Archiwum kierunku Turystyka i rekreacja

prace dyplomowe z turystyki – prace magisterskie i prace licencjackie z zakresu turystyki i rekreacji

Atrakcyjność turystyczna Krynicy Górskiej

Wstęp 2

Rozdział 1. Krynica Górska jako centrum turystyki specjalistycznej 4
1.1. Narciarstwo 5
1.1.1. Narciarstwo zjazdowe 5
1.1.2. Narciarstwo biegowe 8
1.2. Saneczkarstwo 11
1.3. Kolarstwo górskie 14
1.4. Kajakarstwo górskie 17
1.5. Piesze wędrówki 19
1.6. Inne 20

Rozdział 2. Krynica Górska jako uzdrowisko 25
2.1. Lecznictwo uzdrowiskowe w Polsce 25
2.2. Ogólna charakterystyka uzdrowiska Krynica Zdrój 31
2.3. Klimat 32
2.4. Wody mineralne w Krynicy 33
2.5. Lecznictwo (zakłady, sanatoria) w Krynicy 36

Rozdział 3. Krynica jako centrum turystyki kulturowej i biznesowej 43
3.1. Zabytkowa architektura 43
3.2. Kościoły, cerkwie 48
3.3. Muzeum Nikifora 52
3.4. Europejski Festiwal im. Jana Kiepury 55
3.5. Forum Ekonomiczne 59

Rozdział 4. Infrastruktura turystyczna 62
4.1. Baza noclegowa 63
4.2. Baza gastronomiczna 64
4.3. Baza towarzysząca 68
4.4. Baza komunikacyjna 69

Zakończenie 72
Bibliografia 74
Spis fotografii 77
Spis map 79
Spis tabel 80
Spis rysunków 81

Wstęp

O atrakcyjności turystycznej wybranego terenu oraz o rozwoju ruchu turystycznego na nim decydują trzy czynniki, a mianowi­cie: ranga walorów turystycznych, stan dostępności komunikacyjnej oraz zdolność obsługowa urządzeń turystycznych, czyli infrastruktura turystyczna (baza noclegowa, baza gastronomiczna i baza towarzysząca). Od strony poznawczej najważniejszą rolę odgrywają walory turystyczne.

Atrakcyjność turystyczna to określona cecha charakterystyczna, przyciągająca turystów w pewne tereny dzięki walorom: krajobrazu naturalnego, klimatu, po­mników historii, a także kultury ludowej oraz obiektów zagospodarowa­nia turystycznego. Zaznaczyć tu jednak trzeba, iż pojęcie to ma charak­ter względny, z powodu różnych warunków psychofizycznych odwiedza­jących turystów. Z powyższego wynika, że dla jednych osób określona cecha danego terenu lub obiektu będzie interesująca, a dla innych natomiast nie.

Turystyka jest tą sferą aktywności społeczno-gospodarczej, która wprawdzie korzysta z walorów przestrzeni turystycznej, ale ma także do odegrania ważną rolę w praktyce proekologicznego zarządzania środowiskiem. Wykorzystując walory przyrodnicze, powinna być za stan tych walorów oraz sposób gos­podarowania nimi odpowiedzialna. Chodzi o to, aby rozwój turystyki wiązał się z ograniczaniem strat przez nią samą powodowanych, a także aby partycypowała ona w tworzeniu nowoczesnych zasad i norm w zakresie ochrony przestrzeni turystycznej i zarządzania zasobami środowiska. Oznacza to potrzebę upowszech­niania zasad ekorozwoju w turystyce, które będą służyć zachowaniu walorów przestrzeni turystycznej zapewniającej atrakcyjne i zdrowe warunki pobytu oraz wypoczynku obecnym i przyszłym pokoleniom mieszkańców obszarów turystycz­nych i turystom. Gospodarka turystyczna, która nie zapewni sobie oraz swemu otoczeniu zrównoważonego rozwoju, nie może mieć szans na przetrwanie, nie znajdzie również poparcia ze strony lokalnych społeczności oraz akceptacji u turystów.

Celem niniejszej pracy jest zaprezentowanie atrakcyjności turystycznej Krynicy Górskiej.

Krynica Górska to miasto w województwie małopolskim, w powiecie nowosądeckim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Krynica-Zdrój. Miasto położone jest w Beskidzie Sądeckim, w dolinie potoku Kryniczanka i jego dopływów. Krynicę otaczają wzgórza Góry Parkowej, Krzyżowej, Jasiennika. Jest to jedna z najstarszych górskich polskich miejscowości wypoczynkowych i uzdrowiskowych; jak jest duża, itd.

Powodem wyboru akurat takiego tematu pracy czyli: Atrakcyjność turystyczna Krynicy Górskiej jest to, iż Krynica Górska z całą pewnością jest miejscem niezwykle atrakcyjnym, przyciągającym turystów, i dlatego z tegoż powodu warto takie zagadnienie poruszyć w pracy.

Na bazę źródłową niniejszej pracy składają się pozycje książkowe, jak również cenne informacje z zasobów internetowych. Szczegółowy wykaz bazy źródłowej zawiera bibliografia umieszczona na końcu pracy.

Praca składa się z czterech rozdziałów. W pierwszym rozdziale scharakteryzowana została turystyka specjalistyczna w Krynicy. Na terenie miasta i w jego najbliższym sąsiedztwie znajdują się warunki do uprawiania wszelkiego rodzaju turystyki, a więc narciarstwo, saneczkarstwo, kolarstwo  górskie, kajakarstwo górskie, piesze  wędrówki, jak również inne formy sportu.

W drugim rozdziale przedstawiona została Krynica Górska jako miejscowość uzdrowiskowa i wypoczynkowa. Autorka skupiła się w nim na charakterystyce wód mineralnych  i ich przydatności, klimacie oraz lecznictwie zdrowotne (zakłady zdrowotne, sanatoria).

W trzecim rozdziale Krynica została zaprezentowana jako centrum turystyki kulturowej i biznesowej. Scharakteryzowana została zabytkowa architektura miasta (w tym  wille, kościoły i cerkwie), Muzeum Nikifora oraz dwie najbardziej znaczące imprezy, tzn. muzyczny Festiwal Jana Kiepury oraz Forum Ekonomiczne.

W czwartym rozdziale zawarta jest charakterystyka  infrastruktury Krynicy Górskiej, to znaczy bazy noclegowej, bazy gastronomicznej, bazy towarzyszącej oraz dostępności  komunikacyjnej.

Atrakcje turystyczne Francji i ich znaczenie dla napływu turystów

WSTĘP 2

ROZDZIAŁ I. CHARAKTERYSTYKA WALORÓW I ATRAKCJI TURYSTYCZNYCH 4
1.1. Pojęcie walorów i atrakcji turystycznych 4
1.2. Typologia walorów i atrakcji turystycznych 12
1.3. Znaczenie walorów i atrakcji turystycznych dla gospodarki turystycznej 19

ROZDZIAŁ II. POTENCJAŁ TURYSTYCZNY FRANCJI 25
2.1. Rys historyczny 25
2.2. Środowisko geograficzne 28
2.3. Walory 32
2.3.1. Walory wypoczynkowe 32
2.3.2. Walory krajoznawcze 34
2.4. Charakterystyka wybranych obiektów turystycznych 37

ROZDZIAŁ III. FRANCJA JAKO CENTRUM TURYSTYCZNE 46
3.1. Dostępność komunikacyjna 46
3.2. Infrastruktura turystyczna 54
3.3. Ruch turystyczny 60
3.4. Perspektywy rozwoju turystyki we Francji 63

