Archiwum kierunku Praca socjalna

prace dyplomowe z kierunku praca socjalna – praca licencjackie i magisterskie z zakresu pracy socjalnej

Dostosowanie polityki społecznej władz samorządowych do wymogów Unii Europejskiej

Wstęp 3

Rozdział I. System zabezpieczenia społecznego 6
1.1. Konstytucyjne podstawy zabezpieczenia społecznego 6
1.2. Ubezpieczenia społeczne jako materia ustawowa 9
1.3. Rodzaje świadczeń 12
1.3.1. Zakres ubezpieczenia chorobowego 12
1.3.2. Zasiłek chorobowy 14
1.3.3. Świadczenie rehabilitacyjne 15
1.3.4. Zasiłek wyrównawczy 19
1.3.5. Zasiłek macierzyński 22
1.3.6. Zasiłek opiekuńczy 24
1.4. Pomoc społeczna realizowana przez samorząd terytorialny 27
1.4.1. Zadania własne gminy 27
1.4.2. Zadania zlecone gminy 29

Rozdział II. Zabezpieczenie społeczne w Unii Europejskiej 31
2.1. Podstawy Prawne koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego w Unii Europejskiej 31
2.2. Problemy koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego 36
2.3. Zasady koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego 40
2.4. Zasada równego traktowania a uprawnienia do świadczeń 43
2.5. Instytucje zabezpieczenia społecznego w Unii Europejskiej 45

Rozdział III. Polityka społeczna w Polsce – dostosowania do wymogów Unii Europejskiej. Doświadczenia Powiatu Grudziądzkiego 48
3.1. Charakterystyka Powiatu Grudziądzkiego 48
3.1.1. Sytuacja społeczno – demograficzna 48
3.1.2. Instytucje społeczne działające w Powiecie Grudziądzkim 53
3.1.3. Formy i zasięg pomocy społecznej dla mieszkańców Powiatu Grudziądzkiego 60
3.2. Ocena dostosowania polityki społecznej do wymogów Unii Europejskiej w Powiecie Grudziądzkim 62
3.3. Podsumowanie i wnioski 64

Zakończenie 66
Bibliografia 69
Spis rysunków 73
Spis tabel 74

Wstęp

Genezą polityki społecznej są niewątpliwie nierówności społeczne: każdy typ struktury społecznej stwarza określone przesłanki nierówności, tendencje ich nasilania i łagodzenia. Wprawdzie radykalni liberałowie, zwolennicy wolnego rynku, rozumianego jako naturalny porządek społeczny sprzeczny z zasadą sprawiedliwości społecznej, twierdzą, iż jest ona ideą tyleż iluzoryczną, co społecznie niebezpieczną, jednak w warunkach nie tylko polskich, ale co najmniej europejskich trudno sobie wyobrazić taką „apoteozę rynku”, której miałaby towarzyszyć detronizacja polityki ekonomicznej, socjalnej i edukacyjnej, a w konsekwencji pozostawienie na łasce losu i zepchnięcie na margines zaradnego i bogatego społeczeństwa bezrobotnych, inwalidów, wielodzietnych i tych wszystkich, którzy nie potrafili się dostosować do reguł gospodarki rynkowej.

Polityka społeczna prowadzona jest za pomocą rozmaitych rozwiązań systemowych, m.in. poprzez różne formy łagodzenia obciążeń fiskalnych dla osób o obniżonej zdolności płatniczej (niższe stawki podatkowe, wyłączenia z podstawy opodatkowania, zwolnienia i ulgi, np. ulgi prorodzinne, w tym najbardziej skuteczny w bezpośrednich podatkach progresywnych tzw. iloraz rodzinny, obejmujący wszystkie dzieci, itp.). Szczególną rolę w realizacji polityki społecznej odgrywają jednak wydatki publiczne, które rozpatrywane jako sfera tzw. konsumpcji zbiorowej stanowią obciążenie budżetów państwa i samorządu terytorialnego oraz funduszów parabudżetowych, tworząc potencjalne niebezpieczeństwo hamowania rozwoju gospodarczego m.in. przez wzrost deficytu budżetowego i długu publicznego (jeśli przekroczą one tzw. poziom dopuszczalny, wyznaczony m.in. kryteriami według traktatu z Maastricht, mają charakter inflacjogenny).

Polityka społeczna związana z pośrednim i przeważnie niemierzalnym oddziaływaniem na długofalowy rozwój gospodarczy realizowana jest nie tylko w drodze ponoszenia przez podmioty sektora publicznego określonych wydatków, lecz również np. poprzez stosowanie zwolnień i ulg podatkowych lub udzielanie długoterminowych, nisko oprocentowanych pożyczek na pokrycie kosztów kształcenia, które to instrumenty umożliwiają gospodarstwom domowym szerszy dostęp do usług edukacyjnych, zdrowotnych i kulturalnych. Jest to szczególnie ważne wówczas, gdy podaż tych usług ze strony sektora publicznego jest niedostateczna z punktu widzenia popytu oraz obiektywnych potrzeb rozwojowych społeczeństwa i w grę wchodzi uzupełnienie jej ze strony podmiotów sektora prywatnego. Zadanie polegające na przesunięciu przeważającej części usług i świadczeń społecznych do gmin, wyposażonych w atrybuty jednostki samorządu terytorialnego, stanowiło jeden z podstawowych elementów zmian w polityce społecznej, związanych z zapoczątkowaniem procesu transformacji ustrojowej. Wśród zmian, które zostały wprowadzone w polityce społecznej, należy wymienić zmianę relacji między polityką społeczną centralną i lokalną. Zwiększenie roli polityki lokalnej jest następstwem dokonującej się decentralizacji i demokratyzacji stosunków w społeczeństwie i państwie. Tworzy to większe możliwości działania dla lokalnych podmiotów polityki społecznej – publicznych i pozarządowych.

