaczało zaufanie, wiarę. Pożyczający pieniądze okazywał zaufanie i wiarę, że pożyczkobiorca odda mu pieniądze. Bank udzielając kredytu leż okazuje zaufanie i oczekuje zwrotu pieniędzy. Ponieważ nie zawsze lak się dzieje, z powodów niezależnych lub zależnych od kredytobiorcy, banki oprócz okazywanego zaufania sprawdzają jeszcze zdolność kredytową klienta i dodatkowo zabezpieczają się na innych jego aktywach. Ryzyko nieotrzymania zwrotu pożyczonych pieniędzy jest podstawowym ryzykiem banku.

Nasze codzienne doświadczenie potwierdza, że osiąganie założonych celów zawsze jest niepewne. Ciągle towarzyszy nam obawa – u jednych silniejsza, u innych słabsza – że może się nie udać. Zakres tej niepewności jest różny w odmiennych obszarach aktywności. Inaczej to wygląda, jeśli budujemy dom, przestrzegając obowiązujących norm budowlanych, inaczej – jeśli poszukujemy atrakcyjnej pracy, oświadczamy się naszej wybrance, czy leż przewidujemy pogodę. Podstawowa różnica pomiędzy tymi działaniami polega na różnych uwarunkowaniach rezultatu naszej aktywności. Chodzi o możliwości zdefiniowania charakteru zdarzenia i opisania go w mierzalny sposób. Istotna jest też znajomości zachowań w długim szeregu podobnych, wcześniejszych zdarzeń. Jeśli z podobnymi zdarzeniami mieliśmy do czynienia wiele razy, to doświadczenie podpowiada nam, jaki będzie dalszy ciąg. Dlatego w jednych obszarach jesteśmy w stanie, lub mamy takie poczucie, dość dokładnie przewidzieć rezultat naszych działań, a w innych możliwość laka jest bardzo ograniczona. Tak samo dzieje się w przypadku zadłużenia kredytowego.

W niniejszej pracy podjęto próbę ukazania istoty działalności kredytowej banków w Polsce. Taki też był zasadniczy cel opracowania.

Praca składa się z trzech rozdziałów:

Rozdział pierwszy to geneza i Ewolucja systemu kredytowego: historia kredytu, definicja kredytu, klasyfikacja kredytów bankowych, udzielanie kredytu.

Rozdział drugi to procedury kredytowe: rozpoczęcie procedury kredytowej, wniosek kredytowy, decyzja kredytowa, umowa kredytu oraz zabezpieczenia kredytowe, praktyczne zadania dla banków w zakresie wdrażania nowych regulacji.

Rozdział trzeci to sytuacja na rynku kredytów w Polsce: rynek kredytowy w Polsce, analiza kredytów dla przedsiębiorstw w latach 2016-2018, analiza kredytów mieszkaniowych w latach 2016-2018, analiza kredytów konsumpcyjnych w latach 2016-2018.

Całość opracowania powstała w oparciu o literaturę fachową, artykuły prasowe, akty prawne oraz źródła ze stron WWW.

Działalność gospodarcza gminy na przykładzie gminy Rzeszów

Wstęp 2

Rozdział I. Wprowadzenie do problematyki prowadzenia działalności gospodarczej przez gminy 4
1.1. Definicja i istota samorządu terytorialnego 4
1.2. Gospodarka komunalna 9
1.3. Prowadzenie działalności gospodarczej przez gminę 13
1.4. Dopuszczalność działalności gospodarczej jednostek samorządu terytorialnego 18

Rozdział II. Formy organizacyjne prowadzenia działalności gospodarczej przez samorząd terytorialny w Polsce 23
2.1. Spółki z udziałem jednostek samorządu terytorialnego 23
2.2. Zakłady budżetowe 32
2.3. Jednostki budżetowe 36
2.4. Gospodarstwa pomocnicze 37
2.5. Instytucje samoistne 39
2.6. Inne formy organizacyjne prowadzenia działalności gospodarczej przez samorząd terytorialny 41

Rozdział III. Działalność gospodarcza gminy Rzeszów 43
2.1. Położenie i warunki gospodarcze gminy 43
2.2. Działalność gospodarcza prowadzona przez gminę 47
2.3. Dochody własne gminy przeznaczone na prowadzenie działalności gospodarczej 56
2.4. Dochody podatkowe gminy przeznaczone na prowadzenie działalności gospodarczej 57

Zakończenie 61
Bibliografia 63
Spis rysunków 69

Wstęp

Działalnością gospodarczą zgodnie z ustawą z dnia 2 lipca 2004 r., o swobodzie działalności gospodarczej jest zarobkowa działalność wytwórcza w przemyśle i rolnictwie, działalność budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność w zakresie wolnych zawodów wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Można zatem powiedzieć, że przedmiotem działalności gospodarczej jest wytwarzanie dóbr rzeczowych albo ich dostarczanie lub sprzedawanie bądź świadczenie innych usług. Inicjatorami działalności gospodarczej są poszczególne osoby lub zespoły osób, które formułują swoje cele gospodarcze i podejmują działania zmierzające do ich realizacji. Muszą one zaprojektować i stworzyć odpowiedni system działania umożliwiający realizację wymaganych celów i zadbać o jego sprawne funkcjonowanie.