ZAKOŃCZENIE 67
BIBLIOGRAFIA 69
SPIS TABEL 72
SPIS ZDJĘĆ 73

WSTĘP

Francja charakteryzuje się ogromną różnorodnością krajobrazów, można znaleźć tu niemal wszystko: skaliste wybrzeża w Bretanii, wapienne wzgórza w Prowansji, przepastne wąwozy w Pirenejach, malownicze wzgórza w Alzacji, pokryte lodowcami szczyty Alp oraz zielone, lesiste doliny w Dordogne. Francja dzieli się na regiony, z których każdy jest inny pod względem krajobrazu, posiada inną architekturę, kuchnię, a często również odmienny dialekt. W języku francuskim cały kraj określa się mianem „pays”, ale mieszkańcy każdej niemal miejscowości mówią o najbliższej okolicy „mon pays”, natomiast przyjezdnych uważają za gości z zupełnie innego „pays”. Poczucie tożsamości regionalnej u Francuzów jest bardzo silne i przetrwało ono wiele stuleci, nie poddając się wysiłkom władz, mającym na celu zcentralizowanie administracji paryskiej. Jedną z najbardziej uderzających cech francuskiego krajobrazu jest z pewnością niezwykłe wrażenie przestrzeni. Lasy i pustkowia ciągną się tu niekiedy całymi kilometrami, bez jakiegokolwiek śladu działalności człowieka. Znajduje się tu tak ogromna ilość zabytków historii i sztuki, że gdyby nawet ograniczyć się do zwiedzenia tylko jednego, dowolnego regionu, można by gruntownie poznać przeszłość całego kraju bez oglądania jego najsławniejszych atrakcji turystycznych. Francja jest idealnym krajem dla turystów spragnionych niezwykłych, malowniczych, urozmaiconych krajobrazów, którymi można nacieszyć zmysły.

Celem pracy jest zaprezentowanie zagadnienia walorów i atrakcji turystycznych Francji i ich znaczenia dla napływu turystów.

Praca składa się z trzech rozdziałów.

W pierwszym rozdziale scharakteryzowane są  walory i atrakcje turystyczne, a więc: pojęcie walorów i atrakcji turystycznych, typologia walorów i atrakcji turystycznych oraz znaczenie walorów i atrakcji turystycznych dla gospodarki turystycznej.

W drugim rozdziale przedstawiony jest potencjał turystyczny Francji, a więc: rys historyczny, środowisko geograficzne, walory wypoczynkowe oraz krajoznawcze, jak również charakterystyka wybranych obiektów turystycznych.

W trzecim rozdziale przedstawiona jest Francja jako centrum turystyczne, a więc: dostępność komunikacyjna, infrastruktura turystyczna, ruch turystyczny oraz perspektywy rozwoju turystyki we Francji.

Wszystkie krainy Francji odzna­czają się specyficznym charakterem, co doskonale obrazuje francuska kuchnia – duma narodowa oraz główny towar eksportowy: w każdym mieście można znaleźć rynek oferujący produkty rolne z danego obsza­ru, towary lokalnych rzeźników i piekarzy, a także potrawy regionalne. Mimo że kultura fast foodów również i tu powoli zdobywa zwolenni­ków, nie istnieją żadne sieci restauracji, które obejmowałyby cały kraj. We Francji przymiotnikowi „ogólnonarodowy” nie przypisuje się takie­go dużego znaczenia, jak w innych państwach europejskich. I na tym właśnie polega nieodparty urok tego kraju.

W obecnym kształcie Francja istnieje od XV w., a jej granice są w dużej mierze naturalne: na północy kanał La Manche, na zachodzie Ocean Atlantycki, na południu Pireneje i Mo­rze Śródziemne, na wschodzie Alpy, Jura oraz Ren. To największy kraj Europy Zachodniej i 47. pod względem wielkości na świecie. Liczba ludności przekracza 60 min, przy czym zagęszczenie rozkłada się nierównomiernie: w przeciwieństwie do dużych, miejskich obsza­rów uprzemysłowionych (takich jak Paryż i Lyon), regiony wiejskie są słabo zaludnione. Trzy czwarte Francuzów mieszka w miastach. Śred­nia gęstość zaludnienia Francji wynosi 109 mieszkańców na km kwa­dratowy -jest więc niska w porównaniu z resztą Europy Zachodniej (w Polsce średnio 124 mieszkańców na km kwadratowy).

Animacja czasu wolnego młodzieży a działalność profilaktyczna

Wstęp 2

ROZDZIAŁ I. Animacja czasu wolnego – analiza teoretyczna 4
1. Definicja czasu wolnego 4
1.1. Funkcje czasu wolnego 6
1.2. Sposoby korzystania z czasu wolnego 8
1.3. Aspekty czasu wolnego z młodzieżą 10
1.4. Treści i formy zajęć wolnoczasowych młodzieży 11
1.5. Zadania szkoły w zakresie działalności do korzystania z czasu wolnego 14
2. Działalność profilaktyczna placówki szkolnej w świetle literatury 15
2.1. Pojęcie profilaktyki 15
2.2. Funkcje profilaktyki 16
2.3. Formy działalności profilaktycznej 17
2.4. Profilaktyka i terapia 17
2.5. Rodzaje i rola programów profilaktycznych 20
2.6. Definicja zajęć pozalekcyjnych 20

ROZDZIAŁ II. Metodologiczne podstawy badań własnych 24
2.1. Przedmiot i cele badań 24
2.2. Problemy i hipotezy badawcze 35
2.3. Zmienne i wskaźniki 38
2.4. Metody, techniki i narzędzia badawcze 43
2.5. Charakterystyka obszaru badawczego i przebiegu badań 44

ROZDZIAŁ III. Analiza badań własnych 46
3.1. Warunki socjodemograficzne badanych 46
3.1.1. Wiek 46
3.1.2. Płeć 47
3.1.3. Miejsce zamieszkania 48
3.2. Wiedza na temat animacji czasu wolnego 49
3.2.1. Ocena animacji czasu wolnego w szkole 49
3.2.2. Uwarunkowania aktywności w czasie wolnym młodzieży szkolnej 50
3.2.3. Formy animacji czasu wolnego w szkole 50
3.2.4. Formy animacji czasu wolnego w środowisku lokalnym 53
3.3. Działalność nauczycieli i młodzieży w zakresie działań profilaktycznych 60
3.3.1. Szkolne uwarunkowania w zakresie działalności profilaktycznej 60

Podsumowanie 63
Wnioski 64
Postulaty badawcze 66
Bibliografia 67
Spis tabel 71
Spis wykresów 72
Załącznik 73

Wstęp

Problematyka animacji społeczno-kulturalnej i animatorów jest współ­cześnie przedmiotem rozważań i dyskusji w wielu środowiskach. Zagad­nienia te skupiają uwagę teoretyków i praktyków, pojawiają się w litera­turze naukowej, publicystyce i życiu codziennym wielu krajów. Są popu­larne przede wszystkim we Francji, którą uznaje się za ojczyznę animacji społeczno-kulturalnej, Niemczech, Wielkiej Brytanii, Włoszech, Belgii, Ka­nadzie, USA. Doniosłość i aktualność tej dziedziny życia jest w ostatnich latach coraz częściej dostrzegana także w naszym kraju zarówno w refleksji teoretycznej, jak i działaniach praktycznych. Terminy „animacja kulturalna/społeczno-kulturalna” i „animator kultury/społeczno-kulturalny” zaj­mują wiele miejsca w literaturze naukowej, funkcjonują także w codzien­nej praktyce. Dokonuje się zmiany nazwy placówek kultury na Centra czy Ośrodki Animacji, osoby w nich pracujące określa mianem animatorów kultury, organizuje różne formy kształcenia kadry animatorów.