Problem polityki społecznej dotychczas podejmowali w swych opracowaniach między innymi Aleksandra Wiktorow , Gertruda Uścińska , Teresa Bińczycka-Majewska .

Główny problem badawczy pracy można sprowadzić do przedstawienia etapów i stanu dostosowania polityki społecznej władz samorządowych powiatu grudziądzkiego do wymogów Unii Europejskiej.
Problemy pomocnicze przedstawić ująć można w pytania o to:
1. Jak wygląda sytuacja społeczno – demograficzna Grudziądza?
2. Jakie instytucje społeczne działają w Powiecie Grudziądzkim?
3. Jak wyglądają formy i zasięg pomocy społecznej dla mieszkańców Powiatu Grudziądzkiego?

Praca składa się z trzech rozdziałów.

W pierwszym rozdziale opisany jest system zabezpieczenia społecznego, a więc: konstytucyjne podstawy zabezpieczenia społecznego, ubezpieczenia społeczne jako materia ustawowa, rodzaje świadczeń, zakres ubezpieczenia chorobowego, zasiłek chorobowy, świadczenie rehabilitacyjne, zasiłek wyrównawczy, zasiłek macierzyński, zasiłek opiekuńczy, pomoc społeczna realizowana przez samorząd terytorialny, zadania własne gminy oraz zadania zlecone gminy.

W drugim rozdziale zaprezentowane jest zabezpieczenie społeczne w Unii Europejskiej, a więc: podstawy prawne koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego w Unii Europejskiej, problemy koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, zasady koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, zasada równego traktowania a uprawnienia do świadczeń oraz instytucje zabezpieczenia społecznego w Unii Europejskiej.

W trzecim rozdziale zaprezentowana jest polityka społeczna w Polsce – dostosowania do wymogów Unii Europejskiej. Doświadczenia Powiatu Grudziądzkiego, a więc: charakterystyka Powiatu Grudziądzkiego, sytuacja społeczno – demograficzna, instytucje społeczne działające w Powiecie Grudziądzkim, formy i zasięg pomocy społecznej dla mieszkańców Powiatu Grudziądzkiego, ocena dostosowania polityki społecznej do wymogów Unii Europejskiej w Powiecie Grudziądzkim oraz podsumowanie i wnioski.

Inicjatywy lokalne

1) Wstęp 2
2) Ramy teoretyczne koncepcji inicjatyw lokalnych 4
2.1. Aktywności lokalne (inicjatywy lokalne) 4
2.2. Rozwój lokalny (cele, czynniki, modele) 10
2.3. Społeczeństwo obywatelskie 13
3) Formy inicjatyw lokalnych 18
3.1. Czyny społeczne 18
3.2. Działalność stowarzyszeń 21
3.3. Komitety lokalne 27
4) Instytucje wspierające inicjatywy lokalne 35
4.1. Jednostki samorządu terytorialnego 35
4.2. Programy pomocowe zagraniczne w Polsce po 1990r. UE 38
4.3. Inne organizacje 47
5) Czynniki sprzyjające i ograniczające inicjatywy lokalne 52
6) Zasięg inicjatyw lokalnych w Polsce 64
7) Zakończenie 74
Bibliografia 76
Spis tabel 83

Wstęp

Jednym z trzech podstawowych celów polskiej transformacji – oprócz wprowadzenia instytucji rynku i demokracji – był rozwój społeczeństwa oby­watelskiego. Komentatorzy i socjologowie są w zasadzie zgodni, że to ostat­nie zadanie zostało spełnione w stopniu najmniej satysfakcjonującym. Struk­tury społeczeństwa obywatelskiego są w Polsce stosunkowo słabe i nie stano­wią równoważnego partnera dla sfery biznesu i polityki. Jest to jedna z pod­stawowych przyczyn słabości polskiej demokracji i licznych problemów, z ja­kimi nie radzi sobie nasze społeczeństwo. Nadmierne rozwarstwienie, bieda, patologie społeczne i instytucjonalne, początki anomii, komercjalizacja i mediatyzacja kultury, wreszcie kryzys życia politycznego – wszystkie te współ­czesne plagi niedojrzałych demokracji mają swe źródła w niedorozwoju uczestnictwa społecznego. Społeczeństwo obywatelskie, społeczeństwo aktywne, otwarte, demokra­tyczne, solidarne, wolne i odpowiedzialne zarazem, nie jest strukturą łatwą do ukształtowania, właściwie orbituje gdzieś na granicy utopii, ale jest też je­dynym rozsądnym i dającym nadzieję wyjściem z dylematów funkcjonowania współczesnych społeczeństw. Tylko taki partner jest w stanie kontrolować potężne struktury władzy politycznej i ekonomicznej oraz łagodzić skutki róż­norakich napięć wewnętrznych w społeczeństwie. Tylko on potrafi wyzwolić społeczne rezerwy i obywatelską energię, nawet w sytuacjach – wydawałoby się – beznadziejnych kryzysów społecznych i kulturowych.

Celem pracy jest zaprezentowanie zagadnienia inicjatyw lokalnych.

Na strukturę pracy składa się wstęp, ramy teoretyczne koncepcji inicjatyw lokalnych, a więc: aktywności lokalne, rozwój lokalny oraz społeczeństwo obywatelskie, formy inicjatyw lokalnych, a więc: czyny społeczne, działalność stowarzyszeń oraz komitety lokalne, instytucje wspierające inicjatywy lokalne, a więc: jednostki samorządu terytorialnego, programy pomocowe zagraniczne w Polsce po 1990 r. UE oraz inne organizacje, czynniki sprzyjające i ograniczające inicjatywy lokalne, zasięg inicjatyw lokalnych w Polsce oraz zakończenie.