Działalność gospodarcza może być także prowadzona przez jednostki samorządu terytorialnego. Mając na uwadze, że działalność ta w określonych przypadkach, może wykraczać także poza sferę zadań o charakterze użyteczności publicznej, tzn. zadań własnych, których celem jest bieżące i nieprzerwane zaspokojenie zbiorowych potrzeb ludności w drodze świadczenia usług powszechnie dostępnych – celem niniejszej pracy było omówienie zagadnień związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej przez gminę oraz ukazanie działalności gospodarczej gminy Rzeszów.

Praca składa się z trzech rozdziałów. Dwa pierwsze rozdziały to rozważania teoretyczne, natomiast rozdział trzeci to empiryczna część niniejszej pracy.

Rozdział pierwszy to swoiste wprowadzanie do problematyki działalności gospodarczej gminy. Rozważania rozpoczęto od zaprezentowania definicji oraz przedstawienia istoty samorządu terytorialnego. Omówiono także gospodarkę komunalną. W dalszej części rozdziału poruszono problematykę prowadzenia działalności gospodarczej przez gminę oraz omówiono dopuszczalność działalności gospodarczej jednostek samorządu terytorialnego.

W rozdziale drugim ukazano formy organizacyjne prowadzenia działalności gospodarczej przez samorząd terytorialny w Polsce. W rozdziale tym omówiono kolejno prowadzenie działalności gospodarczej w formie: spółki z udziałem jednostek samorządu terytorialnego, zakładów budżetowych, jednostek budżetowych gospodarstw pomocniczych oraz instytucji samoistnych tzw. komunalnych jednostek organizacyjnych posiadających osobowość prawną. Pod koniec rozdziału drugiego omówiono także inne formy organizacyjne prowadzenia działalności gospodarczej przez samorząd terytorialny.

W rozdziale trzecim przeprowadzono analizę działalności gospodarczej gminy Rzeszów. Rozważania rozpoczęto od ogólnej charakterystyki badanej gminy pod względem położenia oraz warunków gospodarczych gminy. Następnie omówiono działalność gospodarczą gminy Rzeszów oraz przedstawiono dochody gminy, w tym także dochody podatkowe niezbędne do prowadzenia działalności gospodarczej

Praca została napisana w oparciu o dostępną literaturę fachową, raporty i artykuły zamieszczone w prasie i w internecie oraz w oparciu o aktualne akty normatywne i prawne. Ponadto w pracy wykorzystano materiały wewnętrzne gminy Rzeszów pochodzące m.in. z Urzędu Gminy.

Działalność społeczno-edukacyjna Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w Piasecznie

WSTĘP 2

ROZDZIAŁ I. POWIAT JAKO PODMIOT POLITYKI SPOŁECZNEJ 4
1. Struktura samorządu powiatowego 4
2. Zadania i kompetencje organów wykonawczych samorządu powiatowego 8
3. Zadania i kompetencje samorządu powiatowego 12
1. Zadania i kompetencje rady powiatu i starosty w zakresie polityki społecznej 12
2. Związki powiatów 21
4. Charakterystyka powiatu piaseczyńskiego 23

ROZDZIAŁ II. CHARAKTERYSTYKA POWIATOWEGO CENTRUM POMOCY RODZINIE W PIASECZNIE 28
1. Działalność Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie (PCPR) w Piasecznie 28
2. Karty usług PCPR w Piasecznie 37
1. Karty usług z zakresu organizowania opieki w rodzinach zastępczych 37
2. Karty usług z zakresu pomocy w integracji ze środowiskiem osobom pełnoletnim opuszczającym rodziny zastępcze 39
3. Karty usług z zakresu pomocy w integracji ze środowiskiem osobom, które otrzymały status uchodźcy 40
4. Karta usługi – sporządzanie decyzji dotyczącej umieszczania osób w domach pomocy społecznej znajdujących się na terenie Powiatu Piaseczyńskiego 42
5. Karty usług z zakresu dysponowania Państwowym Funduszem Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych 44
6. Karty usług z zakresu prowadzenia obsługi administracyjnej Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności 47
3. Priorytetowe kierunki rozwoju polityki społecznej w powiecie piaseczyńskim 48

ROZDZIAŁ III. DZIAŁANIA SPOŁECZNE POWIATOWEGO CENTRUM POMOCY RODZINIE W PIASECZNIE W ZAKRESIE POMOCY RODZINOM 50

ROZDZIAŁ IV. DZIAŁANIA PODEJMOWANE PRZEZ PCPR W PIASECZNIE W ZAKRESIE POMOCY NIEPEŁNOSPRAWNYM 64
1. Rehabilitacja zawodowa i społeczna 69
2. Kierunki działań 73
1. Działania na Rzecz Osób Niepełnosprawnych w zakresie rehabilitacji społecznej 75
2. Działania na Rzecz Rehabilitacji Zawodowej i Zatrudnienia Osób Niepełnosprawnych 76
3. Działania na Rzecz Osób Niepełnosprawnych w Zakresie Przestrzegania Praw Osób Niepełnosprawnych 78