Celem niniejszej pracy jest zaprezentowanie zagadnienia animacji czasu wolnego młodzieży a działalności profilaktycznej szkoły.

Praca składa się z trzech rozdziałów.

W pierwszym rozdziale przedstawiona jest analiza teoretyczna animacji czasu wolnego, a więc: definicja czasu wolnego, funkcje czasu wolnego, sposoby korzystania z czasu wolnego, aspekty czasu wolnego z młodzieżą, treści i formy zajęć wolnoczasowych młodzieży, zadania szkoły w zakresie działalności do korzystania z czasu wolnego, jak również charakterystyka działalności profilaktycznej szkoły czyli pojęcie profilaktyki, funkcje profilaktyki, formy działalności profilaktycznej, profilaktyka i terapia, rodzaje i rola programów profilaktycznych oraz definicja zajęć pozalekcyjnych.

W drugim rozdziale opisane są metodologiczne podstawy badań własnych, a więc: przedmiot i cele badań, problemy i hipotezy badawcze, zmienne i wskaźniki, metody, techniki i narzędzia badawcze, charakterystyka obszaru badawczego i przebiegu badań.

W trzecim rozdziale zaprezentowana jest analiza badań własnych, a więc: warunki socjodemograficzne badanych: wiek, płeć, miejsce zamieszkania, jak również wiedza na temat animacji czasu wolnego, ocena animacji czasu wolnego w szkole, uwarunkowania aktywności w czasie wolnym młodzieży szkolnej, formy animacji czasu wolnego w szkole, formy animacji czasu wolnego w środowisku lokalnym oraz działalność nauczycieli i młodzieży w zakresie działań profilaktycznych, jak i szkolne uwarunkowania w zakresie działalności profilaktycznej.

Głównym powodem koncentrowania uwagi na tych zagadnieniach są dokonujące się współcześnie przeobrażenia w życiu społeczeństw, przy­noszące wiele zagrożeń społeczno-cywilizacyjnych, a także wyzwań od­noszących się do działań profilaktycznych i obrony. Współczesne społe­czeństwa, dotknięte w mniejszym lub większym stopniu różnymi choro­bami społeczno-cywilizacyjnymi (rozbiciem struktur naturalnych, patolo­giami społecznymi, kryzysem wartości) kreują chorą jednostkę — czło­wieka zagubionego w świecie ludzkim i materialnym, borykającego się z problemami codzienności, często wątpiącego w sens własnej egzysten­cji. Człowiek ponowoczesny żyje w świecie pozbawionym aksjologiczne­go centrum, w kulturze, którą trapią z jednej strony nadmiar informa­cji, z drugiej niedostatek sensu, niedobór informacji przeżytej, zrozumia­łej, brak jednoznacznych kryteriów moralnych. Nie potrafi odnaleźć się w rzeczywistości, która go zaskakuje, nie znajduje drogowskazów, czuje się bezradny i zabłąkany. Pierwszoplanowym problemem współczesnej pedagogii, jest uzyskanie odpowiedzi na pytanie, jak mu w tym pomóc.

Dotychczasowy model edukacji oparty na doktrynie adaptacyjnej oka­zał się dysfunkcyjny w obliczu wyzwań współczesności i przyszłości. W nowym paradygmacie postuluje się nadanie priorytetu kształtowa­niu postaw, przywrócenie najwyższej rangi wartościom humanistycznym, oparcie działań edukacyjnych na współpracy ze społecznością lokalną, stosowanie metod, które pobudzą kreatywność jednostek i grup.

Realizacja tych postulatów wymaga zmiany dotychczasowych metod kształcenia i wychowania na takie, które pobudzą potencjał twórczy jed­nostek, zmienią świadomość społeczeństw, uelastycznią zinstytucjonalizo­waną praktykę edukacyjną, a także stawia przed kadrą placówek edukacji i kultury nowe, trudne zadania.

Analiza porównawcza uzdrowisk Krynica Zdrój i Nałęczowa

Wstęp 2
Rozdział I. Turystyka uzdrowiskowa elementem działalności polskich uzdrowisk 4
1.1. Znaczenie turystyki uzdrowiskowej 4
1.2. Miejsce uzdrowisk w turystyce 8
1.3. Klasyfikacja uzdrowisk 15
1.4. Rozwój turystyki uzdrowiskowej na świecie 21
Rozdział II. Krynica Zdrój oraz Nałęczów jako obiekty uzdrowiskowe 24
2.1. Charakterystyka miast 24
2.2. Położenie geograficzne i walory przyrodnicze 33
2.3. Cechy uzdrowiskowe miast 42
Rozdział III. Analiza porównawcza badanych uzdrowisk 46
Zakończenie 62
Bibliografia 64
Spis tabel 67
Spis rysunków 68
Spis wykresów 69
Aneks 70

Wstęp

Głównym sprawcą narodzin były potrzeby zdrowotne, bowiem w hierarchii wartości zdrowie plasuje się na poczesnym miejscu, zaraz po potrzebie zaspokojenia głodu i schronienia. Jest elementem bezpieczeństwa osobistego, sprawności, satysfakcji. W przeciwieństwie do udręki — rezultatu słabego zdrowia, dolegliwości i chorób.

Uzdrowisko to miejscowość lub jej część, mająca klimat oraz warunki środowiskowe o właściwościach leczniczych (klimatoterapia, przyrodolecznictwo), zasobna w naturalne tworzywa lecznicze (np. wody lecznicze, borowiny), wyposażona w budynki i urządzenia umożliwiające działalność leczniczą i wypoczynkowo-turystyczną (m.in. sanatoria, zakłady kąpielowe, pijalnie wód, zakłady fizykoterapii). Istnieją liczne kryteria klasyfikacji uzdrowisk, np. ze względu na posiadane tworzywa lecznicze i położenie fizjograficzne rozróżnia się uzdrowiska: zdrojowe (wody lecznicze), borowinowe i klimatyczne, uzdrowiska nizinne (do 200 m n.p.m.), podgórskie (do 400 m n.p.m.), górskie (400–800 m n.p.m.), wysokogórskie (powyżej 800 m n.p.m.).

Celem pracy jest zaprezentowanie oraz porównanie uzdrowisk Krynica Zdrój i Nałęczowa.

Praca składa się z trzech rozdziałów.

W pierwszym rozdziale przedstawiona jest turystyka uzdrowiskowa jako element działalności polskich uzdrowisk, a więc: znaczenie turystyki uzdrowiskowej, miejsce uzdrowisk w turystyce, klasyfikacja uzdrowisk oraz rozwój turystyki uzdrowiskowej na świecie.

W drugim rozdziale zaprezentowana jest Krynica Zdrój oraz Nałęczów jako obiekty uzdrowiskowe, a więc: charakterystyka miast, położenie geograficzne i walory przyrodnicze oraz cechy uzdrowiskowe miast.

Rozdział trzeci to analiza porównawcza badanych uzdrowisk w oparciu o dostępne informacje, jak również wyniki badań ankietowych.

W Polsce występuje wiele miejscowości o charakterze leczniczym, a część z nich posiada status uzdrowiska. Przykładem regionu o największej liczbie uzdrowisk jest województwo lubelskie, gdzie znajduje się Nałęczów oraz województwo małopolskie, gdzie znajduje się Krynica Zdrój. Wszystkie miejscowości posiadają doskonale rozwiniętą bazę noclegową.

Warto także zauważyć, że leczenie uzdrowiskowe ma w Polsce bogate tradycje. Jego znaczenie w wielu chorobach układu kostno-stawowego, stanach pourazowych, alergiach czy chorobach układu oddechowego o innej etiologii jest niekwestionowane. Z historycznego punktu widzenia nie sposób pominąć znaczenia leczenia klimatycznego gruźlicy. Mniej znane, a warte zauważenia, są możliwości wykorzystania leczenia sanatoryjnego w terapii chorób układu dokrewnego.