Zagadnienia społeczeństwa obywatelskiego są od dawna przedmiotem zainteresowania socjologii polskiej. Stanowi on jeden z kilku podstawowych obszarów przejawiania się społe­czeństwa obywatelskiego we współczesnej Polsce, którymi – oprócz sektora pozarządowego – są: lokalne wspólnoty o mniej lub bardziej obywatelskim charakterze; rozmaite ruchy społeczne, subkultury młodzieżowe i alternatywne, mniej sformalizowane wspólnoty obywatelskie itp.; wreszcie indywidualne postawy, zachowania i więzi obywa­telskie oraz sieci zaufania społecznego.

Podstawą dla tak określonych enklaw obywatelskich, sprzyjającą ich oddziaływaniu na szersze kręgi społeczeństwa, powinny być: wspólnota moralna, czyli odniesienie do wspólnego wszystkim członkom społeczeństwa zespołu podstawowych wartości i poczucia sprawiedliwości społecznej; oraz przyjazne, demokratycz­ne państwo obywatelskie, które powinno gwarantować co najmniej sprawną demokrację proceduralną (a jeszcze lepiej partycypacyjną), i tworzyć dzięki temu ogólne warunki funkcjonowania społeczeństwa obywatelskiego, a zwłaszcza jego tzw. miękkiej tkanki kulturowej, czyli indywidualnych po­staw obywatelskich, więzi grupowych, nieformalnych sieci społecznej solidar­ności i ekspresji itp. Wymienione tu elementy polskiego społeczeństwa obywatelskiego są ze sobą w rozmaity sposób powiązane i oddziałują wzajemnie na siebie. Wiedza o organizacjach pozarządowych, o charakterze ich działań, wadach i zaletach, mówi nam wiele o innych składowych społeczeństwa obywatelskiego, ich szansach i zagrożeniach. Relacja ta jest oczywiście zwrotna: na przykład anali­za wspólnot i społeczności lokalnych czy indywidualnych postaw obywatel­skich mówi nam wiele o sektorze pozarządowym.

Ustawa z 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wo­lontariacie powstała, ponieważ konieczna była całościowa i odpowiadająca aktualnym potrzebom regulacja tej jakże ważnej dziedziny życia społeczne­go. Jej znaczenie w całym systemie prawnym, a w szczególności dla orga­nizacji pozarządowych, trudno jest opisać w kilku zdaniach. Dla pełnego zrozumienia jej wagi niezbędne jest określenie przynajmniej podstawowych funkcji, które w prawidłowo działającym organizmie państwowym wypeł­nia sektor organizacji pozarządowych.

Aktywizacja zawodowa osób niepełnosprawnych

WSTĘP 2

Rozdział I. NIEPEŁNOSPRAWNOŚĆ 5
1. Geneza niepełnosprawności 5
2. Osoby z niepełnosprawnością fizyczną 13
3. Osoby z niepełnosprawnością sensoryczną 15
4. Osoby z niepełnosprawnością psychiczną 16

Rozdział II. ASPEKTY AKTYWIZACJI ZAWODOWEJ NIEPEŁNOSPRAWNYCH 20
1. Aktywizacja zawodowa definicja i charakterystyka 20
2. Charakterystyka ograniczeń i zasobów w funkcjonowaniu osób niepełnosprawnych ze względu na aktywność zawodową 27
2.1. Motywacja do zatrudnienia 27
2.2. Postawy otoczenia 29
2.3. Funkcjonowanie w społeczeństwie 32

Rozdział III. SYTUACJA NIEPEŁNOSPRAWNYCH NA RYNKU PRACY 38
1. Możliwości podjęcia pracy przez osoby niepełnosprawne 38
2. Osoby niepełnosprawne a zakłady pracy chronionej 43
3. Podstawowe formy aktywizacji zawodowej osób niepełnosprawnych oraz sposoby ich realizacji 47

Rozdział IV. ZAŁOŻENIA METODOLOGICZNE BADAŃ WŁASNYCH 51
1. Pojęcie badań naukowych w tym pedagogicznych 51
2. Przedmiot i cel podjętych badań 53
3. Metody, techniki i narzędzia badawcze 53
4. Teren badań i osoby badane 53
5. Analiza wyników badań własnych 57

PODSUMOWANIE I WNIOSKI 64
ZAKOŃCZENIE 68
BIBLIOGRAFIA 70
SPIS RYSUNKÓW 75
SPIS TABEL 76
SPIS WYKRESÓW 77
ANEKS 78

WSTĘP

Przez niepełnosprawność rozumie się wszelkie ograniczenie lub wynikający z uszkodzenia brak zdolności wykonywania czynności w sposób lub w zakresie uważanym za normalny dla człowieka.

Istotę niepełnosprawności stanowi obniżony, w stosunku do norm i standardów, poziom funkcjonowania człowieka – na skutek stanu zdrowia: wady wrodzonej, choroby, urazu lub zmian starczych na wymienionych trzech poziomach lub na niektórych z nich.

To właśnie osoby niepełnosprawne są grupą szczególnie zagrożoną bezrobociem. Utrudniony dostęp osób niepełnosprawnych do zatrudnienia wiąże się zarówno z ograniczeniami wynikającymi ze stanu zdrowia, a także z posiadanych kwalifikacji, jak i z barierami technicznymi oraz społecznymi (niechętne postawy w środowisku pracy).

Celem pracy jest zaprezentowanie zagadnienia aktywizacji zawodowej osób niepełnosprawnych.

Praca składa się z czterech rozdziałów.

W pierwszym rozdziale opisana jest geneza niepełnosprawności oraz osoby z niepełnosprawnością fizyczną, osoby z niepełnosprawnością sensoryczną i psychiczną.

W drugim rozdziale poruszone jest zagadnienie aktywizacji zawodowej niepełnosprawnych, a więc: aktywizacja zawodowa definicja i charakterystyka, charakterystyka ograniczeń i zasobów w funkcjonowaniu osób niepełnosprawnych ze względu na aktywność zawodową, motywacja do zatrudnienia, postawy otoczenia oraz funkcjonowanie w społeczeństwie.