ZAKOŃCZENIE 80
BIBLIOGRAFIA 82
SPIS TABEL 85
SPIS RYSUNKÓW 86
ANEKS 87

WSTĘP

Z dniem 1 stycznia 1999 roku samorząd powiatowy przejął na siebie część zadań realizowanych do tej pory przez administrację rządową. W myśl zasady pomocniczości do zadań powiatu przeszły zadania z zakresu administracji rządowej przekraczające możliwości samorządowej gminy. Jest to, m.in.: prowadzenie domów pomocy społecznej, placówek opiekuńczo-wychowawczych, ośrodków adopcyjno-opiekuńczych, specjalistycznych placówek interwencyjnych i pomocy psychologiczno-pedagogicznej oraz prowadzenie rodzin zastępczych. Pomoc dziecku i rodzinie realizowana jest w ramach nowych struktur – Powiatowych Centrów Pomocy Rodzinie. Dotychczasowe działania systemu edukacji, opieki medycznej, pomocy społecznej, pomocy niepełnosprawnym, bezrobotnym itp. skierowane były do poszczególnych osób wymagających pomocy i skoncentrowane na określonych dysfunkcjach poszczególnych osób. Podziały resortowe powodowały odrębne działania poszczególnych służb, często dublujących zadania, świadczących pomoc w ramach wąskich specjalności resortów. Brak było spojrzenia na problemy w sposób kompleksowy z wielozakresowym świadczeniem pomocy i widzeniem osoby w ramach rodziny w szerszym kontekście funkcjonowania społecznego.

Zintegrowany system wsparcia rodziny wpisany w zadania PCPR-ów w założeniach ustawowych uwzględnia mankamenty dotychczasowego stanu rzeczy uznając, że rolą służb powiatowych jest spełnianie roli koordynatora systemu pomocy dziecku i rodzinie. System ten wymaga współdziałania na szczeblu powiatu wszystkich instytucji i organizacji udzielających wsparcia, podejmowania decyzji w oparciu o opinie zespołów specjalistów niezależnie od ich resortowej przynależności. Samorząd powiatowy przejął zadania kształtowania i realizacji lokalnej polityki społecznej, w tym diagnozowanie potrzeb i opracowanie lokalnej strategii rozwiązywania problemów społecznych. W ramach tej strategii powiat powinien opracowywać, nadzorować, koordynować i realizować programy dotyczące rodziny w zakresie: edukacji, promocji i ochrony zdrowia, pomocy społecznej, polityki prorodzinnej, wspierania osób niepełnosprawnych, współpracy z organizacjami pozarządowymi. W myśl założeń ustawowych głównym podmiotem polityki społecznej na poziomie samorządu powinna być rodzina. To potrzeby rodziny powinny wyznaczać zakres treściowy programów i form działania. PCPR-y powinny prowadzić aktywną politykę społeczną ukierunkowaną na wielozakresową pomoc dziecku i rodzinie, powinny wspomagać rodziny we wszystkich ich funkcjach podejmując działania na rzecz reintegracji rodziny. Te modelowe założenia nie zawsze znajdują odzwierciedlenie w rzeczywistości społecznej.

Celem niniejszej pracy jest zaprezentowanie działalności społecznej Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w Piasecznie.

Praca składa się z czterech rozdziałów.

W pierwszym rozdziale opisany jest powiat jako podmiot polityki społecznej.

W drugim rozdziale zaprezentowane jest Powiatowe Centrum Pomocy Rodzinie w Piasecznie.

W trzecim rozdziale przedstawione są działania społeczne Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w Piasecznie.

W czwartym rozdziale przedstawione są działania podejmowane przez Powiatowe Centrum Pomocy Rodzinie w Piasecznie w zakresie pomocy osobom niepełnosprawnym.

Metodą zastosowaną w pracy jest metoda analityczno – syntetyczna w oparciu o materiały Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w Piasecznie.

Dynamika i struktura dochodów budżetów miast w województwie dolnośląskim

WSTĘP 3

ROZDZIAŁ I.
FINANSE SAMORZĄDU TERYTORIALNEGO
1.1. Samorząd terytorialny w Polsce 5
1.2. Podstawy prawno-finansowe działalności samorządu w Polsce 11
1.3. Źródła dochodów budżetów powiatowych 17

ROZDZIAŁ II.
OGÓLNA CHARAKTERYSTYKA DOCHODÓW BUDŻETÓW W PODREGIONIE JELENIOGÓRSKO-WAŁBRZYSKIM W WOJEWÓDZTWIE DOLNOŚLĄSKIM
2.1. Charakterystyka podregionu jeleniogórsko-wałbrzyskiego 34
2.2. Struktura i dynamika dochodów budżetów w podregionie jeleniogórsko-wałbrzyskim 40

ROZDZIAŁ III.
STRUKTURA DOCHODÓW BUDŻETÓW POWIATÓW I MIAST NA PRAWACH POWIATÓW W PODREGIONIE JELENIOGÓRSKO-WAŁBRZYSKIM W WOJEWÓDZTWIE DOLNOŚLĄSKIM
3.1. Struktura dochodów powiatów i miast na prawach powiatów w podregionie jeleniogórsko-wałbrzyskim wg rodzajów 54
3.3. Struktura przestrzenna dochodów powiatów i miast na prawach powiatów w podregionie jeleniogórsko-wałbrzyskim 60