W naszym społeczeństwie jeszcze obecnie stosowanie leczenia uzdrowiskowego w chorobach gruczołów dokrewnych kojarzy się przede wszystkim z zaleceniem pobytu nad morzem u osób z powiększeniem gruczołu tarczowego. Tymczasem, leczenie to mogło mieć korzystne znaczenie jedynie w sytuacji niedoboru jodu, tj. w okresie przed wprowadzeniem obligatoryjnego modelu profilaktyki jodowej (przed rokiem 1997), gdyż wiele uzyskiwanych efektów związanych było ze zwiększeniem podaży jodu.

Zmiana w stylu życia dzisiejszych 30-latków wywołana przez pojawienie się hipermarketów

Wstęp 2

Rozdział I. Przemiany współczesnego świata – nowe pokolenie 4
1.1. Globalizacja – rozważania o naturze pojęcia 4
1.2. Czynniki historyczne i źródła globalizacji 8
1.3. Polityczna i gospodarcza płaszczyzna globalizacji 10
1.4. Społeczeństwo współczesne oraz dylematy tożsamościowe pokolenia 30-latków 14

Rozdział II. Styl życia 26
2.1 Pojęcie stylu życia 26
2.2 Poziom życia, dobrobyt, warunki życia oraz jakość życia 29
2.3 Uwarunkowanie kulturowe 31
2.4 Uwarunkowania ekonomiczne 36
2.5 Społeczno-psychologiczne skutki zmian 43

Rozdział III. Metodologia badań własnych 45
3.1. Cel, problemy i hipotezy badawcze 45
3.2. Metoda i technika badawcza 49
3.3. Próba badawcza, teren i organizacja badań 49
3.4. Społeczna i demograficzna charakterystyka badanej populacji 50

Rozdział IV. Zmiana w stylu życia dzisiejszych 30-latków wywołana przez pojawienie się hipermarketów na przykładzie Silesia CC. 52
4.1. Krótka charakterystyka kompleksu Silesia CC. 52
4.2. Wyniki badań 55
4.2.1. Subiektywny aspekt poczucia tożsamości 30-latków i ocena pokolenia rówieśników w sfragmentaryzowanym społeczeństwie globalnym 55
4.2.2. Orientacje normatywne 30-latków skoncentrowane na dymensji indywidualizm v/s kolektywizm w kontekście procesów globalizacji 58
4.2.3. Zjawisko globalizacji współczesnego świata w percepcji i ocenie badanej grupy 64
4.3. Podsumowanie 73

Zakończenie 76
Bibliografia 78
Spis tabel 81
Spis wykresów 82
Aneks 83

Wstęp

Moje pokolenie, czyli dzisiejsi 30-latkowie doskonale pamiętają czasy kolejek za wszystkim, a na pułkach sklepowych stał tylko ocet. Jesteśmy świadkami przemian ustrojowych w naszym kraju od 1989 roku, można  powiedzieć, że „Nowy świat” wykreował się w Polsce po upadku bloku wschodniego. Nie zawsze zdajemy sobie sprawę, że Polska wówczas nie tylko odzyskała niepodległość, przestając być — po 45 latach poddaństwa — satelitą ZSRR; nie tylko mogła zrzucić pęta dyktatury Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej i zacząć wprowadzać stopniowo ustrój demokratyczny, ale ponadto została włączona struktury cywilizacji zachodniej. Czy ten przeskok miał znaczący wpływ na nasze zachowanie, czy tylko przyszło mam się dostosować do nowych warunków?

Cywilizacja zachodnia przypomina coraz bardziej system naczyń połączonych i podlega ustawicznym zmianom, m.in. w wyniku nowych odkryć technicznych. Włączenie Polski do tej cywilizacji zaowocowało w naszym kraju rodzeniem się zupełnie nowych wzorów i prądów kulturowych, nowymi punktami odniesienia, nowymi instytucjami, nowymi regułami ekonomii. Była to zmiana wstrząsowa, gdyż Polska nagle została przeniesiona w świat odmienny od tego z czasów naszej niepodległości sprzed pół wieku, a tym bardziej od tego, do którego należała po wojnie, świata za żelazną kurtyną.

Pokolenie dzisiejszej młodzieży to ci, dla których ów „nowy świat” jest światem naturalnym. Ucząc się życia w procesie socjalizacji — w późnym lub wczesnym dzieciństwie — dzisiejsi 30-latkowie uczyli się świata, który naprawdę dopiero teraz stał się światem Polski, dla nich wszakże w sposób oczywisty jest po prostu — światem. Brakuje im doświadczeniowej perspektywy, którą mamy my, starsi, ale dzięki temu mogą wchłaniać sygnały tego świata z umysłem „czystym” (bez zakłócających wątków „starej pamięci”), a także włączać się w różne nowe instytucje czy przejmować w naturalny sposób nowe role. Obecna „nowa Polska” to dla nich po prostu życie. Co wynika z uczestnictwa w takim życiu? Jaka treść świadomości, jakie wzory obyczajowe, wreszcie szerzej — osobowość społeczna — są jego konsekwencją?

W niniejszej pracy podjęto próbę ukazania zmian w stylu życia dzisiejszych 30-latków wywołanych przez pojawienie się hipermarketów na przykładzie Silesia CC. Taki też był zasadniczy cel opracowania.

Praca składa się z czterech rozdziałów:

Rozdział pierwszy to przemiany współczesnego świata – nowe pokolenie: globalizacja – rozważania o naturze pojęcia, czynniki historyczne i źródła globalizacji, polityczna i gospodarcza płaszczyzna globalizacji, społeczeństwo współczesne oraz dylematy tożsamościowe pokolenia 30-latków.

Rozdział drugi to opis stylów życia, przybliżenie i porównanie dwóch epok. Krótki opis zachowań konsumentów przed 1989 roku, a obecnych. Próba pokazania znaczących różnic.

Rozdział trzeci to metodologia badań własnych: problemy i hipotezy badawcze, metoda i technika badawcza, próba badawcza, teren i organizacja badań oraz społeczna i demograficzna charakterystyka badanej populacji.

Rozdział czwarty to zmiana w stylu życia dzisiejszych 30-latków wywołana przez pojawienie się hipermarketów na przykładzie Silesia CC.: krótka charakterystyka kompleksu Silesia CC, wyniki badań, podsumowanie.

Całość opracowania powstała w oparciu o literaturę fachową, artykuły prasowe, akty prawne oraz badania własne i źródła ze stron WWW.