W trzecim rozdziale przedstawiona jest sytuacja niepełnosprawnych na rynku pracy, a więc: możliwości podjęcia pracy przez osoby niepełnosprawne, osoby niepełnosprawne zawody, placówki oraz podstawowe formy aktywizacji zawodowej osób niepełnosprawnych oraz sposoby ich realizacji.

W czwartym rozdziale zaprezentowane są założenia metodologiczne badań własnych, a więc: pojęcie badań naukowych w tym pedagogicznych, przedmiot i cel podjętych badań, metody, techniki i narzędzia badawcze, teren badań i osoby badane oraz analiza wyników badań własnych.

Aktywizacja zawodowa to pobudzanie do działania, uaktywnianie poprzez stosowanie określonych metod umożliwiających osobom znajdującym się na rynku pracy nabywanie umiejętności wykonywania pracy lub umiejętności poszukiwania i uzyskania pracy. Może być ona adresowana do określonych grup ludności, np. niepełnosprawnych.

Jedną z płaszczyzn oddziaływania polityki społecznej w walce z bezrobociem obejmuje udzielanie pomocy w znalezieniu przez jednostkę pracy oraz wspieranie tworzenia miejsc pracy. Chociaż skuteczna walka z bezrobociem jest możliwa jedynie poprzez kompleksowe działania w sferze gospodarczej w celu ochrony istniejących miejsc pracy i tworzenia nowych, to działania te wspomaga i uzupełnia polityka rynku pracy służąca aktywizacji zawodowej bezrobotnych. Realizuje ona za-równo funkcje ekonomiczne, jak i społeczne.

Polityka rynku pracy skierowana na aktywizację zawodową oraz wspieranie tworzenia miejsc pracy, określana w literaturze przedmiotu jako aktywna polityka rynku pracy, ma na celu przede wszystkim przerwanie, choćby na pewien czas, bezczynności zawodowej bezrobotnych, poprawienie ich szans na znalezienie pracy oraz stworzenie pomostu prowadzącego do trwałego zatrudnienia. Pozwala ona równocześnie zmniejszyć niedopasowania strukturalne na rynku pracy i poprawić strukturę zatrudnienia w całej gospodarce lub w jej konkretnych gałęziach. Sprzyja to podniesieniu produkcyjności siły roboczej i zwiększeniu jej mobilności, ułatwia także pracodawcom znalezienie potrzebnych pracowników, uwalnia ich od kosztów kształcenia, przekwalifikowania zawodowego i adaptacji do pracy. W rezultacie polityka rynku pracy oddziałuje na poziom zatrudnienia i bezrobocia oraz odciąża rynek pracy od części bezrobotnych. Jednocześnie umożliwia kontrolę i selekcję bezrobotnych oraz weryfikację ich gotowości do pracy.

Warto również powiedzieć o tym, że odejście od dominującego w tradycji poglądu na upośledzenie i niepełnosprawność jako „tragedię osobistą” następowało powoli. Socjopolityczne badania nad niepełnosprawnością zawdzięczają więc swój rozwój w większym stopniu pionierskim studiom niepełnosprawnych aktywistów i narastającemu upolitycznieniu problemów osób niepełnosprawnych na całym świecie.

Nowa, inspirująca literatura z zakresu studiów nad niepełnosprawnością tworzy teraz alternatywne wobec obowiązującego jednostkowego wzorca perspektywy badawcze. Jej przedmiotem jest krytyka zarówno tradycyjnych reakcji polityki na niepełnosprawność, jak i wywodzących się z głównego nurtu sposobów zapewnienia opieki osobom niepełnosprawnym. Nowa literatura podkreśla także różnorodne formy i charakter niepełnosprawności w zależności od kontekstu społecznego, kulturowego, ekonomicznego i politycznego. Jednocześnie powstawanie prac na temat niepełnosprawności jako formy społecznej opresji wywołało nowe postulaty w działaniach politycznych.

Syndrom wypalenia zawodowego u pracowników socjalnych

Wstęp 2

Rozdział I Rola i zadania pracownika socjalnego we współczesnej rzeczywistości 4
1. Praca socjalna w ujęciu historycznym 4
2. Misje pracownika socjalnego w systemie pomocy społecznej 13
3. Pracownik socjalny i jego praca 16

Rozdział II Wypalenie zawodowe 20
1. Istota wypalenia zawodowego 20
2. Mechanizmy wypalenia zawodowego 24
3. Przyczyny i skutki wypalenia zawodowego 28
4. Stres i jego objawy 34

Rozdział III Metodologiczne podstawy badań 43
1. Przedmiot i cel badań 43
2. Problematyka badawcza 45
3. Metody, techniki i narzędzia badawcze 50
4. Organizacja badań 57

Rozdział IV Syndrom wypalenia zawodowego u pracowników socjalnych 60
1. Determinanty wypalenia zawodowego pracowników socjalnych 60
2. Przyczyny i objawy wypalenia zawodowego u pracowników socjalnych 64
3. Współczesne problemy pracy socjalnej 71
4. Problemy współczesne pracy socjalnej 76

Zakończenie 78
Bibliografia 80
Spis wykresów 82
Spis tabel 83
Spis rysunków 84
ANEKS 85

Rola Urzędu Pracy i doradcy zawodowego w przygotowaniu do pracy osób bezrobotnych

Wstęp 2

Rozdział I. Doradztwo Zawodowe jako Forma Przeciwdziałania Bezrobociu 4
1. Ogólne pojęcie bezrobocia i jego formy 4
2. Sytuacja bezrobotnych i umiejętność poruszania się na rynku pracy 7
3. Urząd pracy jako instytucja pomocy bezrobotnym. Funkcje Urzędu Pracy 10
4. Koncepcje teoretyczne poradnictwa zawodowego 17
5. Działalność doradcy zawodowego – metody i formy jego pracy 24
6. Programy przeciwdziałania bezrobociu na przykładzie Powiatowego Urzędu Pracy w Kędzierzynie – Koźlu 32