ROZDZIAŁ IV.
DYNAMIKA DOCHODÓW BUDŻETÓW POWIATÓW I MIAST NA PRAWACH POWIATÓW W PODREGIONIE JELENIOGÓRSKO-WAŁBRZYSKIM W WOJEWÓDZTWIE DOLNOŚLĄSKIM
4.1. Dynamika dochodów powiatów i miast na prawach powiatów w podregionie jeleniogórsko-wałbrzyskim według rodzajów 66
4.2. Dynamika przestrzenna dochodów powiatów i miast na prawach powiatów w podregionie jeleniogórsko-wałbrzyskim 71

ZAKOŃCZENIE 75
BIBLIOGRAFIA 77
SPIS RYSUNKÓW 81
SPIS TABEL 82
SPIS WYKRESÓW 83
ZAŁĄCZNIKI 85

WSTĘP

Polski samorząd terytorialny dysponuje znacznymi, choć niewystarczającymi, środkami finansowymi. Środki te samorząd wydatkuje na wykonywanie zadań publicznych, które mu przypadają. Zarówno cały sektor finansów publicznych, jak również jednostki samorządu terytorialnego odczuwają pewne ograniczenia w zakresie posiadania wystarczających zasobów finansowych umożliwiających zachowanie im równowagi budżetowej, przy jednoczesnym spełnieniu zasady finansowania swojego rozwoju ze środków własnych. Ograniczenia w zasobach nie mogą jednak zwalniać organów samorządowej władzy z konieczności poszukiwania nowych, również niekonwencjonalnych, rozwiązań dzięki którym zagwarantowana będzie odpowiednia jakość świadczonych usług publicznych oraz odpowiednia jakość podejmowania działań zmierzających do rozwoju.

Polskie prawo, pomimo obszernych regulacji związanych z dziedziną finansów publicznych, nie zawiera definicji gospodarki finansowej. Należy zatem przyjąć że gospodarka finansowa jednostek samorządu terytorialnego jest rozumiana jako ogół czynności związanych z gromadzeniem, podziałem, wydatkowaniem i rozliczaniem zasobów pieniężnych podejmowanych przez kompetentne organy gmin, powiatów i województw oraz upoważnione podmioty wykonujące wyznaczone im zadania publiczne.

Celem niniejszej pracy jest możliwie przedstawienie i ocena dynamiki i struktury dochodów powiatów i miast na prawach powiatu w podregionie jeleniogórsko-wałbrzyskim. Praca składa się z czterech rozdziałów.

W rozdziale pierwszym omówiono problematykę finansów samorządu terytorialnego. Rozdział ten stanowi wstęp do dalszych rozważań na temat dochodów budżetowych. Omówiono w nim samorząd terytorialny w Polsce oraz podstawy prawno-finansowe działalności samorządu w Polsce oraz omówiono źródła dochodów budżetów powiatów.

W rozdziale drugim dokonano ogólnej charakterystyki dochodów budżetów w podregionie jeleniogórsko-wałbrzyskim w województwie dolnośląskim. Rozważania rozpoczęto od ogólnej charakterystyki tego podregionu. Następnie dokonano analizy struktury i dynamiki dochodów ogółem podregionu jeleniogórsko-wałbrzyskiego.

W rozdziale trzecim i czwartym przeprowadzono analizę struktury i dynamiki dochodów budżetów powiatów i miast na prawach powiatów w podregionie jeleniogórsko-wałbrzyskim.

Praca została napisana w oparciu o dostępną literaturę fachową, raporty i artykuły zamieszczone w prasie i w internecie oraz w oparciu o aktualne akty normatywne i prawne. Ponadto w pracy wykorzystano także materiały wewnętrzne województwa dolnośląskiego pochodzące m.in. z Urzędu Marszałkowskiego Województwa Dolnośląskiego we Wrocławiu, Danych Głównego Urzędu Statystycznego we Wrocławiu oraz Danych Dolnośląskiego Urzędu Wojewódzkiego we Wrocławiu.

Dostosowanie polityki społecznej władz samorządowych do wymogów Unii Europejskiej

Wstęp 3

Rozdział I. System zabezpieczenia społecznego 6
1.1. Konstytucyjne podstawy zabezpieczenia społecznego 6
1.2. Ubezpieczenia społeczne jako materia ustawowa 9
1.3. Rodzaje świadczeń 12
1.3.1. Zakres ubezpieczenia chorobowego 12
1.3.2. Zasiłek chorobowy 14
1.3.3. Świadczenie rehabilitacyjne 15
1.3.4. Zasiłek wyrównawczy 19
1.3.5. Zasiłek macierzyński 22
1.3.6. Zasiłek opiekuńczy 24
1.4. Pomoc społeczna realizowana przez samorząd terytorialny 27
1.4.1. Zadania własne gminy 27
1.4.2. Zadania zlecone gminy 29

Rozdział II. Zabezpieczenie społeczne w Unii Europejskiej 31
2.1. Podstawy Prawne koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego w Unii Europejskiej 31
2.2. Problemy koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego 36
2.3. Zasady koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego 40
2.4. Zasada równego traktowania a uprawnienia do świadczeń 43
2.5. Instytucje zabezpieczenia społecznego w Unii Europejskiej 45