Walory przyrodniczo kulturowe i ich wpływ na rozwój turystyki w gminie Szczytno

Wstęp 2

Rozdział I. Znaczenie terminów rekreacja i turystyka 4
1.1. Rekreacja i turystyka w cyklu życia człowieka 4
1.2. Podstawowe formy turystyki 8
1.3. Podstawowe czynniki rozwoju rekreacji i turystyki 12
1.4. Pojęcie atrakcyjności turystycznej i metody jej badania 18

Rozdział II. Metodologia badań własnych 27
2.1. Przedmiot i cel badań 27
2.2. Problemy i hipotezy badawcze 29
2.3. Metody, techniki, narzędzia badań 33
2.4. Organizacja i przebieg badań 46

Rozdział III. Wpływ walorów przyrodniczych i kulturowych na rozwój turystyki w Gminie Szczytno 49
3.1. Położenie geograficzne Gminy Szczytno 49
3.2. Walory przyrodnicze Gminy 53
3.3. Walory kulturowe Gminy 57
3.4. Zagospodarowanie turystyczne Gminy 59
3.5. Analiza atrakcyjności turystycznej Gminy w świetle badań własnych 61
3.6. Perspektywy i kierunki zwiększenia atrakcyjności turystycznej Gminy 63

Zakończenie 67
Bibliografia 69
Spis zdjęć 73
Spis map 74
Spis rysunków 75

Wstęp

Turystyka jako złożone zjawisko społeczno-ekonomiczne i przestrzenne — a także jako forma zaspokajania określonych potrzeb człowieka (np. rekreacyj­nych, zdrowotnych, poznawczych, kulturowych itp.) — jest zjawiskiem masowym, ogólnoświatowym. Wiele problemów organiza­cyjnych, ekonomicznych i społecznych, które ona zrodziła, ujawniło się ze szczególną siłą w okresie przemian politycznych i gospodarczych, będących udziałem nie tylko Polski, ale też pozostałych krajów Europy Środkowej i Wschodniej. Upadek komunizmu i wejście na drogę budowania gospodarki rynkowej powodują potrzebę zainicjowania wielu skomplikowanych przekształceń w gospodarce turystycznej w poszczególnych regionach, gminach i miejscowościach, dysponujących walorami turystycznymi i określoną infrastrukturą turystyczną, w tym w uzdrowiskach. O ile do wymogów gospodarki rynkowej i rosnącej konkurencji lepiej i szybciej dostosowały się podmioty gospodarki turystycznej, o tyle więcej problemów z tym mają regiony i miejscowości turystyczne oraz uzdrowiska. Wiąże się to z niedostateczną wiedzą o marketingu i nowoczesnych systemach zarządzania większości osób odpowie­dzialnych za funkcjonowanie przedsiębiorstw turystycznych oraz rozwój lokalnej gospodarki, w tym gospodarki turystycznej. Bez dobrej znajomości marketingu i nowoczesnych systemów zarządzania trudno dziś być aktywnym i skutecznie działającym uczestnikiem życia gospodarczego.

Celem pracy jest zaprezentowanie walorów przyrodniczo kulturowych i ich wpływu na rozwój turystyki w Gminie Szczytno.

Praca składa się z trzech rozdziałów.

W pierwszym rozdziale opisane jest znaczenie terminów rekreacja i turystyka, a więc: rekreacja i turystyka w cyklu życia człowieka, podstawowe formy turystyki, podstawowe czynniki rozwoju rekreacji i turystyki, pojęcie atrakcyjności turystycznej i metody jej badania.

W drugim rozdziale zawarta jest metodologia badań własnych, a więc: przedmiot i cel badań, problemy i hipotezy badawcze, metody, techniki, narzędzia badań oraz organizacja i przebieg badań.

W trzecim rozdziale przedstawiona jest analiza atrakcyjności Gminy Szczytno, a więc: wyniki badań własnych, czynniki atrakcyjności turystycznej, noclegi, dostępność komunikacyjna oraz kierunki zwiększenia atrakcyjności Gminy Szczytno.

Dynamiczny rozwój turystyki sprawia, że w odniesieniu do coraz większej liczby obszarów staje się ona wiodącym sektorem gospodarki. Dla wielu regionów rozwój turystyki okazuje się szansą na aktywizację zawodową ludności, zwiększenie dochodów, intensyfikację zagospodarowania infrastrukturalnego, co przyczynia się do zapewnienia wysokiej pozycji konkurencyjnej regionu oraz trwałego wzrostu gospodarczego. Do­świadczenia wielu regionów na świecie wskazują, że właściwy (uwzględniający inter­akcje ze środowiskami przyrodniczym, społecznym i ekonomicznym) rozwój turystyki jest możliwy jedynie wtedy, gdy odbywa się w sposób planowy. Konieczne jest zatem sterowanie rozwojem turystyki zgodnie z koncepcją rozwoju zrównoważonego, co po­zwala na uniknięcie (czy minimalizowanie) negatywnych zjawisk, takich jak m.in. degra­dacja walorów turystycznych, przeciążenie infrastruktury, pogarszające się warunki życia w regionie, konflikty pomiędzy turystami a ludnością miejscową. Wśród instrumentów zarządzania regionalną gospodarką turystyczną szczególnej wagi nabiera więc opraco­wanie strategii rozwoju turystyki, która w sposób kompleksowy umożliwia określenie uwarunkowań rozwoju w regionie, ocenę możliwości rozwoju turystyki, wskazanie pożą­danych kierunków rozwoju, sposobów realizacji przyjętych założeń oraz stały monitoring prowadzonych działań. Brak dobrze opracowanej strategii może bowiem doprowadzić do sytuacji, w której korzyści płynące z rozwoju turystyki okażą się mniejsze od strat, jakie może wywołać jej niekontrolowany rozwój.

Usługi dodatkowe dla turystów w ofertach biur podróży

Wstęp 2

Rozdział I. Usługi turystyczne oraz ich kształtowanie 4
1.1. Pojęcie i cechy usług 4
1.2. Rodzaje usług turystycznych wraz z charakterystyką 8
1.3. Sprzedawcy i nabywcy usług turystycznych 11
1.4. Rynek usług turystycznych w Polsce w ujęciu liczbowym 20

Rozdział II. Możliwości wzbogacenia ofert turystycznych usługami dodatkowymi 24
2.1. Budowanie przewagi konkurencyjnej na rynku turystycznym poprzez wzbogacanie ofert 24
2.2. Wykaz usług dodatkowych w sferze turystyki wraz z wyjaśnieniami 30
2.3. Usługi dodatkowe a koszty i ceny imprez turystycznych 36

Rozdział III. Identyfikacja oraz analiza usług dodatkowych w ofertach wybranych biur podróży 46
3.1. Cel, zakres i metody badań 46
3.2. Ogólna charakterystyka wybranych biur podróży 49
3.3. Opis zasadniczej oferty turystycznej badanych biur podróży 53
3.4. Identyfikacja i opis usług dodatkowych oferowanych turystom 59
3.5. Ocena własna zakresu i rodzajów oferowanych usług dodatkowych 67

Zakończenie 69
Wykaz literatury 71
Spis tabel 75
Spis zdjęć 76
Spis rysunków 77

Wstęp

Powstanie biur podróży – pierwszych wyspecjalizowanych jednostek zajmują­cych się organizacją i obsługą wyjazdów miało niezwykle istotne znaczenie dla uła­twienia podróży oraz w konsekwencji dla rozwoju turystyki. Zalążków pierwszych instytucjonalnych form obsługi turystów można dopatrywać się już w początkach XIX w., kiedy pojawiły się pierwsze agencje ułatwiające wyjazdy emigracyjne z Europy do Ameryki. Za moment powstania pierwszego w historii turystyki biura podróży uważa się rok 1841, kiedy to Anglik T. Cook zorganizował wycieczkę dla 570 osób, przewo­żąc je wyczarterowanym pociągiem z Londynu do Longhborough. Już w roku 1871 klienci biura T. Cooka odbyli pierwszą zbiorową podróż dookoła świata. Od połowy XX w. obserwować można, trwający do dziś, proces specjalizacji biur podróży w zakre­sie organizacji i obsługi ruchu turystycznego.