Rozdział II. Metodologiczne Podstawy Badań Własnych 39
1. Przedmiot i cel badań 39
2. Problemy i hipotezy badawcze 42
3. Metody badań, techniki, narzędzia badawcze 46
4. Charakterystyka terenu badań i badanej populacji 54
5. Organizacja i przebieg badań 61

Rozdział III. Analiza Wyników Badań Własnych 64
1. Informacje i programy oferowane przez Urząd Pracy w Kędzierzynie – Koźlu a wykorzystane przez osoby bezrobotne 64
2. Korzystanie z doradcy zawodowego przez osoby bezrobotne – formy pracy Powiatowego Urzędu Pracy w Kędzierzynie – Koźlu 66
3. Rola i zadania doradcy zawodowego w Powiatowym Urzędzie Pracy w Kędzierzynie – Koźlu 69
4. Ocena przez osoby bezrobotne – oferty i programy Urzędu Pracy i doradcy zawodowego w przeciwdziałaniu bezrobociu 74

Zakończenie i wnioski 80
Bibliografia 86
Spis wykresów i rysunków 89
Spis tabel 90
Aneks 91

Rola i zadania domu dziecka

WSTĘP 2

ROZDZIAŁ I. PLACÓWKI OPIEKUŃCZO-WYCHOWAWCZE W POLSCE 4
1.1. Pojęcie i rodzaje placówek opiekuńczo- wychowawczych 4
1.2. System opieki nad dzieckiem w Polsce 6
1.3. Rola i funkcje Domów Dziecka 16

ROZDZIAŁ II. ZASADY FUNKCJONOWANIA DOMÓW DZIECKA 25
2.1. Funkcjonowanie i zadania Domów Dziecka 25
2.2. Funkcjonowanie rodzinnych Domów Dziecka 30

ROZDZIAŁ III. FUNKCJE I ZADANIA DOMÓW DZIECKA 41
3.1. Zaspokajanie psychicznych potrzeb dzieci 41
3.2. Praca socjalna z rodzinami wychowanków Domów Dziecka 47
3.3. Wpływ pobytu w Domu Dziecka na plany życiowe wychowanków 57

ZAKOŃCZENIE 65
BIBLIOGRAFIA 67
SPIS TABEL 69
ANEKS 70

WSTĘP

Dom dziecka to historycznie ukształtowana, mająca bogate tradycje instytucja opiekuńczo-wychowawcza. Jest organizowany po to, aby zapewnić całkowitą opiekę i wychowanie sierotom oraz dzieciom, którym rodzice trwale lub okresowo nie mogą, nie potrafią lub nie chcą stworzyć właściwych warunków życia i rozwoju. Powinien zatem wypełniać wobec swych wychowanków takie funkcje, jak rodzi­ny naturalne i adopcyjne oraz podobne do sprawo­wanych obecnie przez rodziny zastępcze, domy małych dzieci, rodzinne domy dziecka i wioski dziecięce, a w stosunku do tych dzieci, których kontakt z rodziną własną nie został zerwany, także— w znacznym stopniu — ośrodki szkolno-wychowawcze.

Zadaniem domu dziecka jest stworzenie warun­ków sprzyjających prawidłowemu i wszechstronnemu rozwojowi wychowanków przez zaspokajanie na właściwym poziomie ich potrzeb biologicznych, psychicznych, poznawczych i innych. Ma on zwłaszcza zapewnić dzieciom: odpowiednie warunki mieszkaniowe, wyżywienie, zaopatrzenie w odzież i inne przedmioty osobistego użytku; warunki do prawidłowego rozwoju fizycznego i utrzymania dobrego stanu zdrowia, w tym higieniczny tryb życia i właściwą opiekę lekarską; organizacje życia sprzyjającą zachowaniu równowagi psychicznej i poczucie bezpieczeństwa; realizacje obowiązku szkolnego, uzyskanie wykształcenia zgodnie z uzdolnieniami i zainteresowaniami oraz przygotowanie do pracy zawodowej; warunki do rozwinięcia wartościowych cech osobowości, a także umiejętności: samodzielnego rozwiązywania włas­nych problemów życiowych, współżycia z ludźmi, odpowiedzialnego wykonywania obowiązków, pożytecznego wykorzystywania czasu. Powinnością domu dziecka jest też pomoc wychowankom w uzyskaniu pracy zawodowej i mieszkania oraz rozpoczęcia samodzielnego życia.

Dla wypełniania swych zadań domy dziecka mają celowo ukształtowaną strukturę organizacyjną, przyznane przez państwo środki materialne, odpowie­dnio wykwalifikowany zespół wychowawców, a także grupy innych pracowników. Charakter i zasady działania tej instytucji określa jej statut nadany przez ministra edukacji narodowej. Nadzór nad działalnością domów dziecka pełnią właściwe terenowo władze oświatowe, one też mają prawo tworzenia tych placówek i ich likwidacji.

Celem niniejszej pracy jest przedstawienie istoty Domów Dziecka, ich roli i zasad funkcjonowania.

Praca składa się z trzech rozdziałów:

Rozdział pierwszy przedstawia placówki opiekuńczo- wychowawcze w Polsce.

W rozdziale drugim ukazano zasady funkcjonowania Domów Dziecka.

Funkcje i zadania Domów Dziecka przedstawione zostały w trzecim rozdziale pracy.

Praca została napisana w oparciu o literaturę fachową, artykuły prasowe, akty prawne, informacje zawarte na stronach internetowych.