Rozdział III. Polityka społeczna w Polsce – dostosowania do wymogów Unii Europejskiej. Doświadczenia Powiatu Grudziądzkiego 48
3.1. Charakterystyka Powiatu Grudziądzkiego 48
3.1.1. Sytuacja społeczno – demograficzna 48
3.1.2. Instytucje społeczne działające w Powiecie Grudziądzkim 53
3.1.3. Formy i zasięg pomocy społecznej dla mieszkańców Powiatu Grudziądzkiego 60
3.2. Ocena dostosowania polityki społecznej do wymogów Unii Europejskiej w Powiecie Grudziądzkim 62
3.3. Podsumowanie i wnioski 64

Zakończenie 66
Bibliografia 69
Spis rysunków 73
Spis tabel 74

Wstęp

Genezą polityki społecznej są niewątpliwie nierówności społeczne: każdy typ struktury społecznej stwarza określone przesłanki nierówności, tendencje ich nasilania i łagodzenia. Wprawdzie radykalni liberałowie, zwolennicy wolnego rynku, rozumianego jako naturalny porządek społeczny sprzeczny z zasadą sprawiedliwości społecznej, twierdzą, iż jest ona ideą tyleż iluzoryczną, co społecznie niebezpieczną, jednak w warunkach nie tylko polskich, ale co najmniej europejskich trudno sobie wyobrazić taką „apoteozę rynku”, której miałaby towarzyszyć detronizacja polityki ekonomicznej, socjalnej i edukacyjnej, a w konsekwencji pozostawienie na łasce losu i zepchnięcie na margines zaradnego i bogatego społeczeństwa bezrobotnych, inwalidów, wielodzietnych i tych wszystkich, którzy nie potrafili się dostosować do reguł gospodarki rynkowej.

Polityka społeczna prowadzona jest za pomocą rozmaitych rozwiązań systemowych, m.in. poprzez różne formy łagodzenia obciążeń fiskalnych dla osób o obniżonej zdolności płatniczej (niższe stawki podatkowe, wyłączenia z podstawy opodatkowania, zwolnienia i ulgi, np. ulgi prorodzinne, w tym najbardziej skuteczny w bezpośrednich podatkach progresywnych tzw. iloraz rodzinny, obejmujący wszystkie dzieci, itp.). Szczególną rolę w realizacji polityki społecznej odgrywają jednak wydatki publiczne, które rozpatrywane jako sfera tzw. konsumpcji zbiorowej stanowią obciążenie budżetów państwa i samorządu terytorialnego oraz funduszów parabudżetowych, tworząc potencjalne niebezpieczeństwo hamowania rozwoju gospodarczego m.in. przez wzrost deficytu budżetowego i długu publicznego (jeśli przekroczą one tzw. poziom dopuszczalny, wyznaczony m.in. kryteriami według traktatu z Maastricht, mają charakter inflacjogenny).

Polityka społeczna związana z pośrednim i przeważnie niemierzalnym oddziaływaniem na długofalowy rozwój gospodarczy realizowana jest nie tylko w drodze ponoszenia przez podmioty sektora publicznego określonych wydatków, lecz również np. poprzez stosowanie zwolnień i ulg podatkowych lub udzielanie długoterminowych, nisko oprocentowanych pożyczek na pokrycie kosztów kształcenia, które to instrumenty umożliwiają gospodarstwom domowym szerszy dostęp do usług edukacyjnych, zdrowotnych i kulturalnych. Jest to szczególnie ważne wówczas, gdy podaż tych usług ze strony sektora publicznego jest niedostateczna z punktu widzenia popytu oraz obiektywnych potrzeb rozwojowych społeczeństwa i w grę wchodzi uzupełnienie jej ze strony podmiotów sektora prywatnego. Zadanie polegające na przesunięciu przeważającej części usług i świadczeń społecznych do gmin, wyposażonych w atrybuty jednostki samorządu terytorialnego, stanowiło jeden z podstawowych elementów zmian w polityce społecznej, związanych z zapoczątkowaniem procesu transformacji ustrojowej. Wśród zmian, które zostały wprowadzone w polityce społecznej, należy wymienić zmianę relacji między polityką społeczną centralną i lokalną. Zwiększenie roli polityki lokalnej jest następstwem dokonującej się decentralizacji i demokratyzacji stosunków w społeczeństwie i państwie. Tworzy to większe możliwości działania dla lokalnych podmiotów polityki społecznej – publicznych i pozarządowych.

Problem polityki społecznej dotychczas podejmowali w swych opracowaniach między innymi Aleksandra Wiktorow , Gertruda Uścińska , Teresa Bińczycka-Majewska .

Główny problem badawczy pracy można sprowadzić do przedstawienia etapów i stanu dostosowania polityki społecznej władz samorządowych powiatu grudziądzkiego do wymogów Unii Europejskiej.
Problemy pomocnicze przedstawić ująć można w pytania o to:
1. Jak wygląda sytuacja społeczno – demograficzna Grudziądza?
2. Jakie instytucje społeczne działają w Powiecie Grudziądzkim?
3. Jak wyglądają formy i zasięg pomocy społecznej dla mieszkańców Powiatu Grudziądzkiego?