W języku potocznym „biuro podróży” (biuro turystyczne) to nazwa przypisy­wana firmie, w której załatwia się wszystkie sprawy związane z wyjazdem poza miejsce zamieszkania. Inaczej mówiąc, jest to ogólne określenie używane w stosunku do pod­miotów, które zajmują się działalnością pośrednictwa i organizacji w turystyce jako jedynym bądź głównym przedmiotem swej działalności. Działalność ta może rozcią­gać się od współudziału w urzeczywistnianiu podróży (np. informacja, pośrednictwo wizowe, sprzedaż biletów lotniczych), poprzez sprzedawanie gotowych imprez zorgani­zowanych przez inne biura, aż do organizowania i sprzedawania własnych imprez. Biuro podróży jest podmiotem występującym w roli po­średnika pomiędzy podmiotami oferującymi dobra i usługi turystyczne a turystami. Biuro podróży sprzedaje bowiem dobra i usługi wytworzone nie przez siebie, ale przez inne podmioty, którymi są najczęściej wyspecjalizowane zakłady wytwórcze, takie jak: hotele, pensjonaty, linie lotnicze, transport autokarowy, wypożyczalnie sprzętu itp. Podstawową rolą biura podróży jest oferowanie tych dóbr i usług w postaci skompleto­wanego zestawu – tzw. pakietu turystycznego (imprezy turystycznej).

Celem pracy jest zaprezentowanie usług dodatkowych dla turystów w ofertach biur podróży regionu częstochowskiego.

Praca składa się z trzech rozdziałów.

W pierwszym rozdziale opisane są usługi turystyczne oraz ich kształtowanie, a więc: pojęcie i cechy usług, rodzaje usług turystycznych wraz z charakterystyką, sprzedawcy i nabywcy usług turystycznych oraz rynek usług turystycznych w Polsce w ujęciu liczbowym.

W drugim rozdziale przedstawione są możliwości wzbogacanie ofert turystycznych usługami dodatkowymi, a więc: budowanie przewagi konkurencyjnej na rynku turystycznym poprzez wzbogacanie ofert, wykaz usług dodatkowych w sferze turystyki wraz z wyjaśnieniami oraz usługi dodatkowe a koszty i ceny imprez turystycznych.

Trzeci rozdział zawiera identyfikację oraz analizę usług dodatkowych w ofertach wybranych biur podróży, a więc: el , zakres i metody badań, ogólna charakterystyka wybranych biur podróży, opis zasadniczej oferty turystycznej badanych biur podróży, identyfikacja i opis usług dodatkowych oferowanych turystom oraz ocena własna zakresu i rodzajów oferowanych usług dodatkowych.

Wydaje się, że rynek biur podróży w Polsce znalazł się na etapie stabilizacji, po fali największego i najbardziej dynamicznego wzrostu liczby podmiotów. Moż­na przyjąć, że w przyszłości liczba funkcjonujących jednostek będzie rosła znacz­nie wolniej niż do tej pory, gdyż rynek zacznie być coraz bardziej nasycony poda­żą usług pośrednictwa i organizacji i coraz trudniej będzie powstającym podmiotom znaleźć swoje miejsce na rynku. Będą natomiast widoczne działania w kierunku koncentracji kapitałowej, celem rozszerzenia zarówno funkcji touroperatorskich, jak i specjalizacji.

Turystyka uzdrowiskowa w wybranych regionach Polski

Wstęp 2

Rozdział I. Turystyka zdrowotna – turystyka uzdrowiskowa 5
1.1. Pojęcie turystyki uzdrowiskowej 5
1.2. Elementy charakterystyczne turystyki uzdrowiskowej 7
1.3. Rodzaje turystyki uzdrowiskowej 10
1.4. Rola i znaczenie uzdrowisk 17

Rozdział II. Rekreacja i turystyka uzdrowiskowa w cyklu życia człowieka 25
2.1. Miejsce rekreacji i turystyki uzdrowiskowej w życiu człowieka 25
2.2. Możliwości rekreacji i turystyki uzdrowiskowej 29
2.3. Ograniczenia rekreacji i turystyki uzdrowiskowej 38
2.4. Kształtowanie postaw wobec rekreacji i turystyki uzdrowiskowej 40

Rozdział III. Turystyka uzdrowiskowa w wybranych regionach Polski 46
3.1. Turystyka uzdrowiskowa w Kotlinie Kłodzkiej 46
3.2. Turystyka uzdrowiskowa w Ciechocinku 55
3.3. Turystyka uzdrowiskowa w Kołobrzegu 60

Rozdział IV. Turystyka uzdrowiskowa – wyniki badań własnych 66
4.1. Materiały i metodyka badań 66
4.2. Przedstawienie wyników badań 69
4.3. Wnioski 75

Zakończenie 78
Bibliografia 80
Spis fotografii 85
Spis tabel 86
Spis wykresów 87
Spis rysunków 88
ANEKS 89

Wstęp

Najbardziej oczywistym przykładem miejscowości, których powstanie i rozwój były całkowicie uzależnione od warunków środowiska są uzdrowiska, które powstawały tam, gdzie odkryto źródła wód leczniczych. Od warunków środowiskowych (głównie topoklimatycznych) zależał także rozwój bazy dla rekreacji zimowej. W rozwoju pozostałych ośrodków turystycznych warunki środowiska także miały znaczenie, jednak nie determinowały lokalizacji bazy w tak wielkim stopniu.

Podróże do uzdrowisk obecnie wręcz leżą u podstaw współczesnej turystyki. Bo i czemu nie skorzystać z kilku wolnych dni, by śladem tradycji udać się tam, gdzie znajdziemy wodę i powietrze o błogosławionych dla zdrowia właściwościach? Także wśród młodych ludzi zapanowała nowa moda – urlop w sanatorium.

Celem pracy jest zaprezentowanie turystyki uzdrowiskowej w wybranych regionach Polski.

Praca napisana została w oparciu o dostępną literaturę przedmiotu, czasopisma oraz źródła internetowe.

Wyjazdy „do wód” sięgają korzeniami bardzo dawnych, jeszcze starożytnych czasów. W czasach współczesnych stały się modne w XIX wieku, a w minionym wieku rozkwitły na dobre. Boom trwać będzie prawdopodobnie dopóki istnieć będzie człowiek. Po ciężkiej pracy potrzebny jest relaks. Dlatego urlop wypoczynkowy wpisany jest do kodeksu pracy jako podstawowy przywilej każdego. Musimy pozwolić naszemu organizmowi dojść do siebie. Do tego najlepsza jest zmiana otoczenia – najlepiej daleki wyjazd. Można pojechać nad morze i prażyć się w słońcu na plaży, ale można też poszukać innej formy wypoczynku.

Uzdrowiska w Polsce występują na obszarach 11 z 16 województw, w kilkudziesięciu gminach. Tych, które posiadają udokumentowane właściwości lecznicze, mamy obecnie około 40. Jest jeszcze dodatkowo kilkadziesiąt miejsc na terenie Polski z odkrytymi, w wyniku wieloletnich geologicznych badań, źródłami wód termalnych. Wiele z nich to potencjalne miejsca uzdrowisk termalnych.

Struktura przestrzenna lokalizacji uzdrowisk w naszym kraju jest wyjątkowo urozmaicona. Znajdują się one w różnych strefach krajobrazowych, w pasmach: nadmorskim (około 20 proc.), nizinnym (ok. 20 proc.), podgórskim i górskim (ok.60 proc.). Sąsiadują z terenami o cennych wartościach przyrodniczych, posiadającymi wysoki status ochrony, takimi jak: parki narodowe i parki krajobrazowe. Dużą atrakcją wielu uzdrowisk jest także specyficzna infrastruktura zdrojowa i lecznicza, niespotykana w innych miejscowościach wypoczynkowych.

Obecnie polskie uzdrowiska dysponują znacznym potencjałem recepcyjnym, co umożliwia obsługę większej liczby turystów krajowych i zagranicznych. Według danych GUS oraz Stowarzyszenia Gmin Uzdrowiskowych RP, w gminach uzdrowiskowych na terenie Polski znajduje się ok. 2 tys. obiektów noclegowych, dysponujących ponad 120 tys. miejsc.

Praca składa się z czterech rozdziałów.