Przemoc wobec dzieci w rodzinach patologicznych

Wstęp 3

Rozdział I. Przemoc wobec dzieci w rodzinie jako zjawisko społeczne i problem badawczy. 5
1. Przemoc jako zjawisko – jej istota i tło. 5
1.1. Przemoc a agresja. 5
1.2. Przemoc a przymus. 10
2. Przemoc wobec dzieci w rodzinach patologicznych. 11
2.1. Formy przemocy rodzinnej. 11
2.2. Typy przemocy rodzinnej wobec dzieci. 15
2.3. Czynniki wywołujące przemoc wobec dzieci w rodzinie. 16
2.4. Skutki przemocy doświadczane przez dzieci. 20
3. Rodziny patologiczne. 21
3.1. Specyfika patologii życia rodzinnego. 21
3.2. Relacje dorośli – dzieci w rodzinach patologicznych. 22
3.3. Wychowanie dzieci w rodzinach patologicznych. 24

Rozdział II. Założenia metodologiczne badań własnych. 26
1. Przedmiot, cel i motywacja badań. 26
2. Problem główny i problematyka badań. 27
3. Hipotezy oraz ich zmienne i wskaźniki. 31
4. Metody badań. 35
5. Charakterystyka społeczna respondentów. 37

Rozdział III. Ogólna charakterystyka gminy Stęszew. 39
1. Zarys dziejów gminy. 39
2. Ludność gminy. 41
3. Oświata i kultura w gminie. 42
4. Gospodarka i rynek pracy w gminie. 43
5. Patologia życia rodzinnego w gminie. 44

Rozdział IV. Analiza badań własnych 54
1. Wyniki badań w zestawieniu ogólnym 54
1.1. Obraz przemocy rodzinnej wobec dzieci w świetle deklaracji i opisów własnych respondentów. 54
1.2. Przemoc wobec dzieci w rodzinach patologicznych w świetle relacji nauczycieli i pedagogów szkolnych. 59
1.3. Pomoc dzieciom doznającym przemocy w rodzinach świadczona przez organizacje społeczne. 64
2. Wyniki badań a zmienne. 71
3. Działania organizacji społecznych i wzajemna pomoc dzieci i pedagogów świetle badań. 80

Zakończenie 83
Bibliografia 85
Spis wykresów 88
Spis tabel i rysunków 89
Załącznik 90

Pomoc urzędu pracy bezrobotnym

WSTĘP 3

ROZDZIAŁ I. PROBLEMATYKA PORADNICTWA I POMOCY BEZROBOTNYM W LITERATURZE PRZEDMIOTU 5
1. Analiza podstawowych pojęć w literaturze przedmiotu 5
1.1. Poradnictwo i doradztwo 5
1.2. Zawód 7
1.3. Orientacja i poradnictwo zawodowe 9
1.4. Doradca i doradca zawodu 13
2. Doradztwo zawodowe i jego początki 15
2.1. Typy poradnictwa i modele działalności doradcy zawodu 18
2.2. Warsztat doradcy zawodowego 22
2.3. Etapy procesu poradniczego 23
3. Urząd pracy jako instytucja wspierająca bezrobotnych 25
3.1. Funkcje i założenia urzędu pracy 31
3.2 Zadania doradców zawodowych oraz doradców pracy zatrudnionych w wojewódzkich i powiatowych urzędach pracy 34
4. Przeobrażenia społeczno – gospodarcze w Polsce 38
4.1. Poradnictwo w PRL 41
4.2 Współczesne poradnictwo zawodowe 42

ROZDZIAŁ II. PODSTAWY METODOLOGICZNE BADAN WŁASNYCH 51
1. Przedmiot i cel badań 51
2. Problemy i hipotezy badawcze 51
3. Metody i techniki badań 56
4. Teren i organizacja badań 60
5. Charakterystyka próby badawczej 61

ROZDZIAŁ III. DZIAŁANIA PODEJMOWANE PRZEZ URZĄD PRACY NA RZECZ POMOCY BEZROBOTNYM W ŚWIETLE WYNIKÓW BADAN WŁASNYCH 63
1. Zakres pomocy Urzędu Pracy w opinii respondentów 63
2. Działania łódzkiego Urzędu Pracy podejmowane na rzecz bezrobotnych 68
2.1. Pośrednictwo pracy 68
2.2. Poradnictwo zawodowe 69
2.3. Szkolenie i przekwalifikowanie zawodowe 70
2.4. Prace interwencyjne i roboty publiczne 71
2.5. Aktywizacja zawodowa młodzieży oraz absolwentów 72
3. Weryfikacja hipotez 73

ZAKOŃCZENIE 74
BIBLIOGRAFIA 76
SPIS TABEL I RYSUNKÓW 79
ANEKS 80

Instrumenty polityki społecznej w procesie zatrudnienia

WSTĘP 3

ROZDZIAŁ I. POLITYKA SPOŁECZNA WOBEC OSÓB NIEPEŁNOSPRAWNYCH W POLSCE 5
1.1. Pojęcie niepełnosprawności w polityce społecznej 5
1.2. Cele i zasady realizacji polityki społecznej wobec niepełnosprawnych 16

ROZDZIAŁ II. PROBLEMY OSÓB NIEPEŁNOSPRAWNYCH NA POLSKIM RYNKU PRACY 27
2.1. Aktywność zawodowa osób niepełnosprawnych w Polsce 27
2.2. Bariery aktywności zawodowej osób niepełnosprawnych 35

ROZDZIAŁ III. INSTRUMENTY WSPIERAJĄCE ZATRUDNIENIE ORAZ REHABILITACJĘ ZAWODOWĄ OSÓB O OBNIŻONEJ SPRAWNOŚCI FIZYCZNEJ 45
3.1. Podstawy polityki zatrudnienia osób niepełnosprawnych 45
3.2. Instytucje wspomagające poszukiwanie pracy przez osoby z ograniczoną sprawnością 48
3.3. Cele rozwoju Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych 53
3.4. Świadczenia pomocy społecznej na rzecz osób niepełnosprawnych 55