Praca składa się z trzech rozdziałów.

W pierwszym rozdziale opisany jest system zabezpieczenia społecznego, a więc: konstytucyjne podstawy zabezpieczenia społecznego, ubezpieczenia społeczne jako materia ustawowa, rodzaje świadczeń, zakres ubezpieczenia chorobowego, zasiłek chorobowy, świadczenie rehabilitacyjne, zasiłek wyrównawczy, zasiłek macierzyński, zasiłek opiekuńczy, pomoc społeczna realizowana przez samorząd terytorialny, zadania własne gminy oraz zadania zlecone gminy.

W drugim rozdziale zaprezentowane jest zabezpieczenie społeczne w Unii Europejskiej, a więc: podstawy prawne koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego w Unii Europejskiej, problemy koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, zasady koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, zasada równego traktowania a uprawnienia do świadczeń oraz instytucje zabezpieczenia społecznego w Unii Europejskiej.

W trzecim rozdziale zaprezentowana jest polityka społeczna w Polsce – dostosowania do wymogów Unii Europejskiej. Doświadczenia Powiatu Grudziądzkiego, a więc: charakterystyka Powiatu Grudziądzkiego, sytuacja społeczno – demograficzna, instytucje społeczne działające w Powiecie Grudziądzkim, formy i zasięg pomocy społecznej dla mieszkańców Powiatu Grudziądzkiego, ocena dostosowania polityki społecznej do wymogów Unii Europejskiej w Powiecie Grudziądzkim oraz podsumowanie i wnioski.

Istota i wyznaczniki efektywnego systemu oceniania

Wstęp 2

Rozdział 1. Prawidłowości związane z procesem oceniania pracowników 4
1.1.Problematyka ocen pracowniczych w teorii zarządzania zasobami ludzkimi 4
1.2.Czynniki wpływające na projektowanie procesu oceny 9
1.3.Cechy poprawnego oceniania 11
1.4.Typowe błędy występujące w ocenie pracowników 16

Rozdział 2. Struktura i atrybuty efektywnego systemu oceniania 24
2.1. Pojęcie i cechy efektywnego systemu oceniania 24
2.2. Cele i kryteria oceniania 31
2.3. Formy, metody i techniki oceniania 38
2.4. Podmioty uczestniczące w procesie oceniania 42

Rozdział 3. Skuteczność systemu oceniania w opinii pracowników firmy X 45
3.1. Cele, zadania i zasoby ludzkie firmy X 45
3.2. Metodologiczne podstawy badań 47
3.3. Wpływ oceniania na wysokość wynagrodzeń pracowniczych 53
3.4. Związek ocen pracowniczych z rozwojem zawodowym personelu 57
3.5. Rola ocen pracowniczych w pobudzaniu motywacji do pracy 60

Zakończenie 65
Bibliografia 67
Spis wykresów 70
Spis tabel 71
Spis rysunków 72
ANEKS 73

Wstęp

Czy tworzenie systemów ocen pracowników przedsiębiorstwa można uznać za działanie racjonalne? Odpowiedź wcale nie jest jednoznaczna. Trudno znaleźć zagadnienie, które wywołuje tak silne emocje, skłaniając do wypowiadania najbardziej nawet skrajnych poglądów. Możemy oczywiście zrezygnować z idei oceniania pracowni­ków, natychmiast jednak pojawia się pytanie, na jakiej podstawie podej­mować decyzje dotyczące kształtowania systemów wynagrodzeń, polity­ki szkoleniowej, tworzenia ścieżek kariery itp.?

Czyżby oznaczało to, iż wszystkim pracownikom powinniśmy płacić tyle samo, wysyłać ich na identyczne szkolenia? Nie sądzę, aby pogląd taki znalazł szersze grono zwolenników. Ponieważ nic nie wskazuje na to, aby w najbliższym czasie pojawiło się praktyczne rozwiązanie pozwalające zastąpić system ocen pracowni­ków, wydaje się, że pytanie powinno brzmieć nie „czy oceniać?”, lecz „jak oceniać?”. Jak oceniać pracowników, aby całe przedsięwzięcie nie stało się źródłem konfliktów między przełożonymi a podwładnymi, przy­czyną różnych irracjonalnych zachowań, powodem niszczenia „ducha” pracy zespołowej, zaniku motywacji u pracowników? Warunkiem sukcesu jest staranne przygotowanie rozwią­zań w pełni uwzględniających specyfikę działania konkretnego przedsię­biorstwa. Nie oznacza to oczywiście, że nie warto korzystać z doświadczeń in­nych. Warto zauważyć, iż możliwe jest opracowanie takiego systemu ocen okresowych, który uła­twia otwartą politykę informacyjną, wzmacnia motywację pracowników, przyczyniając się do sukcesu firmy.

Celem pracy jest zaprezentowanie istoty i wyznaczników efektywnego systemu oceniania pracowników na przykładzie firmy X.

Praca składa się z trzech rozdziałów.