W pierwszym rozdziale opisana jest turystyka zdrowotna – turystyka uzdrowiskowa, a więc: pojęcie turystyki uzdrowiskowej, elementy charakterystyczne turystyki uzdrowiskowej, rodzaje turystyki uzdrowiskowej oraz rola i znaczenie uzdrowisk.

W drugim rozdziale przedstawiona jest rekreacja i turystyka uzdrowiskowa w cyklu życia człowieka, a więc: miejsce rekreacji i turystyki uzdrowiskowej w życiu człowieka, możliwości rekreacji i turystyki uzdrowiskowej, ograniczenia rekreacji i turystyki uzdrowiskowej oraz kształtowanie postaw wobec rekreacji i turystyki uzdrowiskowej.

W trzecim rozdziale zaprezentowana jest turystyka uzdrowiskowa w wybranych regionach Polski, a więc: turystyka uzdrowiskowa w Kotlinie Kłodzkiej, turystyka uzdrowiskowa w Ciechocinku, turystyka uzdrowiskowa w Kołobrzegu.

W czwartym rozdziale zawarte są wyniki badań własnych w zakresie turystyki uzdrowiskowej, a więc: metodologia badań, przedstawienie wyników badań oraz wnioski.

Badania własne przeprowadzone zostały metodą sondażu diagnostycznego, techniką badań była ankieta a narzędziem kwestionariusz, na 100 anonimowych kuracjuszach Sanatorium, w celu uzyskania informacji o pobycie kuracjuszy w Sanatorium. W ankiecie pojawiły się pytania odnośnie powodów dla jakich respondenci zostali skierowani do Sanatorium, zabiegów leczniczych z których ankietowani korzystali w ośrodku. Badane osoby zapytane zostały również o to, co według nich ma największy wpływ na jakość leczenia w Sanatorium oraz z jakich innych form świadczeń pozamedycznych korzystali podczas pobytu w Sanatorium i w jaki sposób mogliby określić swój stan zdrowia po pobycie w Sanatorium.

Turystyka jako szansa rozwoju lokalnego na przykładzie województwa mazowieckiego

Wstęp 2

Rozdział I. ISTOTA TURYSTYKI, RUCHU TURYSTYCZNEGO 5
1.1. Definicje turysty, turystyki, ruchu turystycznego 5
1.1.1. Pojęcie turysty i turystyki 5
1.1.2. Ruch turystyczny 8

Rozdział II INSTRUMENTY POLITYKI REGIONALNEJ UNII EUROPEJSKIEJ I REGIONALNE PROGRAMY OPERACYJNE W POLSCE 12
2.1. Klasyfikacja narzędzi wspólnotowej polityki regionalnej 12
2.1.1. Rola funduszy strukturalnych 12
2.1.2. Fundusze strukturalne 14
2.2. Europejski Fundusz KOHEZJI (fundusz spójności) 17
2.3. Instrumenty polityki strukturalnej 20
2.3.1. Programy operacyjne 20
2.3.2. Akcje innowacyjne 27
2.3.3. Inicjatywy wspólnotowe 28
2.4. Projekty operacyjne w Polsce 28

Rozdział III. PROJEKTY I INICJATYWY TURYSTYCZNE JAKO PODSTAWA ROZWOJU LOKALNEGO 32
3.1. Pozytywne i negatywne znaczenie turystyki 32
3.2. Przykłady inicjatyw turystycznych wspierających rozwój lokalny 38
3.3. Turystyka jako forma rozwoju 40

Rozdział IV. ROZWÓJ I WYKORZYSTANIE ŚRODKÓW RPO MAZOWSZE NA ROZWÓJ TURYSTYKI NA PRZYKŁADZIE WOJEWÓDZTWA MAZOWIECKIEGO 44
4.1. Etapy strategii rozwoju Województwa Mazowieckiego 44
4.2. Cele Regionalnego Programu Operacyjnego dla Województwa Mazowieckiego 50
4.3. Wykorzystanie środków RPO Mazowsze na rozwój turystyki na przykładzie województwa mazowieckiego 60
4.4. Ocena wykonania programu Mazowsze 66

Zakończenie 68
Bibliografia 70

Wstęp

We współczesnym świecie coraz istotniejszym źródłem dochodów i czynnikiem wywołującym efekt synergii jest turystyka. Województwo mazowieckie, a szczególnie Warszawa odgrywa jedną z istotniejszych ról jako miejsce docelowe i główny krajowy ośrodek rozrządowy turystyki zagranicznej. Udział przyjazdów turystów  zagranicznych do Warszawy to blisko 30% wielkości krajowej. Ponadto stolica obsługuje ponad 70% turystów zagranicznych przyjeżdżających do województwa mazowieckiego. Głównie powiązane jest to z lokalizacją lotniska międzynarodowego oraz dobrze rozwiniętego węzła kolejowego, skupiającego połączenia międzynarodowe i będącego  za razem dobrym punktem przesiadkowym na tereny całej Polski i zagranicę. Na Mazowszu utrzymuje się powolny, ale stały rozwój infrastruktury turystyczno-wypoczynkowej. Najbardziej wartościowe obszary wskazane dla rozwoju obszarów turystycznych i rekreacyjnych o znaczeniu regionalnym tworzą Kampinoski Park Narodowy, dziewięć parków krajobrazowych, a także doliny rzek. Tereny te są dotychczas w małym stopniu wykorzystane, przede wszystkim dlatego, że brak tam odpowiedniego zagospodarowania i wyposażenia w infrastrukturę turystyczną.  Województwo mazowieckie na tle całego kraju odnotowuje mimo tego bardzo dobre wyniki, jeżeli chodzi zarówno o liczbę ludzi odwiedzających region (których liczba z roku na rok wzrasta), jak i ilość pieniędzy, które w tym regionie zostawiają. Sytuacja ta oczywiście w dużej mierze ma związek z tym, iż województwo posiada ogromny magnes turystyczny, jakim jest stolica Polski, Warszawa.

Celem pracy jest poddanie analizie czy środki otrzymywane z funduszy Unii Europejskiej na program Mazowsze są w pełni wykorzystywane i w jakim stopniu przekładają się na rozwój turystyki i ruchu turystycznego w województwie Mazowieckim. By znaleźć odpowiedź na to pytanie w pracy przeprowadzono analizę jakiej wysokości środki są pozyskiwane z funduszy unijnych i na co są przeznaczane.

Temat pracy spowodował ograniczenie metod badawczych zasadniczo do analizy literatury fachowej, raportów oraz danych przedstawionych w Internecie. Praca ma charakter analityczny. W analizie  zagadnień związanych z turystyką zostały zaprezentowane instrumenty polityki Unii Europejskiej wpływające na rozwój lokalny.

Podczas pisania pracy skorzystano ze źródeł takich jak przykładowo: Ekonomika turystyki R. Łazarka, Obsługa ruchu turystycznego B. Meyera, Podstawy zarządzania turystyką K. Michałowskiego, Popyt turystyczny – uwarunkowania i perspektywy rozwoju A. Niezgody i P. Zmyślonego, Programy pomocowe w Polsce, M. Janus – Hibner i R. Pastusiaka oraz Fundusze strukturalne Unii Europejskiej A. Jankowskiej, T. Kierkowskiego i R. Knopika.

Praca składa się z czterech rozdziałów.

W pierwszym rozdziale opisana jest istota turystyki, ruchu turystycznego, oraz wyjaśnione jest pojęcie turysty. W literaturze przedmiotu istnieje wiele definicji dotyczących turysty, turysty­ki oraz ruchu turystycznego, turyzmu i geografii turystycznej. Wielość tych definicji związana jest z praktycznym podejściem rządów państw i organiza­cji międzynarodowych do międzynarodowego ruchu osobowego związanego Z krótkoterminowym przebywaniem obywatela danego państwa na terytorium innego kraju. Pojęcia turystyka, turysta, ruch turystyczny są różnie interpreto­wane, zależnie od potrzeb, dla których się je formułuje.