ROZDZIAŁ IV. OCENA AKTYWNOŚCI ZAWODOWEJ W ZAKRESIE ZATRUDNIENIA OSÓB NIEPEŁNOSPRAWNYCH W POLSCE 64
4.1. Metodologia badań 64
4.2. Wywiad z ekspertem: aktywność zawodowa osób niepełnosprawnych 68
4.3. Wyniki ankiety 70
4.4. Podsumowanie i wnioski 74

ZAKOŃCZENIE 77
BIBLIOGRAFIA 79
SPIS TABEL 83
SPIS RYSUNKÓW 84
SPIS WYKRESÓW 85
ZAŁĄCZNIK 86

WSTĘP

Przemiany cywilizacyjne, zaznaczające się w każdej niemal dziedzinie życia, implikują konieczność nowego podejścia do zagadnień związanych z rozumieniem zachowania człowieka w obliczu gwałtownych zmian, kataklizmów, sprzeczności i konfliktów społecznych. Zmiany w polityce, gospodarce, życiu społecznym oraz w kulturze skłaniają do zastanowienia się, w jakim stopniu procesy przemian wpływają na ludzi i jakie mogą być konsekwencje tego procesu – zwłaszcza w kontekście zatrudnienia.

Zasadne wydaje się zastanowienie się nad sytuacją osób niepełnosprawnych – dzieci, młodzieży, ludzi dorosłych – z różnymi rodzajami i stopniem niepełnosprawności, nad ich wiedzą przy interpretowaniu świata oraz dostarczaniu etycznych, religijnych i estetycznych elementów kultury. Zdaniem W. Brezinki, austriackiego teoretyka nauki o wychowaniu, szybkie przemiany w świecie w sferze kultury, kulturowy chaos, nadmiar propozycji kulturowych oraz kulturowe spory będą prawdopodobnie obecne w naszym życiu również w najbliższej przyszłości. Człowiek współczesny ugina się pod ciężarem chaosu kulturowego, który niesie różne sprzeczne tradycje: religijne i ateistyczne, narodowe i regionalne, elitarne i egalitarne, ukierunkowane na pracę i przyjemność, i inne.

Tymczasem w niniejszej pracy podjęto próbę ukazania istoty instrumentów polityki społecznej w procesie zatrudnienia osób z ograniczoną sprawnością na Polskim Rynku Pracy. Taki też był cel zasadniczy opracowania.

Praca składa się z czterech rozdziałów:

Rozdział pierwszy to polityka społeczna wobec osób niepełnosprawnych w Polsce: pojęcie niepełnosprawności w polityce społecznej, cele i zasady realizacji polityki społecznej wobec niepełnosprawnych.

Rozdział drugi to problemy osób niepełnosprawnych na polskim rynku pracy: aktywność zawodowa osób niepełnosprawnych w Polsce, bariery aktywności zawodowej osób niepełnosprawnych.

Rozdział trzeci to instrumenty wspierający rozwój oraz rehabilitację osób niepełnosprawnych: podstawy polityki zatrudnienia osób niepełnosprawnych, instytucje wspomagające poszukiwanie pracy przez osoby z ograniczoną sprawnością, cele rozwoju Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, świadczenia pomocy społecznej na rzecz osób niepełnosprawnych.

Rozdział czwarty to ocena aktywności zawodowej w zakresie zatrudnienia osób niepełnosprawnych w Polsce: metodologia badań, wywiad z ekspertem: aktywność zawodowa osób niepełnosprawnych, wyniki ankiety oraz podsumowanie i wnioski.

Całość opracowania powstała w oparciu o literaturę fachową, artykuły prasowe, akty prawne oraz źródła ze stron WWW.

Doradztwo zawodowe w urzędach pracy

praca na zakończenie studiów podyplomowych Doradztwo zawodowe

Wstęp

Rozdział I. Istota poradnictwa zawodowego
1.1. Poradnictwo zawodowe – zakres terminologiczny
1.2. Teorie poradnictwa zawodowego
1.4. Cele i kierunki działań doradcy zawodowego
1.5. Przegląd badań nad funkcjonowaniem doradców zawodowych

Rozdział II. Metodologia badań własnych
3.1. Przedmiot, cel i problemy badawcze
3.2. Metody i techniki badań
3.3. Teren i organizacja badań
3.4. Charakterystyka badanej zbiorowości

Rozdział III. Funkcjonowanie doradców zawodowych w świetle wyników badań własnych
3.1. Urząd pracy jako instytucja pomocy bezrobotnym
3.2. Osoba bezrobotna jako podmiot działań doradczych w strukturze urzędu pracy
3.3. Funkcjonowanie doradców zawodowych – analiza wyników badań własnych
3.3.1. Przygotowanie zawodowe doradców zawodowych
3.1.2. Warunki pracy doradców zawodowych
3.1.3. Problemy w pracy doradców zawodowych
3.1.4. Czynności zawodowe wykonywane w pracy doradczej
3.1.5. Formy pracy doradców zawodowych
3.4. Podsumowanie i wnioski

Zakończenie
Bibliografia
Spis tabel
Spis rysunków

Wstęp

Współczesny rynek pracy charakteryzuje się wysoką dynamiką zmian, rosnącą zmiennością form zatrudnienia oraz coraz większymi wymaganiami wobec kompetencji zawodowych pracowników. Procesy globalizacji, postęp technologiczny, cyfryzacja gospodarki, a także zmiany demograficzne i społeczne wpływają w sposób bezpośredni na strukturę zatrudnienia, zapotrzebowanie na określone kwalifikacje oraz stabilność ścieżek zawodowych jednostek. W takich warunkach coraz częściej obserwuje się zjawiska niepewności zawodowej, dezaktualizacji posiadanych kompetencji, trudności w planowaniu kariery oraz wzrost ryzyka bezrobocia, zarówno wśród osób młodych wchodzących na rynek pracy, jak i osób dorosłych, które z różnych przyczyn utraciły zatrudnienie. W konsekwencji rośnie znaczenie instytucjonalnych form wsparcia, których celem jest pomoc jednostkom w odnalezieniu się w zmieniającej się rzeczywistości zawodowej, a jednym z kluczowych obszarów tej pomocy staje się doradztwo zawodowe.

