Wstęp 2
Rozdział I. Turystyka uzdrowiskowa elementem działalności polskich uzdrowisk 4
1.1. Znaczenie turystyki uzdrowiskowej 4
1.2. Miejsce uzdrowisk w turystyce 8
1.3. Klasyfikacja uzdrowisk 15
1.4. Rozwój turystyki uzdrowiskowej na świecie 21
Rozdział II. Krynica Zdrój oraz Nałęczów jako obiekty uzdrowiskowe 24
2.1. Charakterystyka miast 24
2.2. Położenie geograficzne i walory przyrodnicze 33
2.3. Cechy uzdrowiskowe miast 42
Rozdział III. Analiza porównawcza badanych uzdrowisk 46
Zakończenie 62
Bibliografia 64
Spis tabel 67
Spis rysunków 68
Spis wykresów 69
Aneks 70

Wstęp

Głównym sprawcą narodzin były potrzeby zdrowotne, bowiem w hierarchii wartości zdrowie plasuje się na poczesnym miejscu, zaraz po potrzebie zaspokojenia głodu i schronienia. Jest elementem bezpieczeństwa osobistego, sprawności, satysfakcji. W przeciwieństwie do udręki — rezultatu słabego zdrowia, dolegliwości i chorób.

Uzdrowisko to miejscowość lub jej część, mająca klimat oraz warunki środowiskowe o właściwościach leczniczych (klimatoterapia, przyrodolecznictwo), zasobna w naturalne tworzywa lecznicze (np. wody lecznicze, borowiny), wyposażona w budynki i urządzenia umożliwiające działalność leczniczą i wypoczynkowo-turystyczną (m.in. sanatoria, zakłady kąpielowe, pijalnie wód, zakłady fizykoterapii). Istnieją liczne kryteria klasyfikacji uzdrowisk, np. ze względu na posiadane tworzywa lecznicze i położenie fizjograficzne rozróżnia się uzdrowiska: zdrojowe (wody lecznicze), borowinowe i klimatyczne, uzdrowiska nizinne (do 200 m n.p.m.), podgórskie (do 400 m n.p.m.), górskie (400–800 m n.p.m.), wysokogórskie (powyżej 800 m n.p.m.).

Celem pracy jest zaprezentowanie oraz porównanie uzdrowisk Krynica Zdrój i Nałęczowa.

Praca składa się z trzech rozdziałów.

W pierwszym rozdziale przedstawiona jest turystyka uzdrowiskowa jako element działalności polskich uzdrowisk, a więc: znaczenie turystyki uzdrowiskowej, miejsce uzdrowisk w turystyce, klasyfikacja uzdrowisk oraz rozwój turystyki uzdrowiskowej na świecie.

W drugim rozdziale zaprezentowana jest Krynica Zdrój oraz Nałęczów jako obiekty uzdrowiskowe, a więc: charakterystyka miast, położenie geograficzne i walory przyrodnicze oraz cechy uzdrowiskowe miast.

Rozdział trzeci to analiza porównawcza badanych uzdrowisk w oparciu o dostępne informacje, jak również wyniki badań ankietowych.

W Polsce występuje wiele miejscowości o charakterze leczniczym, a część z nich posiada status uzdrowiska. Przykładem regionu o największej liczbie uzdrowisk jest województwo lubelskie, gdzie znajduje się Nałęczów oraz województwo małopolskie, gdzie znajduje się Krynica Zdrój. Wszystkie miejscowości posiadają doskonale rozwiniętą bazę noclegową.

Warto także zauważyć, że leczenie uzdrowiskowe ma w Polsce bogate tradycje. Jego znaczenie w wielu chorobach układu kostno-stawowego, stanach pourazowych, alergiach czy chorobach układu oddechowego o innej etiologii jest niekwestionowane. Z historycznego punktu widzenia nie sposób pominąć znaczenia leczenia klimatycznego gruźlicy. Mniej znane, a warte zauważenia, są możliwości wykorzystania leczenia sanatoryjnego w terapii chorób układu dokrewnego.

W naszym społeczeństwie jeszcze obecnie stosowanie leczenia uzdrowiskowego w chorobach gruczołów dokrewnych kojarzy się przede wszystkim z zaleceniem pobytu nad morzem u osób z powiększeniem gruczołu tarczowego. Tymczasem, leczenie to mogło mieć korzystne znaczenie jedynie w sytuacji niedoboru jodu, tj. w okresie przed wprowadzeniem obligatoryjnego modelu profilaktyki jodowej (przed rokiem 1997), gdyż wiele uzyskiwanych efektów związanych było ze zwiększeniem podaży jodu.