W drugim rozdziale przedstawione są instrumenty polityki regionalnej Unii Europejskiej i regionalne programy operacyjne w Polsce, a więc: rola funduszy strukturalnych,  Europejski Fundusz KOHEZJI (fundusz spójności), programy operacyjne, akcje innowacyjne, inicjatywy wspólnotowe oraz projekty operacyjne w Polsce. Zainteresowanie turystyką jako jedną z dziedzin o potencjalnie dużym znacze­niu dla polityki regionalnej, pojawiło się w dokumentach Wspólnot późno, bo dopiero w 1984 roku. Za szczególnie cenne uznano wkład turystyki w tworze­nie miejsc pracy. W 1996 roku został opublikowany raport poświęcony do­tychczasowym działaniom turystyki na rzecz rozwoju regionalnego.

W trzecim rozdziale zaprezentowane są projekty i inicjatywy turystyczne jako podstawa rozwoju lokalnego, a więc: pozytywne i negatywne znaczenie turystyki, przykłady inicjatyw turystycznych wspierających rozwój lokalny.

W czwartym rozdziale poddano analizie wykorzystanie środków RPO Mazowsze na rozwój turystyki na podstawie Województwa Mazowieckiego, a więc: etapy strategii rozwoju Województwa Mazowieckiego, cele Regionalnego Programu Operacyjnego dla Województwa Mazowieckiego oraz przede wszystkim ocena wykonania i wykorzystania środków z programu Mazowsze. Celem głównym RPOWM jest poprawa konkurencyjności regionu i zwiększenie spójności, społecznej, gospodarczej i przestrzennej województwa.

Stan, perspektywy i kierunki rozwoju turystyki w powiecie nyskim

Wstęp 2

Rozdział 1. Terminologia pracy 4
1.1. Pojęcie turystyki 4
1.2. Czynniki rozwoju turystyki 9
1.3. Najważniejsze funkcje i dysfunkcje turystyki 13

Rozdział 2. Ogólna charakterystyka powiatu nyskiego 19
2.1. Położenie, obszar, podział administracyjny 19
2.2. Ludność i gospodarka 24
Rozdział 3. Walory i atrakcje turystyczne powiatu nyskiego 30
3.1. Walory i atrakcje turystyczne naturalne 30
3.2. Walory i atrakcje turystyczne kulturowe 36

Rozdział 4. Zagospodarowanie turystyczne powiatu nyskiego 45
4.1. Stan, struktura i rozmieszczenie bazy noclegowej 45
4.2. Baza gastronomiczna i pozostałe elementy infrastruktury turystycznej 49
4.3. Dostępność i infrastruktura komunikacyjna 57

Rozdział 5. Miejscowości turystyczne powiatu nyskiego i ich funkcje 65

Rozdział 6. Strategia rozwoju turystyki w powiecie nyskim 72
6.1. Główne cele i założenia strategii 72
6.2. Analiza szans i barier rozwoju turystyki 73
6.3. Strategiczne kierunki rozwoju turystyki 76
6.4. Nowe produkty turystyczne i ich promocja 78

Zakończenie i wnioski 85
Bibliografia 87
Spis tabel 91
Spis wykresów 92
Spis schematów 93
Spis zdjęć 94
Spis rysunków 96

Wstęp

Celem pracy jest zaprezentowanie stanu, perspektyw i kierunków rozwoju turystyki w powiecie nyskim. Zakres pracy obejmuje cały powiat nyski z jednoczesnym ukazaniem rejonów i miejscowości turystycznych.

Praca składa się z sześciu rozdziałów.

W pierwszym rozdziale opisana jest terminologia pracy.

W drugim rozdziale zawarta jest ogólna charakterystyka powiatu nyskiego, a więc: położenie, obszar, podział administracyjny oraz ludność i gospodarka.

W trzecim rozdziale przedstawione są walory i atrakcje turystyczne powiatu nyskiego, a więc; walory i atrakcje turystyczne naturalne oraz walory i atrakcje turystyczne kulturowe.

W czwartym rozdziale zaprezentowane jest zagospodarowanie turystyczne powiatu nyskiego, a więc: stan, struktura i rozmieszczenie bazy noclegowej, baza gastronomiczna i pozostałe elementy infrastruktury turystycznej oraz dostępność i infrastruktura komunikacyjna.

W piątym rozdziale opisane są miejscowości turystyczne powiatu nyskiego i ich funkcje.

W szóstym rozdziale przedstawiona jest strategia rozwoju turystyki w powiecie nyskim, a więc: główne cele i założenia strategii, analiza szans i barier rozwoju turystyki, strategiczne kierunki rozwoju turystyki oraz nowe produkty turystyczne  i ich promocja.

W pracy zastosowano metodę opisu i analizy z wykorzysta­niem prezentacji tabelarycznej gdzie bazę wyjściową stanowiły odpowiednio przetworzone informacje statystyczne i inne da­ne liczbowe.

Do napisania pracy zastosowana została dostępna literatura przedmiotu, artykuły prasowe, materiały internetowe, informacje uzyskane w urzędzie miasta powiatu nyskiego, przemyślenia własne oraz również skorzystano ze strategii rozwoju turystyki w powiecie nyskim i regulaminu zasad korzystania z usług publicznych na terenie Gminy Nysa.

Określając czynniki rozwoju współczesnej turystyki, musimy zda­wać sobie sprawę z tego, że jej narodzin i rozwoju należałoby szukać przede wszystkim w złym dostosowaniu człowieka do środowiska. Cywilizacja przemysłowa i rozszerzanie się zapotrzebowania na turystykę ściśle ze sobą się wiążą. Konsekwencje cywilizacji przemysłowej widoczne są w procesie kształtowania środowi­ska, w którym odbywa się ewolucja jednostki, a mianowicie, niektóre cechy charakteryzujące współczesne środowisko stanowią zbiór czynników patologicznych i agre­sywnych, wzmagających u ludzi (pragnących się utrzymać w dobrej kon­dycji psychicznej) potrzebę ucieczki od „rzeczywistości”. Coraz częściej mamy do czynienia z poczuciem agresji, ponieważ człowiek żyje w narastającym napięciu. W zmniejszeniu tego napięcia pomoże turystyka; jej działalność przyniesie człowiekowi żyjącemu na co dzień w dokuczliwej cywilizacji ogólne odprężenie, które pozwoli mu od­zyskać równowagę.  Wśród wielu czynników rozwoju turystyki występują między inny­mi  potrzeby (w ekonomii odgrywają ważną rolę, gdyż wyznaczają po­wstanie popytu na dobra i usługi, w tym turystyczne), motywacje (opisują pobudki skłaniające człowieka do określonego za­chowania, w tym turystycznego), czas wolny od pracy (swobodne i bezinteresowne oraz zgodne z zami­łowaniami człowieka korzystanie z wypoczynku), siła nabywcza ludności (warunki ekonomiczne są środkiem prze­kształcenia popytu potencjalnego w popyt zrealizowany, czyli potrzeb turystycznych w konsumpcję dóbr i usług turystycznych), urbanizacja (dynamiczny wzrost liczby ludności miejskiej jest waż­nym czynnikiem determinującym rozwój turystyki) oraz środowisko przyrodnicze i społeczne (uprawiając turystykę człowiek odnajduje w przyrodzie liczne wartości, które wywołują w nim prze- życia duchowe – estetyczne, gdy odsłania mu się piękno i bogactwo przyrody).