Doradztwo zawodowe pełni obecnie istotną funkcję społeczną, edukacyjną i ekonomiczną, stanowiąc ważny element polityki rynku pracy oraz systemu aktywizacji zawodowej. Jego rola nie ogranicza się jedynie do udzielania informacji o zawodach czy dostępnych ofertach zatrudnienia, lecz obejmuje szerokie spektrum działań ukierunkowanych na diagnozę predyspozycji jednostki, rozwijanie jej potencjału zawodowego, kształtowanie umiejętności podejmowania decyzji oraz planowania kariery w perspektywie całego życia. W tym kontekście szczególnego znaczenia nabiera działalność doradców zawodowych zatrudnionych w urzędach pracy, którzy funkcjonują na styku indywidualnych potrzeb osób bezrobotnych i uwarunkowań instytucjonalnych oraz prawnych systemu rynku pracy.

Urzędy pracy, jako instytucje publiczne realizujące zadania państwa w zakresie przeciwdziałania bezrobociu i promocji zatrudnienia, odgrywają kluczową rolę w procesie wspierania osób pozostających bez pracy. W strukturach tych instytucji doradcy zawodowi stanowią grupę zawodową odpowiedzialną za prowadzenie działań o charakterze diagnostycznym, informacyjnym, konsultacyjnym i motywacyjnym. Ich praca wymaga nie tylko specjalistycznej wiedzy z zakresu poradnictwa zawodowego, psychologii pracy czy pedagogiki, lecz także umiejętności interpersonalnych, zdolności do pracy z osobami znajdującymi się w trudnej sytuacji życiowej oraz znajomości aktualnych realiów rynku pracy. Jednocześnie doradcy zawodowi działają w określonych ramach organizacyjnych i formalnych, które mogą zarówno wspierać, jak i ograniczać efektywność podejmowanych przez nich działań.

Problematyka doradztwa zawodowego w urzędach pracy nabiera szczególnego znaczenia w kontekście rosnącej liczby osób długotrwale bezrobotnych, osób o niskich kwalifikacjach, osób młodych bez doświadczenia zawodowego oraz grup zagrożonych wykluczeniem społecznym. W przypadku tych kategorii klientów urzędów pracy proces powrotu na rynek zatrudnienia bywa złożony i długotrwały, a skuteczność oddziaływań doradczych zależy od wielu czynników, takich jak jakość relacji doradczej, trafność diagnozy zawodowej, dostępność instrumentów aktywizacji oraz warunki pracy samych doradców. Z tego względu analiza funkcjonowania doradców zawodowych w urzędach pracy stanowi istotny obszar badań naukowych, pozwalający na lepsze zrozumienie mechanizmów wsparcia osób bezrobotnych oraz identyfikację barier i możliwości doskonalenia praktyki doradczej.

Niniejsza praca podejmuje zagadnienie doradztwa zawodowego w urzędach pracy, koncentrując się zarówno na teoretycznych podstawach poradnictwa zawodowego, jak i na empirycznej analizie funkcjonowania doradców zawodowych w tej specyficznej przestrzeni instytucjonalnej. Podjęcie tego tematu wynika z potrzeby pogłębionej refleksji nad rolą doradcy zawodowego jako profesjonalisty wspierającego osoby bezrobotne w procesie reintegracji zawodowej, a także nad uwarunkowaniami organizacyjnymi i systemowymi, w jakich realizowane są działania doradcze. Praca wpisuje się w nurt badań nad jakością usług rynku pracy oraz efektywnością instrumentów aktywizacji zawodowej, które mają istotne znaczenie zarówno dla praktyki instytucjonalnej, jak i dla rozwoju teorii poradnictwa zawodowego.

Struktura pracy została podporządkowana realizacji przyjętego celu badawczego oraz logicznemu porządkowi zagadnień. W pierwszym rozdziale omówiona zostanie istota poradnictwa zawodowego, ze szczególnym uwzględnieniem jego zakresu terminologicznego, głównych teorii oraz celów i kierunków działań podejmowanych przez doradców zawodowych. Przegląd badań nad funkcjonowaniem doradców zawodowych pozwoli na osadzenie rozważań w aktualnym stanie wiedzy oraz wskazanie luk badawczych, które uzasadniają podjęcie badań własnych. Drugi rozdział poświęcony zostanie metodologii badań własnych, obejmującej określenie przedmiotu i celu badań, sformułowanie problemów badawczych, opis zastosowanych metod i technik badawczych, a także charakterystykę terenu badań i badanej zbiorowości. W trzecim rozdziale zaprezentowane i poddane analizie zostaną wyniki badań własnych, dotyczące funkcjonowania doradców zawodowych w urzędach pracy, ich przygotowania zawodowego, warunków pracy, napotykanych problemów oraz realizowanych czynności i form pracy doradczej.

Całość rozważań zamyka zakończenie, w którym przedstawione zostaną najważniejsze wnioski wynikające z przeprowadzonych analiz oraz propozycje rekomendacji dla praktyki doradztwa zawodowego w urzędach pracy. Praca ma charakter teoretyczno-empiryczny i stanowi próbę kompleksowego ujęcia zagadnienia doradztwa zawodowego w instytucjach rynku pracy, z uwzględnieniem perspektywy zarówno doradców zawodowych, jak i osób bezrobotnych będących adresatami ich działań.