W pierwszym rozdziale opisane są prawidłowości związane z procesem oceniania pracowników, a więc: problematyka ocen pracowniczych w teorii zarządzania zasobami ludzkimi, czynniki wpływające na projektowanie procesu oceny, cechy poprawnego oceniania oraz typowe błędy występujące w ocenie pracowników.

W drugim rozdziale przedstawiona jest struktura i atrybuty efektywnego systemu oceniania, a więc: pojęcie i cechy efektywnego systemu oceniania, cele i kryteria oceniania, formy, metody i techniki oceniania oraz podmioty uczestniczące w procesie oceniania.

W trzecim rozdziale przedstawiona jest skuteczność systemu oceniania w opinii pracowników firmy X, a więc: cele, zadania i zasoby ludzkie firmy X, metodologiczne podstawy badań, wpływ oceniania na wysokość wynagrodzeń pracowniczych, związek ocen pracowniczych z rozwojem zawodowym personelu oraz rola ocen pracowniczych w pobudzaniu motywacji do pracy.

Problematyka oceniania pracowników jest jednym z kluczowych elementów, a za­razem narzędziem zarządzania kadrami. Wyniki ocen pracowników są składni­kiem analizy i diagnozy potencjału kadrowego organizacji, niezbędnego do okre­ślania strategii personalnej, budowania planów kadrowych oraz wykorzystywanego do kontroli funkcji personalnej. Kandyda­tów do pracy ocenia się już na wejściu do firmy w trakcie selekcji i wprowadzenia do pracy.

Ocenianie pracowników jest elementem stymulowania za­chowań podwładnych w procesie kierowania ludźmi i motywowania. Wyniki ocen stanowią podstawę określania potencjału rozwojowego pracownika oraz jego potrzeb szkoleniowych, a także podejmowania decyzji o przemieszczeniach pracowników w organizacji i kontrolowania przebiegu rozwo­ju zawodowego. Efektem oceniania mogą być również decyzje o zwol­nieniach pracowniczych. Przebieg procesu oceny wywiera wpływ na kształtowanie się stosunków pracy i komunikację społeczną w organi­zacji. Procedura prowadzenia ocen pracowniczych jest elementem organizacji funkcji personalnej. Z zestawienia tego wynika, iż bez oceniania pracowników nie byłaby możliwa sprawna realizacja funkcji personal­nej.

Najogólniej rzecz ujmując, ocenianie pracowników jest to wartościowanie ich postaw, cech osobowości, umiejętności, zachowań i poziomu wykonania przez nich zadań, istotnych z punktu widzenia celów organizacji, wyrażone w formie ustnej lub pisemnej. Istota procesu oceniania polega na określeniu celu i wzorca oceny, porównaniu elementów ocenianych do wzorcowych (ocena właściwa), dostarczeniu informacji zwrotnych ocenianym.

Ocena bieżąca odnosi się najczęściej do sposobu i jakości aktualnie wykony­wanej pracy. Jest ona elementem operacyjnego kierowania podległym zespołem pracowniczym. Dotyczy z reguły zachowań pracownika, czasami też odnosi się do efektów wykonania określonego zadania. Jej celem jest korygowanie bieżącej pracy podwładnych poprzez udzielanie wskazówek i uwag do sposobu wykony­wania zadań. Przy niesformalizowanym ocenianiu podwładnych nie formułuje się precyzyjnych wzorców oceny, przez co proces oceny właściwej jest bardziej zagro­żony wystąpieniem błędu subiektywnej interpretacji zdarzeń. Wnioski z tej oceny przełożony komunikuje na bieżąco podwładnym. Ta forma oceniania jest zupeł­nie wystarczającą w małych firmach, a jej skuteczność jest pochodną kultury oso­bistej kierownika i jego relacji z podwładnymi.

Dostępne sposoby wspierania rozwoju i finansowania MSP

WSTĘP 2

ROZDZIAŁ I. MAŁE I ŚREDNIE FIRMY W GOSPODARCE NARODOWEJ 4
1. Definicja MSP, kryteria włączenia przedsiębiorstwa do klasy małych i średnich przedsiębiorstw 4
2. Klasyfikacja przedsiębiorstw według kryteriów jakościowych i ilościowych 8
3. Systematyzacja małych firm, regulacje prawne 11
4. Rola małych i średnich przedsiębiorstw w gospodarce 17

ROZDZIAŁ II. INSTYTUCJE WSPIERAJĄCE ROZWÓJ MSP 21
1. Strategia pomocy MSP 21
2. Instytucje które wykonują program pomocy 29
3. Formy finansowania 33

ROZDZIAŁ III. SPOSOBY FINANSOWANIA MAŁYCH I ŚREDNICH PRZEDSIĘBIORSTW 38
1. Fundusze pożyczkowe 38
2. Kredyt bankowy 40
3. Faktoring 42
4. Leasing 49
5. Emisja krótkoterminowych papierów dłużnych 51

ZAKOŃCZENIE 53
BIBLIOGRAFIA 55
SPIS TABEL 57
SPIS RYSUNKÓW 58

WSTĘP

Szczególną cechą polskiej gospodarki jest relatywnie duża – na tle innych krajów regionu – liczba małych i średnich przedsiębiorstw (MSP) i ich znaczący udział w tworzeniu dochodu narodowego i zatrudnieniu w gospodarce. Tak znacząca rola małych i średnich przedsiębiorstw w gospodarce wywołuje rosnące zainteresowanie tym sektorem ze strony polityki gospodarczej. Sprzyja mu w szczególności zwiększająca się od 1999 r. i bardzo wysoka stopa bezrobocia, ponieważ małym i średnim przedsiębiorstwom w Polsce słusznie przypisuje się szczególną rolę w generowaniu nowych miejsc pracy, zaś mikroprzedsiębiorstwom – tworzenie tzw. samozatrudnienia, czyli tworzenie miejsc pracy dla właściciela firmy i jego rodziny. Szybki rozwój sektora mikroprzedsiębiorstw począwszy od 1990 r. jest swoistym fenomenem procesu transformacji polskiej gospodarki. Dzięki temu rozwojowi osiągnięcie tych zostało wiele ważnych celów społecznych i ekonomicznych. Zaspokojony został popyt ludności na szereg wyrobów i usług, co pozwoliło społeczeństwu docenić zalety gospodarki wolnorynkowej wobec permanentnej przewagi popytu nad podażą w czasach realnego socjalizmu. Rozwój sektora najmniejszych przedsiębiorstw pozwolił złagodzić skutki upadku licznych przedsiębiorstw państwowych, absorbując osoby tracące pracę oraz wkraczającą na rynek pracy młodzież.

Charakterystyczną cechą najmniejszych przedsiębiorstw jest specyficzna pozycja ich właścicieli – właściciel firmy pracuje w firmie i to nie tylko zarządza nią, ale także wykonuje prace gdzie indziej wykonywane przez pracowników najemnych. Charakterystyczne dla mikroprzedsiębiorstw jest także to, że bardzo często pracują w nich członkowie rodziny właściciela, czyli mamy do czynienia z firmami rodzinnymi.

Celem pracy jest zaprezentowanie obrazu małych i średnich firm w gospodarce narodowej, instytucji wspierających rozwój oraz sposobów finansowania małych i średnich firm.
Praca składa się z trzech rozdziałów.

W pierwszym rozdziale opisane są małe i średnie firmy w gospodarce narodowej, a więc; definicja MSP, kryteria włączenia przedsiębiorstwa do klasy małych i średnich przedsiębiorstw, klasyfikacja przedsiębiorstw według kryteriów jakościowych i ilościowych, systematyzacja małych firm oraz regulacje prawne, jak również rola małych i średnich przedsiębiorstw w gospodarce.

W drugim rozdziale przedstawione są instytucje wspierające rozwój MSP, a więc: strategia pomocy MSP, instytucje, które wykonują program pomocy, oraz formy finansowania.

W trzecim rozdziale zaprezentowane są sposoby finansowania małych i średnich przedsiębiorstw, a więc: fundusze pożyczkowe, kredyt bankowy, factoring, leasing oraz emisja krótkoterminowych papierów dłużnych.

Małe i średnie przedsiębiorstwa jako kategoria ekonomiczna stały się przedmiotem zainteresowania nauk ekonomicznych w Polsce w latach dziewięćdziesiątych. Było to naturalną konsekwencją procesu transformacji gospodarczej, w wyniku którego obok dużych przedsiębiorstw państwowych zaczęły powstawać przedsiębiorstwa małe i średnie, tworząc podstawy prywatnego sektora w gospodarce. Powstanie sektora MSP wywołało wiele skutków ekonomicznych i społecznych.

Po pierwsze, zainicjowano dyskusję nad definicją i klasyfikacją małych i średnich przedsiębiorstw. Istniejąca marginalna sprawozdawczość GUS nie przystawała do klasyfikacji krajów Unii Europejskiej, a to ograniczało możliwości i jakość badań oraz utrudniało dokonywanie porównań międzynarodowych i obserwowanie tendencji w ich rozwoju.

Po drugie, zdefiniowanie oraz pomiar małych i średnich przedsiębiorstw stanowiły punkt wyjścia do badań nad problematyką ich funkcjonowania. Zaczęto systematyzować uwarunkowania i bariery rozwoju MSP oraz zwracać uwagę na ograniczone źródła finansowania, coraz bardziej skomplikowane regulacje prawne, politykę podatkową i wysokie koszty pracy.

Po trzecie, w wyniku napływającej do Polski pomocy zagranicznej w postaci funduszy, fundacji, pożyczek czy specjalistycznych kursów i szkoleń powstała, z jednej strony, potrzeba formułowania polityki ekonomicznej przez państwo i władze lokalne oraz, z drugiej strony, konieczność przygotowania przedsiębiorców do funkcjonowania w realiach gospodarki rynkowej. Pojawiła się zatem potrzeba badań nad problemem zakresu i skuteczności ingerencji państwa w sektorze MSP oraz profesjonalizacji spontanicznej przedsiębiorczości przez organizację obsługi i monitorowania przedsiębiorstw tej wielkości.

Po czwarte, zaczęto stopniowo poszerzać ten obszar badawczy o problemy kapitału ludzkiego, kultury przedsiębiorstwa, innowacji, budowania przewagi konkurencyjnej MSP, formułowania strategii marketingowych czy stosowania nowoczesnych metod zarządzania.